ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 908 เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน ค่ำคืนที่ยาวนาน

ตอนที่ 908 เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน ค่ำคืนที่ยาวนาน

ตอนสาวน้อยอายุสิบสามปีเป็นเพียงคนลี้ภัย

ใบหน้าที่สกปรกเห็นไม่ชัด ผมแห้งเหมือนหญ้าฟาง แขนผอมแห้งจนเห็นกระดูก

มีวันหนึ่งน้องชายได้รับไข่มาจากคุณชายสูงศักดิ์ เขาคุกเข่าขอร้องจนได้มา

คุณชายถูกเรียกว่าแม่ทัพ มองออกเลยว่าเท่ห์ขนาดไหน

บุคลิกยามที่นั่งอยู่บนหลังม้าสายตามองตรงไปข้างหน้า แววตาสุขุมเยือกเย็น มองอยู่ไกลๆ ก็ยังรู้สึกได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

ก่อนหน้านี้ดุพวกนาง ดุทุกคน รวมถึงดุพ่อของนาง เหมือนดุลูกหลาน

แต่สัมผัสที่หกของนางบอกว่า ไม่ว่าพวกนางจะทำอะไร คุณชายก็ไม่มีทางคิดเล็กคิดน้อยกับคนต่ำต้อยแบบพวกนาง

ตอนนั้นก็แค่สนใจไข่ที่คุณชายให้มา ไข่ที่น้องชายไปคุกเข่าขอมาไม่ง่าย กินแล้วรู้สึกเบิกบานใจเหลือเกิน ไม่แม้แต่จะมองคุณชายคนนั้น

ใบหน้าของคุณชายยังสู้ไข่ในสายตานางไม่ได้

ตอนคุณชายอายุสิบแปด ไปล้อมจับโจรภูเขาและตรวจสอบสถานการณ์นี้ ระหว่างทางพบเด็กสาวคนหนึ่ง

เขายืน นางคุกเข่า

เขาขมวดคิ้วมองนาง สายตานั้นราวกับกำลังบอกว่า พูดสิ หรือรอข้าถามเจ้าหรืออย่างไร

นางเงยหน้ามองด้วยดวงตากลมโตที่สุกใส มองเขาด้วยท่าทางน่าสงสาร ก็แค่ไม่ยอมพูด

เขาเตรียมจะดุ แต่ดวงตาคู่นั้นกล้าจ้องเขา กำลังจะพูด ‘บังอาจ’

นางกลับทำเหมือนเป็นสิบแปดมงกุฎ อยู่ๆ ฟุบลงตรงเท้าของเขา

เขาหมดคำจะพูด มองร่างกายซูบผอมที่หมดสติ ผมแห้งเหมือนหญ้าฟาง บนศีรษะเหมือนมีแมลงไต่ยั้วเยี้ย ด้านหลังศีรษะสกปรก เขาชักเท้าออก

ปล่อยให้ใบหน้าของเด็กสาวสัมผัสกับพื้นทราย

บัดนี้ คุณชายคนนั้นใช้เวลาห้าปีในการรบทัพจับศึก เด็กสาวที่ลี้ภัยคนนั้นใช้เวลาห้าปีในการเติบโตเป็นสาว

กลายเป็นสาวน้อยที่งดงามกินอยู่อุดมสมบูรณ์ ดึงดูดคุณชายที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด สั่งคนว่าห้ามแตะต้องส่งเดช

กลายเป็นสาวน้อยที่เวลานี้เหนื่อยจนหลับไปแล้ว ระหว่างหลับยังละเมอถีบคุณชาย ยื่นเท้าออกไปถีบ แต่อาจเพราะก่อนหน้านี้วาดลีลาเยอะไปหน่อย นางยังคงรู้สึกปวดเมื่อยอยู่ ร้องงึมงำออกมา “เจ็บ”

คุณชายที่ตอนนั้นชักเท้าออก หลังจากถูกถีบก็กลั้นหายใจกัดฟันทน พอได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของนางที่หลับไปอีกครั้ง เขาถึงขยับเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ รวบนางเข้ามากอด

เขากอดศีรษะของนาง ตอนนั้นเคยรังเกียจขนาดไหน ตอนนี้ก็ทะนุถนอมมากเท่านั้น บรรจงจูบลงบนใบหน้า หน้าผาก คิ้ว เปลือกตา

ห่มผ้าให้นาง

กอดนางไว้ทั้งผ้าห่ม ลูบหลังให้นางเบาๆ

ลู่พั่นปวดใจ

ทั้งคืนที่ผ่านมาตั้งแต่บนเตียงไปจนถึงห้องอาบน้ำ จากในสระมาที่ขอบสระ

นอกจากครั้งแรก ครั้งต่อๆ มาก็กินเวลานานมาก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้

คืนนี้กำลังจะผ่านไป ฝูหลิงเหนื่อยเหลือเกิน

ลู่พั่นกำลังละอายใจ

วันนี้ฝูหลิงต้องออกจากอ้อมอกของพ่อแม่ ตอนกลางวันร้องไห้ขนาดนั้น ตอนเย็นมาอยู่ในสถานที่แปลก สิ่งที่เขาควรให้ รวมถึงได้คิดไว้ก่อนหน้านี้ ควรเป็นความรักทะนุถนอม

แต่ในทางปฏิบัติกลับป่าเถื่อน

เขาสูงใหญ่ขนาดนี้ นางตัวเล็กนิดเดียว

เวลาเช้ามืดลู่พั่นไม่หลับไม่นอน กำลังกลุ้มใจและแอบกลัวว่าจะทำให้ฝูหลิงรู้สึกไม่ดี

แต่ละอายใจไม่ได้หมายความว่านึกเสียใจ

สมองของเขาเริ่มนึกถึงฉากเร่าร้อนเหล่านั้นอีกครั้ง นึกจนเขาเริ่มจะเอาอีกแล้ว

ลู่พั่นขยับก้นออกอย่างระมัดระวัง ครึ่งตัวบนกอดฝูหลิงไว้แน่น ให้นางนอนหนุนแขนเขา ครึ่งตัวล่างเอาผ้าห่มกั้นไว้ รักษาระยะห่างกับเมีย

…

คืนวันนี้ยังมีอีกหลายคนที่นอนไม่หลับ

เหยียนซี่หานบอกว่าเขาไม่ง่วง นั่งอยู่ตรงชานเรือนเงียบๆ

บ้านสกุลหยาง

หยางหมิงหย่วนนอนไปได้ครึ่งทางก็ตื่น

เขาฝัน

ฝันเห็นฝูหลิงที่วันนี้สวมชุดแต่งงานสวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ กำลังพูดกับเขาพร้อมเดินเข้ามาหา

ท่ามกลางเสียงดอกไม้ไฟที่ถูกจุดเต็มท้องฟ้า หยางหมิงหย่วนตั้งใจฟังอย่างไรก็ไม่ได้ยินว่านางพูดอะไร

ในที่สุดนางก็เดินเข้ามาใกล้ ขณะที่เขายื่นสองมือออกไปจะรับฝูหลิง ทันใดนั้นฝูหลิงก็เดินผ่านเขาไปจับคนที่อยู่ด้านหลังเขา

มือของเขาคว้าอากาศ หันกลับไปมองก็เห็นอวี้ชินอ๋อง

อวี้ชินอ๋องกวาดตามองเขาด้วยสายตารังเกียจ แขกเหรื่อมากมายนับไม่ถ้วนที่อยู่ข้างตัวพากันชี้นินทาเขา ราวกับกำลังหัวเราะเยาะเขา ‘เจ้ายื่นมือออกไปทำไม หน้าไม่อาย’

หยางหมิงหย่วนก็เลยตื่นด้วยความรู้สึกอึมครึม นอนไม่หลับอีก

เขาสวมเสื้อคลุม นั่งดื่มสุราอยู่ตรงชานเรือนพลางนึกสมเพชตัวเอง ดูเขาสิ แม้แต่ในความฝันก็ยังไม่ข้ามผ่านจุดนั้น ในฝันเชื่อมโยมกับโลกความจริง

วันนี้ท่านแม่กลับมาแล้วบอกว่าอยากเตรียมหาบ้านใหม่ ดูสิบ้านใหม่ของทางนั้นตกแต่งสารพัดแบบ ใช้คำพูดนี้บอกเขาเป็นนัยๆ

หยางหมิงหย่วนยิ้ม แต่ไหนแต่ไรมาสิ่งที่เขาขาดไม่ใช่บ้านใหม่ แต่เป็นเจ้าสาว เจ้าสาวที่ทำให้เขายอมทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเตรียมบ้านใหม่

กลับเป็นครอบครัวซ่ง ซ่งฝูเซิงหลับสบายกรนสนั่น

หลังจากส่งลูกสาวออกไป ฮ่องเต้ก็ไปแล้ว ซ่งฝูเซิงทำบะหมี่อายุยืนให้ตัวเอง

ต้องอายุยืน ต้องอยู่ดูลูกสาวต่อ นี่ต่างหากอยู่กับความเป็นจริงที่สุด

จากนั้นก็เปิดไหเหล้ามงคลพูดพึมพำอยู่คนเดียว ‘นี่คือเหล้ามงคลของลูกสาวข้า คนอื่นจะไม่ดื่มก็ได้ แต่ข้าต้องชิมสักหน่อย’

บะหมี่คำเหล้าคำ พอฝูกุ้ย จงอวี้ หนิวจั่งกุ้ย พี่ใหญ่ พี่รอง ทยอยกันกลับมาก็ดื่มเป็นเพื่อนเขา เขาเลยดื่มไปเยอะ

เฉียนเพ่ยอิงลุกขึ้น เข้าไปดูในพื้นที่พิเศษ ด้ายแดงที่วางไว้ในห้องน้ำคงอยู่เหมือนเดิม นี่ก็แสดงว่าลูกสาวไม่ได้เข้ามา

นางนั่งบนโซฟา เปิดดูรูปถ่ายตอนเด็กๆ ของฝูหลิง พอเปิดไปจนถึงรูปสวมหมวกรับปริญญานางก็คิดเรื่อยเปื่อย

แม้จะบอกว่าสิบแปดแล้ว แต่ก็เป็นอายุที่ย่างเข้า ลู่พั่นรูปร่างใหญ่ขนาดนั้น ไม่ไหว สามีภรรยาที่ยังหนุ่มสาวไม่รู้จักควบคุมตัวเอง อีกสามวันกลับมาบ้านนางต้องรั้งให้ฝูหลิงพักที่บ้าน ให้ลูกเขยกลับจวนเอง

มิน่าคนโบราณถึงถือเรื่องสามวันกลับบ้าน ถ้าให้นางพูดนะ เป็นเพราะพวกผู้หญิงแต่งงานกันตอนอายุยังน้อย ให้กลับบ้านก็เพื่อให้ได้พักบ้าง

เฉียนเพ่ยอิงออกจากพื้นที่พิเศษ เปิดประตูรับลม

จนกระทั่งถึงตอนนี้ตรงลานบ้านก็ยังเก็บกวาดไม่เสร็จ แถมสงสัยว่ายังต้องเก็บถึงสองวัน น้ำในสระน้ำก็ต้องสูบออกหมด

เพิ่งเดินไปได้สองก้าว “ท่านแม่ตื่นมาหรือยังไม่ได้นอน”

“…ยังไม่ได้นอน” ท่านย่าหม่านั่งอยู่บนเก้าอี้โยก “เมื่อไรจะครบสามวัน ผ่านไปช้าจริงๆ”

“ท่านแม่ เพิ่งผ่านไปคืนเดียว”

“ตามธรรมเนียมมีไม่ให้ย่าไปหาด้วยเหรอ ข้าชักค้นพบขึ้นทุกวัน ธรรมเนียมไร้สาระมีเยอะจริงๆ ใครเป็นคนกำหนด พวกคนที่ไม่ได้แต่งงานสินะ น่าหงุดหงิด”

…

แสงแรกของวันโผล่พ้นขอบฟ้า

ซ่งฝูหลิงกำลังหลับตาซบอกของลู่พั่น นอนไปแค่หนึ่งชั่วยามก็ต้องตื่นเตรียมไปวังหลวง

ลู่พั่นนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพลางป้อนอาหารเช้าให้นาง

กินอิ่มถึงจะเปลี่ยนชุดได้

“เพราะท่านเลย” ซ่งฝูหลิงง่วงจนยกหัวไม่ขึ้น ในที่สุดนางก็ลืมตาขึ้น

นางอึ้ง “พวกเรากำลังกินบะหมี่เส้นเดียวกันเหรอ”

ลู่พั่นซู้ดเส้นบะหมี่ออกจากปากฝูหลิงมาเข้าปากตัวเองแล้วจูบฝูหลิงหนึ่งที

“ถูกต้อง”