ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 907 เรื่องสวยงามกำลังจะเกิดขึ้น

ตอนที่ 907 เรื่องสวยงามกำลังจะเกิดขึ้น

กล่องที่วางบนโต๊ะรับแขกในยุคปัจจุบันคือกล่องทิชชู่

ซ่งฝูหลิงดึงใช้จนชินแล้ว

แต่ที่นี่ เฉียนเพ่ยอิงเตรียม ‘กล่องทิชชู่’ ไว้ให้ลูกสาว ภายในบรรจุผ้าเช็ดหน้าที่ปักเป็นดอกไม้ต่างๆ เช่น ดอกแปะเจียก ดอกบัว ดอกแมกโนเลีย ส่วนปลอกที่หุ้มกล่องเป็นผ้าต่วนสีแดงปักลายนกยวนยางเล่นน้ำ

เวลานี้ภายในห้องหอ

บนโต๊ะเล็กตรงหัวเตียงมีกล่องแบบนี้วางอยู่ สองสามีภรรยาจะได้ดึงใช้แบบทิชชู่ในยุคปัจจุบันได้สะดวก

โต๊ะเครื่องแป้ง มุมห้อง หน้าฉากกั้น มีแจกันสีแดงที่ใส่ดอกบัววางอยู่ ดอกไม้ที่หนึ่งก้านออกสองดอก ความหมายคือหัวใจผูกกัน

ตรงขอบหน้าต่างกลับไม่ได้วางแจกัน แต่เป็นกระถางต้นไม้สั่งทำยาวเก้านิ้ว ในนั้นปลูกต้นถั่วแดงที่ถูกตัดแต่งเรียบร้อยแล้ว นี่คือฝีมือการออกแบบของลู่ฮูหยิน และนางก็เป็นคนตัดแต่งเอง นางรู้สึกว่าถ้ามีดอกไม้ในห้องหออีกมันจะดูซ้ำ ก็เลยใช้เป็นแบบนี้

ต้นถั่วแดงหลายต้นมีใบเล็กๆ และกิ่งก้านปกคลุม ขอให้ทั้งสองมีรักยืนยาว

เก้าอี้เอนสองตัวที่อยู่ใกล้หน้าต่างถูกจัดวางหันหัวชนกัน บนนั้นมีหมอนเอนปักลายมงคลวางประดับอยู่

ข้างเก้าอี้ทั้งสองวางโต๊ะกลมฝั่งละหนึ่งตัว

บนโต๊ะมีพัดกลมอยู่สองอัน

พัดกลมเหล่านี้เป็นฝีมือของเหล่าฮูหยินทำด้วยตัวเอง สายตาไม่ดี มักต้องดึงพัดออกห่างสายตาเพื่อมองดู จากนั้นก็เอาเข้ามาใกล้เพื่อติด

ติดอะไรน่ะเหรอ

พุทราแดง ถั่วลิสง ลำไย เม็ดแตง ที่วางโรยบนเตียงสุดท้ายก็ต้องเก็บออกมา

เหล่าฮูหยินจึงใช้พุทราแดงบรรจงติดทีละเม็ดเป็นคำว่า ‘มี’ ใช้ถั่วลิสงติดเป็นคำว่า ‘ลูก’ ไล่เรียงไปเรื่อยๆ พัดทั้งสี่จึงถูกวางประดับอยู่ตรงเก้าอี้เอนฝั่งละสอง เมื่อรวมกันจะได้เป็นคำว่า ‘มีลูกเร็ววัน’

ส่วนห้องที่อยู่ติดกับห้องนอนใหญ่คือห้องแต่งตัวกับห้องอาบน้ำ

ประตูห้องแต่งตัวเป็นแบบผลัก มองจากภายนอกประตูนี้เป็นเหมือนภาพวาด ซึ่งภาพนี้เป็นฝีมือของเจ้าบ่าวลู่พั่น

เปิดประตูออกจะเห็นห้องแต่งตัวที่กว้างขวาง เครื่องเรือนทั้งหมดที่อยู่ในนั้นซ่งฝูเซิงเป็นคนออกแบบเอง

เวลานี้แสดงให้เห็นโต๊ะโชว์ที่อยู่ตรงกลางวางของประดับตัวจำนวนมากของลู่พั่น ซ่งฝูเซิงเตรียมไว้ให้ลูกเขยค่อนข้างใหญ่

หยกแขวนแต่ละชิ้นของลู่พั่นถูกวางเรียงอยู่บนราวแขวนแยกเฉพาะในโต๊ะโชว์ตัวนี้ และยังมีถุงหอมหลายชิ้นที่ลู่พั่นชอบพกติดตัว เข็มขัดสารพัดแบบ ของประดับศีรษะ พัด แหวนนิ้วโป้งหลากหลายแบบ เป็นต้น

ตู้เสื้อผ้าของฝูหลิงค่อนข้างเยอะ ลู่พั่นใช้แค่เจ็ดตู้ ส่วนตู้ที่เหลือโดยรอบเป็นของนางทั้งหมด

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงเตรียมชุดใหม่ไว้ให้ลูกสาวจำนวนไม่น้อย เหล่าฮูหยินกับลู่ฮูหยินก็เตรียมชุดออกงานใหญ่ให้ฝูหลิง ก่อนลู่พั่นแต่งงาน ทุกอย่างต้องอาศัยจินตนาการเอา ให้ช่างตัดเย็บในจวนทำชุดออกมาให้ฝูหลิงหลายชุด เอาแค่เสื้อกันหนาวหลากหลายรูปแบบลู่พั่นก็เตรียมไว้ให้ฝูหลิงสามสิบสี่ชุดแล้ว

ห้องอาบน้ำกับห้องอบไอน้ำที่เป็นไม้รวมเป็นห้องเดียวกัน

พรมเช็ดเท้า บนราวแขวนเสื้อมีชุดคลุมอาบน้ำสีแดงพุทราของชายหญิงอย่างละชุด

เก้าอี้หวายทรงชิงช้าแบบสองคนนั่ง โต๊ะน้ำชา จานผลไม้ เตียงนวด

ข้างสระวงกลมเป็นกำแพงที่มีไม้เลื้อยสีเขียวปกคลุม ภายในสระมีไอร้อนลอยขึ้น ผิวน้ำมีกลีบกุหลาบสีแดงสีชมพูลอยอยู่

แช่น้ำเสร็จออกมา ด้านข้างยังมีเก้าอี้ให้ทั้งสองคนนั่งเช็ดหัว

ห่างจากเก้าอี้นั่งไปไม่ไกลมีเตาผิงติดผนัง ลู่พั่นเลียนแบบบ้านครอบครัวซ่ง

ภายในห้องอาบน้ำมีตู้ที่ในนั้นวางสุรา อุปกรณ์ดื่มสุรา มีกระดานเดินหมาก มีหนังสือ

ตอนนั้นที่ลู่พั่นออกแบบได้คิดไว้ว่า เมื่อถึงฤดูหนาว หลังจากเขากับฝูหลิงอาบน้ำเสร็จ เขาก็นั่งจิบไวน์ที่เก้าอี้ริมสระพลางเล่นเดินหมากกับฝูหลิงได้ กินขนมกับฝูหลิง ผึ่งผมอ่านหนังสือกับฝูหลิง มีไออุ่นจากเตาผิงปกคลุม

เขาคิดแบบนี้ ฤดูหนาวอบอุ่นขนาดนี้ เช่นนั้นฤดูอื่นล่ะ

เพราะแบบนี้กำแพงที่อยู่ตรงเก้าอี้จึงเป็นกำแพงลวง ตรงนั้นมีประตู

เปิดประตูบานใหญ่ตรงกำแพงออก

เมื่อเข้าฤดูอื่น ลู่พั่นกับฝูหลิงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ก็จะเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าด้านนอก สวนหย่อมในเขตบ้าน ภูเขาจำลองกับน้ำตก หอเก็บหนังสือที่อยู่ไกลออกไป

กลับมาที่ห้องนอนหลัก

ตรงขอบเตียงมีโครงไม้ขนาดใหญ่

ก็ไม่รู้ว่าทัศนคติด้านความงามของซ่งฝูเซิงมีปัญหาตรงไหน เขาชอบให้เตียงโบราณมีโครงที่มุมเตียง

เตียงในเรือนหอเหมือนมีฉากกั้นบางๆ ที่ทำจากม่านบางแขวนไว้กับโครง ตอนนี้ม่านถูกปล่อยไว้

ซ่งฝูหลิงพูดตอนที่เห็นแบบครั้งแรกว่า ‘แขวนม่านแดงเหรอ ต้องเสียผ้าเยอะขนาดไหน เอาไปทำชุดให้ข้ายังจะดีกว่า แขวนไว้ก็เสียเปล่า ลมตอนฤดูใบไม้ร่วงพัดมา นี่ถ้ามีแสงเทียนสลัวๆ ในนั้นยิ่งเหมือนมีปีศาจนอนอยู่ เหมือนปีศาจจะมาแล้ว’

ใครเป็นปีศาจน่ะเหรอ

ลู่พั่น

แต่คนในบ้านไม่มีใครฟังนาง ยังคงแขวนตามเดิม

แต่โครงที่อยู่รอบเตียงครั้งนี้ไม่ได้ออกแบบเหมือนของฝูหลิง

ของที่นี่เปิดม่านแล้วต้องเหยียบบันไดสองขั้นถึงจะขึ้นเตียงได้ หัวเตียงสองฝั่งมีตู้ มีเชิงเทียนสองอัน

แต่ว่าเปิดม่านบางสีแดงออก เหยียบขึ้นบันไดไป ยังมีม่านอีกชั้น ลู่ฮูหยินเป็นคนเตรียม เป็นม่านที่ใช้อัญมณีสีแดงจำนวนเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเม็ดมาร้อยรวมกัน

เกิดเสียงกระทบ สีสันสะดุดตา สะท้อนแสงเทียนเป็นภาพที่สวยงาม

บรรยากาศในนั้นสวยงามยิ่งกว่า

หัวเตียงบุด้วยผ้า ด้านนอกสุดเป็นกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำที่ในนั้นมีอักษรมงคลสีแดงอยู่บนพื้นหลังสีขาว

จากหัวเตียงมาบนเตียง

บนเครื่องนอนสีแดงสดมีสตรีวัยสิบแปดปีสวมชุดชั้นในสีแดงที่ช่วยขับให้ผิวพรรณของนางขาวเปล่งปลั่ง

นางมีผมยาวดำขลับที่ด้านบนถูกมัดไว้กึ่งหนึ่ง ด้านล่างปล่อยสยายยาวถึงเอว

นางยิ้ม ริมฝีปากแดงฟันขาว

ตรงข้ามนางเป็นผู้ชายที่อยู่ในชุดนอนผ้าต่วนสีแดง

ใบหน้าด้านข้างของเขาหล่อเหลา

ทั้งสองคนมองกันและกัน

ชุดนอนของลู่พั่นเป็นทรงคอวี เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า ทรงยาวแบบผูก มือของเขาวางอยู่ตรงเชือกผูก ดึงออก ชุดนอนหล่นลงบนพื้น เผยให้เห็นหลังกว้างกำยำ

“เอ๊ะ” ซ่งฝูหลิงรีบล้วงสมุดเล่มเล็กออกมาจากด้านหลัง เอาสมุดบังหน้าที่แดงระเรื่อ “พวกเรายังไม่ได้ดูนี่เลยนะ”

ลู่พั่นดึงสมุดมาจากมือฝูหลิง เขาไม่แม้แต่จะดู ไม่แม้แต่จะถาม จัดการโยนทิ้ง

ฝูหลิงอยากลงจากเตียงไปเก็บ แต่ถูกลู่พั่นจับกดลง คำพูดที่อยู่ตรงปากถูกกลบหมด ทำได้เพียงพูดในใจ

ลู่หมินหรุ่ย ไม่สิ ท่านพี่ ฟังข้าก่อน นั่นเป็นหนังสืออย่างว่า ท่านแน่ใจนะว่าไม่ต้องเรียนรู้ก่อนแล้วพวกเราค่อยทำกัน

แล้วก็อย่าเอาไปโยนทิ้งข้างนอกนะ นั่นหนังสือถ่วงหีบของย่าข้า

ได้ยินเพียงเสียงฝูหลิงร้อง “ไอ๊หยา” เหมือนลูกแมว ตามมาด้วยกางเกงนอนของลู่พั่นที่ถูกโยนออกไปนอกเตียง

ในนั้นเงียบไปสักพัก ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบเล็กน้อยของทั้งสองคน

ตามมาด้วยกางเกงผู้หญิงที่ถูกโยนออกมา รวมถึงเสื้อชั้นใน

คิดดูก็รู้ว่าฝูหลิงได้กลายเป็นสวนสนุกชั้นยอดของลู่พั่นไปแล้ว

เขาสำรวจทุกซอกทุกมุม

แต่เล็กจนโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยไปสวนสนุก ช่างแปลกใหม่เหลือเกิน

ฝูหลิงจะทำอะไรได้

ทำได้เพียงบังคับให้ตัวเองผ่อนคลาย จากถูกกระทำเป็นร่วมดื่มด่ำ ปล่อยให้ลู่พั่นเข้าออกโลกของนางตามใจ ถูกบังคับให้รับ ‘ทรัพย์สมบัติ’ ที่ลู่พั่นสะสมมายี่สิบสามปี แถมเขายังเอาแต่ทำฝนตกไม่ยอมกางร่ม เขาก็คือหมาป่าผู้โหยหิว

ส่วนปากของลู่พั่น นับจากวันนี้ไปก็จะไม่ได้แค่ใช้พูดกับกินข้าวอีกแล้ว

ใช้ทำกิจกรรมอื่นได้มากกว่านั้น