ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 879 มีเกียรติแล้วไม่กลับภูมิลำเนาเหมือนรวยแล้วไม่ได้อวด

ตอนที่ 879 มีเกียรติแล้วไม่กลับภูมิลำเนาเหมือนรวยแล้วไม่ได้อวด

เจิงหมอมอกับจิ่งหมอมอที่มาจากวังหลวงเคยเจอแบบนี้ที่ไหนกัน ได้ยินเริ่นกงซิ่นตะโกนเรียกคนนั้นคนนี้ไม่หยุด วันนี้พวกนางสองคนทำตัวไม่ถูก ยืนอยู่กับพวกสาวใช้ไม่รู้จะแทรกตรงไหน จะพูดแทรกก็หาช่องไม่ได้

เริ่นกงซิ่นสั่งให้พวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านมานำรถม้าข้ามสะพานไป

พอพาไปถึงหน้าบ้านครอบครัวซ่งก็ช่วยผูกสัตว์แรงงานช่วยเอาของลง จากนั้นก็กลับมาขนหญ้าสำหรับเลี้ยงม้าเลี้ยงล่อไปให้ครอบครัวซ่ง

ตอนช่วงหน้าร้อนกับฤดูใบไม้ร่วง ทางหมู่บ้านเหรินจยาได้เก็บพวกหญ้าฟางซังข้าวโพดสำหรับเลี้ยงสัตว์ไว้ เริ่นกงซิ่นเคยตีฆ้องบอกว่า

“ต้าหลังของครอบครัวซ่งจะแต่งงาน นั่นหลานชายแท้ๆ ของจิ้นซื่อหมู่บ้านเรา ไม่แน่ปีนี้ครอบครัวซ่งอาจกลับมากัน แต่ละบ้านเตรียมเก็บพวกหญ้าฟางไว้เยอะหน่อย ครอบครัวซ่งมีม้าเยอะ’

บ้านละนิดละหน่อย พอรวมกันก็ได้ปริมาณเยอะ ขนออกมาร้อยกว่าครัวเรือนก็เพียงพอให้ครอบครัวซ่งใช้

เริ่นกงซิ่นตะโกนสั่งเด็กหนุ่มในหมู่บ้านเสร็จก็เริ่มตะโกนเรียกรวมพวกคนหนุ่มที่เป็นกำลังหลักของครอบครัว เขากำชับว่า “ข้าลองนับดูแล้ว มือปราบที่ติดตามมามีอยู่ไม่น้อย สาวใช้ก็เยอะพอตัว บ้านของพวกเจ้าพอมีหน้ามีตาหน่อยในหมู่บ้านของเรา อีกทั้งยังอยู่ใกล้แม่น้ำ ให้พวกมือปราบหรือพวกสาวใช้ที่มาจากหวงหลงพักบ้านพวกเจ้าแล้วกัน เผื่อพักที่บ้านครอบครัวซ่งไม่หมด รีบไปจัดการเข้า จัดห้องว่างไว้หน่อย เตรียมกระบวยน้ำกะละมังล้างหน้า ผ้าห่งผ้าห่ม”

“ได้ หลี่เจิ้ง วางใจได้ ข้าจะรีบให้เมียจัดการให้เรียบร้อย”

คนหนุ่มที่เป็นหัวหน้าครอบครัวเหล่านี้กลับไปจัดการทันที

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

เริ่นกงซิ่นสั่งเด็กที่โตหน่อย “ฟังปู่หลี่เจิ้งนะ ถือโคมไฟไปยืนให้แสงสว่างตรงริมสะพาน เถี่ยตั้นได้ยินหรือเปล่า เจ้าโตกว่าใคร เจ้านำไป บอกให้พวกน้องๆ ยืนเรียงแถวบนสะพานไปจนถึงฝั่งนู้น”

พวกเด็กๆ ก็รวมกลุ่มกันไป

เริ่นกงซิ่นเงยหน้ามองท้องฟ้า อาศัยแสงจากกองไฟมองหิมะที่ตกเป็นแนวเฉียงลงมา ดูท่าทางจะหนักขึ้นเรื่อยๆ

คราวนี้เขาตะโกนเรียกคนแก่ในหมู่บ้าน จะดึงให้คนครอบครัวซ่งนั่งคุยกันนอกบ้านไม่ได้แล้ว มีกองไฟก็ไม่ไหว

คนครอบครัวซ่งคงถูกรั้งไว้สักพักกว่าจะถึงบ้าน หนาวไม่หนาวก็คงเกรงใจไม่กล้าบอก ระวังพวกเขาจะเป็นหวัด โดยเฉพาะพวกคนที่อายุมากในครอบครัวซ่ง ทั้งเหนื่อยทั้งหนาวเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ พวกเรารับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ

เริ่นกงซิ่นเลยให้พวกผู้อาวุโสที่อายุมากในหมู่บ้านพาคนครอบครัวซ่งเข้าไปนั่งในบ้าน

เปลี่ยนแผนกะทันหัน ให้นั่งล้อมวงกินข้าวข้างนอกไม่ได้แล้ว เข้าไปนั่งกินในบ้านที่อยู่ใกล้ๆ นี่แล้วกัน

นั่งกินข้างนอกมันก็ครึกครื้นอยู่หรอก แต่เดี๋ยวหิมะจะตกไปครึ่งชามก่อนกินหมดน่ะสิ

ตั้งใจอยากให้พวกเขากินเนื้อสัตว์หรือกินหิมะกันแน่ล่ะ

ท่านลุงซ่ง ลุงใหญ่ซ่ง และพวกเกาถูฮูถูกพาไปนั่งในบ้านอาเจ็ดสกุลเริ่น

ท่านลุงซ่งก็คือบุคคลที่เริ่นกงซิ่นรู้สึกว่ารับผิดชอบไม่ไหว ถ้าผู้เฒ่าคนนี้หนาวจนไม่สบายเขาได้ซวยแน่ พวกคนครอบครัวซ่งได้มาเอาเรื่องเขา

เพราะแบบนี้ทุกคนในหมู่บ้านก็เลยเป็นห่วงสุขภาพของผู้เฒ่าซ่งเหมือนกัน

“เป็นไงบ้างท่านผู้เฒ่า สบายดีนะ”

“สบายดี ร่างกายเหมือนเมื่อก่อน ยังแข็งแรง”

พอลุงซ่งพูดจบก็เห็นเริ่นโหยวจินอดีตหัวหน้าตระกูลถูกคนประคองเข้าห้องมา เขารู้สึกได้ทันทีว่าเหมือนตัวเองก็ไม่ค่อยจะดี

เริ่นโหยวจินอายุยังไม่ถึงเจ็ดสิบ ตอนนี้อยู่ในสภาพมีลมหายใจได้อีกวันก็คุ้มแล้ว

ส่วนเขาอายุมากกว่าเริ่นโหยวจินเยอะ เจ็ดสิบสามแล้ว

โบราณว่าไว้ เจ็ดสิบสามแปดสิบสี่ ยมบาลเตรียมเรียกหา

เดิมทีท่านลุงซ่งไม่คิดว่าตัวเองแก่ สภาพจิตใจดี แต่พอเห็นเริ่นโหยวจิน เขาก็ชักใจคอไม่ดีแล้ว

พวกผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ในบ้านพากันทำเสียงจึ๊ มองไม่ออกเลยจริงๆ ว่าอายุเจ็ดสิบสาม เหมือนคนอายุห้าสิบกว่าในหมู่บ้านมากกว่า

พากันแสดงความคิดเห็น แต่พวกเราไม่มีวาสนาแบบผู้เฒ่าครอบครัวซ่งหรอก พวกเราคงอยู่ไม่ถึงอายุเท่านี้

ดูเขาสิ อายุขนาดนี้แล้ว พูดจาเสียงดังฟังชัด กระฉับกระเฉง ช่วยงานในครอบครัวได้ เดินทางมาตั้งไกล พักสักหน่อย รีบนอนพัก เดี๋ยวอาหารเสร็จแล้วจะยกมาให้กิน แต่เขาบอกว่าไม่เหนื่อย ไม่เคยนอนก่อนแล้วค่อยกินข้าว

“ท่านผู้เฒ่า เช่นนั้นดี๋ยวนี้กินเยอะไหม”

“เยอะ คนเราพอแก่ตัวลงก็กินเยอะ ปากบอกไม่หิว แต่พอถึงเวลาก็หิว”

ลุงซ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ยิ้มพลางพูด

“เด็กๆ ในบ้านมักกลัวข้าหิว ไม่ว่าพวกเขาอยู่ข้างนอกจะงานยุ่งขนาดไหน แต่ก็มักจะทิ้งหลานสะใภ้ไว้สองคนที่บ้านเพื่อหุงหาอาหารให้ข้ากิน

ถ้าข้าออกไปปลูกผัก แปลงผักบ้านข้าอยู่ไกลมาก ข้าคิดแค่ว่า ถ้าไม่ทำงานก็ต้องแก่เร็วน่ะสิ ข้าต้องออกไป ไม่มีงานก็หางานให้ตัวเองทำ

พวกเด็กๆ เกลี้ยกล่อมข้าไม่ได้ผลก็เลยปล่อยเลยตามเลย

ข้าจะมีกระเป๋าสะพายอยู่ใบหนึ่ง บ้านเราก็มีร้านขนม สะดวก กระเป๋าข้ามีของกินไม่เคยขาด มีทั้งขนมกินเล่น ลูกอม ขนมเปี๊ยะงา ขนมงาคลุก หึหึ ก็แค่พวกเขาชอบซื้อมาซ้ำๆ กัน ข้าลืมกินก็เลยเก็บจนเสีย

จากนั้นถ้าฟ้ามืดแล้ว บางครั้งพวกเด็กๆ ในบ้านยังต้องทำงานในสวนกันอีกสักพัก แต่กลับไม่ยอมให้ข้านอนงีบในเพิง อยากให้ข้ารีบกลับไป

ข้าเองก็อยากกลับ พวกหลานๆ เลิกเรียนแล้ว แต่ละวันไม่ได้เจอกันตอนกลางวันก็หวังว่าจะได้คุยกันบ้างตอนเย็น พวกลูกน้องของฝูเซิงก็จะมารับข้า

มีกลุ่มมือปราบลาดตระเวนที่ไปลาดตระเวนแถวนั้นโดยเฉพาะ ใครเลิกงานเร็วก็จะแวะมารับข้าไปส่งบ้าน”

ขณะพูด ท่านลุงซ่งก็ยื่นมือออกไป ลุงใหญ่ซ่งช่วยเอากระเป๋ามาวางตรงหน้าทันที

ท่านลุงซ่งอวด “พวกเจ้าดูนะ กระเป๋าผ้าต่วนใบนี้นี่แหละ มา นี่ลูกอม ข้าตั้งใจพกมา ลองเอาไปชิมดูนะ”

ลุงใหญ่ซ่งชี้ลูกอมแล้วพูดเน้น “อย่าดูถูกลูกอมนี่เชียวนะ ของดีจากหวงหลง ก่อนหน้านี้ขายไปตามเมืองใหญ่ๆ เมืองหลวงยังสั่งซื้อเลยนะ”

หา เมืองหลวงเหรอ

บรรดาคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านยิ่งเสียดายไม่กล้ากินเข้าไปใหญ่ อยากเก็บไว้ให้หลานกิน

ท่านลุงซ่งเกลี้ยกล่อม “อย่าเอะอะก็เก็บไว้ให้หลาน วันหน้าหลานของพวกเราต้องมีอนาคตแน่ พวกเหลนๆ บ้านข้าบอกว่า ปู่ทวดต้องกินของดีๆ ไม่ต้องเก็บให้พวกเรา ยังเร็วไป ปู่ทวดต้องเชื่อนะว่าวันหน้าพวกเหลนๆ ต้องหาของดีกว่านี้มาให้ได้แน่”

พวกคนแก่ในหมู่บ้านมองด้วยสายตาอิจฉาขนาดไหนยิ่งไม่ต้องพูดถึง เวลานี้ไม่ได้อิจฉาที่ครอบครัวซ่งมีจิ้นซื่อ ผู้ว่าการเขต พระชายาอ๋อง แต่อิจฉาที่ท่านลุงซ่งใช้ชีวิตอย่างมีความสุข รู้สึกได้เลยจากคำพูด มันไม่เหมือนกัน

“มีสี่รุ่นในครอบครัวแล้วใช่ไหม”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ไม่รอให้ท่านลุงซ่งตอบ อาเจ็ดสกุลเริ่นก็ว่าพี่ชาย “ความจำไม่ดีเหรอ ครอบครัวเขามีสี่รุ่นตั้งนานแล้ว”

พูดถึงเรื่องนี้ท่านลุงซ่งก็หัวเราะ อืม สี่รุ่นนานแล้ว เป้าหมายต่อไปก็คือรอลูกของพั่งยา

จะให้ดีขออุ้มลูกของท่านอ๋องกับพระชายาด้วยตัวเอง ขอสัมผัสว่าแตกต่างกันอย่างไร อยากฟังลูกของพั่งยาเรียกเขาว่า ‘เทียด’

แม้แต่ตอนขึ้นปีใหม่เขายังขอพรว่า สวรรค์ ไว้ถึงตอนนั้นค่อยให้ข้าตายตาหลับได้หรือเปล่า

“ลูกชายคนโตของท่านล่ะ”

“ไอ๊หยา จริงๆ เลย ลูกชายคนโตของท่านล่ะ”

ท่านลุงซ่ง “…”

เขารู้สึกว่าชายชราคนที่ถามคนนี้คงสงสัยว่าเขายังไม่ตาย อายุยืน ราวกับลูกชายคนโตจะตายไปก่อน

ไม่มีเรื่องแบบนั้น

“ครั้งนี้ทิ้งเขาไว้ที่บ้าน ครอบครัวเรามีงานเยอะแยะ ลูกชายคนโตของข้าอยู่ที่นู่น ถึงได้เปลี่ยนหลานเกาของข้ามาได้”

เกาถูฮูพยักหน้า ถูกต้อง และก็ควรเปลี่ยนให้ข้าได้ออกมาเที่ยวด้วย

“ท่านวาสนาดีเหลือเกิน พวกเหลนๆ คงเรียนหนังสือเก่งน่าดู” พวกคนแก่ในหมู่บ้านรู้สึกอิจฉาเหลือเกิน

ท่านลุงซ่งยิ้มหน้าบานพูดโกหก “อืม เรียนเก่งกันทุกคน”

บ้านสะใภ้เก้า

ท่านย่าหม่า “เรียนหนังสือเหรอ พอไหว” เบื่อที่สุดก็คือโดนถามคำถามนี้ งั้นคุยเรื่องหมี่โซ่วแล้วกัน หมี่โซ่วเรียนพอไหว