ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 906-1 พิธีแต่งงาน

ตอนที่ 906-1 พิธีแต่งงาน

ไม่มีใครแกล้งเจ้าบ่าวต่อแล้ว

มองออกเลยว่า เจ้าบ่าวหยุดชะงัก

ออกอาการตะลึงทั้งที่ไม่มีใครทำอะไร

แวบแรกที่ลู่พั่นเห็นเจ้าสาวนั่งอยู่บนเตียง ราวกับไม่ได้ยินเสียงเอะอะที่อยู่ด้านหลัง และก็เหมือนไม่ได้ยินข้างหลังกับนอกหน้าต่าง ได้ยินเหมือนเสียงคลื่นที่สาดกระทบลูกแล้วลูกเล่า แทบไม่ได้สังเกตเลยว่าฝูหลิงแต่งตัวสวยมาก สวยมากๆ

ก่อนเขามา ระหว่างทางที่ขี่ม้ามา สิ่งที่เขาคิดในใจคือ

ฝูหลิงต้องงดงามเจิดจรัส

แม้จะมีผ้าบดบังใบหน้า แต่เขาต้องทำสีหน้ายิ้มแย้มด้วยความดีใจต่อหน้าแขกเหรื่อที่จ้องมองกันอยู่

จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง ใช้เสียงอันทรงเสน่ห์ที่สุดพูดว่า “ข้ามารับเจ้าแล้ว”

แต่กลับไม่คิดว่า เวลานี้เขามีใบหน้ายิ้มแย้มดีใจที่ไหนกัน แถมไม่ได้พูดว่าข้ามารับเจ้าแล้ว แต่เป็น “ใช่เจ้าหรือไม่ ส่งเสียงหน่อย”

ดูเอานะ ยืนยันให้แน่ใจก่อน กลัวจะรับผิดคน กังวลว่านี่เป็นอีกด่าน

ซ่งฝูหลิงมองเห็นแต่สีแดง ไม่เห็นอะไรเลย วันนี้นางต้องอาศัยฟังอย่างเดียว “…ข้าเอง”

ลู่พั่นถึงยิ้มออก โล่งอกอย่างไม่รู้ตัว

ท่าทางโล่งอกชัดเจนเหลือเกิน ทำให้เกิดเสียงหัวเราะและเสียงแซวอีกครั้ง ตรงประตูยังมีถาม “เป็นอะไร ยิ้มอะไร”

“ท่านอ๋องกลัวรับผิดคน ถามว่าใช่คุณหนูซ่งหรือเปล่า”

หมี่โซ่วน้องชายเจ้าสาวไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย น้ำตายังไม่เหือดแห้ง แต่กลับต้องทำตามธรรมเนียม สองมือประคองชามไข่ต้มน้ำตาลให้ผู้ชายตรงหน้าที่มารับพี่สาว

ลู่พั่นกินหมดในสองสามคำ เอาชามเปล่าวางบนถาดที่เจิงหมอมอคุกเข่ายื่นรออยู่ บ้วนปาก เช็ดปาก

เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวคนหนึ่งยืนคนหนึ่งนั่ง หลังจากขุนนางคนกลางชี้แนะ เขาก็เปลี่ยนคำเรียกซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิง “ท่านพ่อ ท่านแม่”

ลู่พั่นเรียกเสร็จก็เอาตัวบัง กลัวถูกคนตาไวเห็นแล้วแซวอีกครั้ง จับมือของฝูหลิงอย่างเงียบๆ

ฝูหลิงไหล่สั่น เมื่อครู่นางแอบสะอื้นที่เขาเรียกพ่อแม่ของนาง

เจ้าสาวของข้า อย่าร้องไห้

ไม่อย่างนั้นจะพูดกันเหรอว่าสู่ขอ แต่งงาน ทำให้ใครดู ทำให้คนอื่นดูทั้งนั้น

ตัวละครหลักที่แท้จริงอย่างฝูหลิงที่เป็นเจ้าสาวกลับไม่เห็นอะไรเลย

เจ้าบ่าวดีกว่าเจ้าสาวหน่อย แต่ก็ไม่มีแรงจะสนใจอะไรมาก มัวแต่อึ้งตะลึงด้วยความดีใจและตื่นเต้น ตอนถูกแกล้งยังมีเขินและบากหน้าฝืนทำไป

อยากขอลูกสาวที่คนอื่นเลี้ยงมาสิบกว่าปีก็ต้องหน้าหนาหน่อย

ส่วนครอบครัวฝ่ายหญิง ยุ่งจนหัวหมุนตั้งแต่เตรียมข้าวของแต่งงานไปจนถึงส่งเจ้าสาวออกจากบ้าน หลายครั้งที่ได้หน้าลืมหลัง ได้หลังลืมหน้า ไม่ได้มีความรู้สึกร่วมรื่นเริงอะไรไปด้วย เพราะขณะยินดีก็มาพร้อมความกังวลและวุ่นวาย

อย่างเวลานี้ แขกเหรื่อที่อยู่ด้านนอกกำลังดูการแสดงภายในจวนซ่ง

ข้างนอกไม่มีร่ายรำแล้ว ฉากผ้าถูกกางออก

แสดงละครเงาคลอดเด็กคนหนึ่งออกมา พ่อแม่อุ้มไว้ในอ้อมอก ดูจากเงาก็มองออกว่าคนเป็นพ่อแม่ดีใจท่วมท้น

ต่อมานักแสดงชายที่รูปร่างเหมือนรองเสนาบดีซ่ง คนไม่รู้คงคิดว่าหลังฉากเป็นรองเสนาบดีซ่งตัวจริง กำลังสอนลูกสาวเขียนหนังสือ อ่านหนังสือ ลูกสาวท่องกลอน เล่นดนตรี

เมื่อลูกสาวเติบโตขึ้น กลายเป็นสตรีโฉมงาม คล้องแขนแม่ชี้ไปไกลๆ แล้วหัวเราะ

บรรดาแขกเหรื่อดูสองฝั่งของฉาก แสดงเหมือนกัน ดูจบด้านนี้ก็รีบไปชมอีกด้าน

ฉากสุดท้ายทั้งสองฝั่งกลับแสดงเหมือนกัน

แม่หวีผม สวมเครื่องหัวให้ลูกสาว

ในขณะเดียวกัน การแสดงเพิ่งจบไป ประตูห้องก็เปิดออก ซ่งฝูหลิงตัวจริงที่สวมเครื่องหัวคลุมหน้าถูกพี่ใหญ่ซื่อจ้วงแบกออกมา

ซื่อจ้วงที่แต่ไหนแต่ไรไม่ร้องไห้ พอแบกน้องสาวข้ามคานประตูก็น้ำตาร่วงเผาะ

ฝูกุ้ยที่กำลังสั่งการอยู่ตรงริมสระก็หันเข้าสระแล้วใช้ฝ่ามือเช็ดน้ำตา

เขาแอบนึกเสียใจ ไม่จัดการแสดงพวกนี้ยังจะดีกว่า

ฝูหลิงอยู่บนหลังซื่อจ้วง ผ่านต้าหลัง หูจือ สุ่ยเถียน พวกพี่ชายน้องชายที่ยืนเรียงกันเป็นสองแถว

ใครบอกว่าอาสามไม่มีลูกชาย

พวกเด็กผู้ชายสกุลซ่ง ในมือถือตะกร้าดอกไม้ คอยโปรยรับน้องสาว ส่งน้องสาวด้วยความยินดี

บรรดาแขกเหรื่อ โดยเฉพาะพวกคนที่ลู่พั่นพามา ต่างไม่กล้าขัดบรรยากาศนี้ เพราะพวกพี่ชายน้องชายของคุณหนูซ่งต่างดวงตาแดงก่ำ

ต้าหลังใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา ลูกคนเดียวของอาสามจะออกเรือนแล้ว น้องสาวเป็นแก้วตาดวงใจของอาสามอาสะใภ้สาม

แต่เหนียนเหนียนกับเจ้าตัวล้างผลาญที่มัดผมชี้ฟ้ากลับไม่ได้ซาบซึ้งจนร้องไห้ แต่ถูกพวกพี่ชายฟาดจนร้องไห้

ท่านย่าหม่าใช้มือที่สวมแหวนทองปิดหน้าร้องไห้

เพราะฝูหลิงลงจากหลังของซื่อจ้วง เวลานี้กำลังให้หมี่โซ่วแบก

เหมือนเป็นการส่งต่อ

เฉียนหมี่โซ่วลากรถเข็นที่พี่สาวยืนอยู่ โน้มตัวออกแรงลากผ่านโต๊ะอาหารของแขกเหรื่อไป

ฝูหลิงที่มีเครื่องหัวคลุมอยู่พูดขึ้น “ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ไป”

หมี่โซ่วเหงื่อแตกเต็มศีรษะ สีหน้าแสดงให้เห็นว่าใช้แรงมาก “พี่ เกาะบ่าข้าวางใจได้เลย”

ลู่พั่นคอยระวังอยู่ข้างๆ ส่งสายตาให้กำลังใจหมี่โซ่ว ไม่ใช่เจ้าตัวแสบ แต่เป็นน้องคนดี

เด็กน้อยที่เคยห้าขวบ เด็กน้อยที่เคยแต่งตัวซอมซ่อดูอ่อนแอ ได้เติบโตโดยที่เขาไม่รู้ตัว

จนกระทั่งขึ้นสะพาน พอถึงกลางสะพานหมี่โซ่วก็พูดว่า “พี่ ฟังสิ”

ฉากสุดท้ายที่ซ่งฝูเซิงจัดไว้สำหรับพิธีนี้ก็คือ ใครบอกกันว่าลูกสาวออกเรือนเหมือนน้ำที่สาดรดออกไป ลูกสาวของเขาไม่ใช่

เขาไม่สาด

ภายในสระที่อยู่สองฝั่งของสะพาน ทันใดนั้นได้มีน้ำพุพุ่งขึ้น มีคนงานหลายคนที่แต่งตัวเหมือนปลากำลังพ่นน้ำพุหลากสีอยู่ในสระ

แขกเหรื่อพากันตะลึง

นี่เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด

ในเวลานี้เองหมี่โซ่วก็ได้เสร็จสิ้นภารกิจ ปล่อยเชือก ฝ่ามือลากจนแดงก่ำ

ซ่งฝูเซิงรับลูกสาวมา เขาเป็นพ่อ ต้องการแบกลูกสาวเดินไปท่ามกลางน้ำพุหลากสีเพื่อจบเส้นทางระยะสุดท้าย

เขาต้องการบอกลูกสาวว่า พ่อยังหนุ่มอยู่

ไม่ว่าเมื่อไร พ่อจะแบกเจ้า เหมือนตอนที่เจ้าเป็นเด็ก ยกตัวสูงได้อย่างง่ายๆ อุ้มไหว แบกไหว

พ่อเป็นที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าเสมอ

ซ่งฝูเซิงเดินไปอย่างสง่างาม ก่อนหน้านี้เคยเรื่องมาก จ้องจับผิด ลู่พั่นแค่เอ่ยปากขอลูกสาว เขาก็ร้องไห้

แต่ในเวลาสำคัญแบบนี้ ในขณะที่ลูกสาวกอดคอเขาเรียกพ่อด้วยเสียงสะอื้น เขากลับไม่ร้องไห้

ในขณะที่ซ่งฝูไฉกับซ่งฝูสี่พากันหลั่งน้ำตา ลุงใหญ่กับลุงรองของฝูหลิงยืนร้องไห้ด้วยความอาวรณ์อยู่ตรงประตูใหญ่แล้ว แต่ซ่งฝูเซิงไม่มีตาแดงแม้แต่น้อย

เขาเข้มแข็งมากต่อหน้าแขกเหรื่อ

ซ่งฝูเซิงยังยิ้มพลางขยับแบกลูกสาวให้กระชับขึ้น จะตกแล้ว เขายิ้มพลางพูด “ลูกพ่อ เครื่องสำอางลบหมดแล้ว ร้องเบาๆ หน่อย เดี๋ยวเปิดหน้าขึ้นมาทำคนตกใจได้ เดี๋ยวเขามาบอกว่าเจ้าไม่สวยพ่อต้องมานั่งถกแขนเสื้อมีเรื่องกับเขาอีก ลูกได้พ่อไปเต็มๆ ดูดีหมดทุกอย่าง ชีวิตนี้พ่อมีลูกก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว”

ส่งข้ามสะพาน ซ่งฝูเซิงเหนื่อยจนหอบเล็กน้อย ทั้งยังยิ้มพลางพูดกับลูกเขย

“กลับไปบอกท่านย่ากับท่านแม่ของเจ้าด้วย ลูกสาวข้าร้องไห้ตามธรรมเนียมแล้ว นี่เท่ากับหาเงินมาให้ตระกูลลู่ของเจ้าได้ตั้งเท่าไร ดูสิ ยังไม่หยุดร้องเลย”

ชี้เจิงหมอมอเพื่อบอกว่าเดี๋ยวระหว่างทางเตือนให้ลูกสาวเขาเติมเครื่องสำอางด้วย

เฉียนเพ่ยอิงก็กำชับ ต้องเติมหน้านะ

เพราะรัชสมัยนี้พระชายาอ๋องอภิเษกไม่ได้ถูกเปิดหน้าในห้องหอ แต่จะถูกเปิดต่อหน้าทุกคนหลังข้ามอ่างไฟของราชวงศ์เสร็จ

ตอนเข้างานคือท่านอ๋องกับพระชายาเดินเข้าเรือนเคียงข้างกันไป

ลู่พั่นจับสายผ้าไหมแดง อีกด้านอยู่ในมือฝูหลิง เขากำลังจะขึ้นม้า แต่คิดๆ แล้วก็หันกลับไปมอง “ท่านพ่อตา วันนี้ท่านยังไม่ได้กำชับข้า”