คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 1 พิธีแต่งงาน ติดอันดับคำค้นยอดนิยม

บทเสริมตอนที่ 1 พิธีแต่งงาน ติดอันดับคำค้นยอดนิยม

วันที่หนึ่งมกราคมปีสองพันยี่สิบสาม

ตี้ตู

เขตที่พักตระกูลจี้

เมื่อคืนซู่เวินนอนเร็ว สี่ทุ่มก็เข้านอนแล้ว

ตื่นมาตอนหกโมงเช้าข้างนอกก็เต็มไปด้วยหิมะ

ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้าหรือพื้นถนนเส้นทางต่างๆ ล้วนปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน

ดูอ่อนนุ่มคล้ายปุยเมฆที่อยู่บนท้องฟ้า

หิมะแรกของปีใหม่ และยังนำมาซึ่งการฟื้นคืนของสรรพสิ่ง

ซู่เวิ่นรูดม่านหน้าต่าง ไปเด็ดดอกไม้จากในสวนมาสองดอกปักใส่แจกันในห้องรับแขก

“แม่คะ” เวลานี้อิ๋งจื่อจินเดินลงมาจากชั้นบน กอดซู่เวิ่น “เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ”

“ลูกบำรุงร่างกายแม่ตลอด แถมยังใช้สารพัดยา เมื่อคืนแม่ไม่ตื่นมากลางดึกเลย” ซู่เวิ่นลูบหัวลูกสาว “แม่รู้สึกว่าตอนนี้สุขภาพแม่ดีกว่าเมื่อยี่สิบปีก่อนเสียอีก ก็แค่เมื่อสองวันก่อนแม่รู้สึกใจคอไม่ดีอยู่ตลอด ตกใจตื่นบ่อย แม่กลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป”

ช่วงหลายวันมานี้หัวใจเธอเต้นเร็วมาก โดยเฉพาะตอนที่อยู่ๆ เมืองแห่งโลกก็ปรากฏที่เจ็ดทวีปสี่มหาสมุทร

อิ๋งจื่อจินซบบ่าแม่ พูดอย่างขี้เกียจ “ดูสิคะ หนูก็ยังปกติดี คุณแม่ดูหนังสยองขวัญให้น้อยๆ หน่อยดีกว่า”

“โอเคๆ เชื่อฟังเยาเยา ต่อไปแม่ไม่ดูแล้ว” ซู่เวิ่นยิ้ม จากนั้นก็คิดแล้วพูดขึ้น “แต่เมื่อคืนเหมือนแม่ได้ยินเสียงเหมือนระเบิดด้วย แม่คิดว่าฝันก็เลยไม่ได้สนใจ”

“ไม่น่าใช่ความฝัน เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ”

มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

ประตูถูกเปิดออก เวินเฟิงเหมียนกลับมาจากการวิ่งตอนเช้า

ในมือของเขายังมีหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ

ฟู่อวิ๋นเซินตามอยู่ด้านหลัง ถือเสี่ยวหลงเปาที่ซื้อจากถนนตะวันออก กวักมือเรียกอิ๋งจื่อจิน “เยาเยา มานี่ กินตอนร้อนๆ”

อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไปหา “ต่อแถวนานแค่ไหน”

เสี่ยวหลงเปาร้านนี้ในตี้ตูเปิดร้านตีห้าทุกวัน มีคนไปต่อแถวรอตั้งแต่ตีสามครึ่งแล้ว

เมื่อก่อนมีเรื่องยุ่งอยู่ตลอด เธอเคยกินแค่ครั้งเดียว

“ไม่นานหรอก” ฟู่อวิ๋นเซินยื่นให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ นั่งลงที่เก้าอี้โซฟาข้างเธอ “แค่ชั่วโมงเดียว ถ้าอยากกินอีกเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปซื้อต่อ”

อิ๋งจื่อจินกัดหนึ่งคำ สัมผัสได้ถึงความร้อนในมือ แอบใจลอยเล็กน้อย

พวกเขาผ่านภัยพิบัติระดับทำลายล้างโลกมาแล้ว ต่อไปก็จะได้อยู่กันอย่างสงบสุข

เธอนั่งกินเสี่ยวหลงเปาอยู่ที่นี่ได้ จะออกไปเดินเล่นช้อปปิ้งก็ได้

ไม่ต้องกังวลว่าจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรอีก

ฟู่อวิ๋นเซินหันไป หยิกแก้มเธอ “คิดอะไรอยู่”

อิ๋งจื่อจินซุกเข้าอ้อมกอดเขาอย่างสบายอารมณ์ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่นของเขา พูดเสียงเนือย “กำลังนึกถึงชีวิตเกษียณที่ฉันหวังไว้ ในที่สุดก็ได้เริ่มแล้ว”

พอได้ยินแบบนี้ฟู่อวิ๋นเซินก็พูดเสียงยานคาง “คุณอิ๋ง อย่าเพิ่งเกษียณ”

อิ๋งจื่อจินเงยหน้า หรี่ตาเล็กน้อย “หมายความว่าไง”

ผู้ชายคนนี้อยากรบกวนชีวิตเกษียณของเธอเหรอ

ฟู่อวิ๋นเซินตอบโดยไม่ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย “เลี้ยงดูฉันก่อน”

“…”

เลอะเทอะอีกแล้ว

อิ๋งจื่อจินเหล่มองเขา “ไม่ นายต้องเลี้ยงดูฉัน ฉันไม่อยากขยับ”

“อืม ฉันจะเลี้ยงดูเธอเอง” ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้าจูบริมฝีปากเธอ งับปากเบาๆ แล้วปล่อยออก “เรื่องอื่นฉันช่วยได้ แต่เขียนบทความฉันช่วยเธอไม่ได้นะ”

อิ๋งจื่อจินหมดอารมณ์

บนโลกนี้ทำไมต้องมีสิ่งกวนใจอย่างบทความด้วยนะ

“เมื่อคืนมีดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนโลกเหรอ” ลูเอลก็ลงมาจากชั้นบน รับหนังสือพิมพ์รอบเช้ามาจากเวินเฟิงเหมียน ตกใจเล็กน้อย “วิถีโคจรห่างจากโลกแค่หนึ่งกิโลเมตรเหรอ”

ระยะห่างแค่นี้มันใกล้มากเลยนะ

หากใกล้กว่านี้อีกหน่อยเดียว พลังงานที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์น้อยเสียดสีชั้นบรรยากาศจะส่งผลกระทบต่อโลกอยู่ไม่น้อย

อีกทั้งในรายงานยังเขียนเน้นอีกว่าระยะห่างหนึ่งกิโลเมตรนี้คือพอดีเป๊ะ

เหมือนเป็นฝีมือมนุษย์ทำ

พวกนักวิทยาศาสตร์ที่คลั่งไคล้วิทยาศาสตร์มาตลอดต่างเรียกดาวเคราะห์น้อยที่เฉียดโลกดวงนี้ว่าสิ่งมหัศจรรย์

ฟู่อวิ๋นเซินได้ฟังก็ก้มหน้า มองอิ๋งจื่อจินที่อยู่ในอ้อมกอด เลิกคิ้วพูด “เด็กน้อย เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเหรอ”

อิ๋งจื่อจินเท้าคาง หาวออกมา “นิดหน่อย”

ต้านภัยพิบัติระดับทำลายล้างโลกไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอที่เป็นผู้วิเศษเดอะเวิลด์

ตอนที่ได้หัวใจกลับมาอีกครั้ง ปณิธานของเธอก็ได้หลอมรวมกับโลกเป็นหนึ่งเดียวแล้ว

ดังนั้นตอนที่ดาวเคราะห์น้อยจะพุ่งชน เธอแค่เปลี่ยนวิถีโคจรของโลกนิดหน่อยก็ทำให้คลาดกับดาวเคราะห์น้อยได้แล้ว

ภัยพิบัติครั้งนี้ก็จบสิ้นลง

มันเป็นเพียงเรื่องประเดี๋ยวประด๋าวสำหรับเธอ

“ดูเอาแล้วกัน คุณยังหลับเป็นตายได้” พออ่านข่าวจบซู่เวินก็ยิ้มพลางแกล้งว่า “นี่ถ้าดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนโลกจริง ตัวเองตายยังไงก็ยังไม่รู้”

ลูเอลกลับใจเย็น “ผมจะตายกับคุณ”

“อายุปูนนี้แล้วยังจะพูดแบบนี้อีก” ซู่เวิ่นกระแอม “เด็กๆ นั่งอยู่นะ”

เวินเฟิงเหมียนก็อ่านข่าวนี้จบแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่หลายวินาที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น “เยาเยา?”

“ค่ะพ่อ” อิ๋งจื่อจินเปิดขวดนมสดอย่างใจเย็น สีหน้าจริงจัง “เชื่อหนูนะคะ หนูเป็นแค่คนธรรมดา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนู”

เวินเฟิงเหมียน “…”

เขาไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

แต่เรื่องแบบนี้ก็เหนือจินตนาการของทุกคน

ทั้งครอบครัวกินข้าวเช้ากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มีชีวิตสงบสุขแบบที่หาได้ยาก

“เยาเยา” หลังจากกินเสร็จลูเอลก็เงยหน้าถามด้วยความเป็นห่วง “พวกลูกกลับมาแล้ว เรื่องทุกอย่างจบแล้วเหรอ”

ถึงแม้เขาจะออกจากเมืองแห่งโลกมาแล้ว แต่ก็ยังได้ข่าวคราวอยู่

ลูเอลก็เพิ่งจะรู้

ผู้บัญชาการหน่วยอัศวินของเมืองแห่งโลกส่งข่าวมาว่า สำนักผู้วิเศษพังทลาย ผู้วิเศษเปิดศึกสงคราม

เมืองแห่งโลกโกลาหลยกใหญ่

อิ๋งจื่อจินเป็นวงล้อแห่งโชคชะตาก็ย่อมเข้าร่วมสงคราม

อิ๋งจื่อจินไม่บอกเพราะไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง เขาก็ไม่ถามเช่นกัน

แต่ลูเอลรู้ว่าเส้นทางนี้ก็ไม่ได้สบายต่อให้เป็นอิ๋งจื่อจินก็ตาม

“ค่ะ” อิ๋งจื่อจินบิดขี้เกียจช้าๆ “หนูนอนอืดอยู่ที่บ้านไปได้ตลอดแล้วค่ะ”

“ไม่ได้ๆ ห้ามนอนอืด” ครั้งนี้ซู่เวิ่นคัดค้าน “ตกลงกันแล้วว่าหลังจบเรื่องจะจัดงานแต่ง แม่ดูวันมงคลไว้ให้พวกลูกแล้ว วันที่สิบห้ามกราเป็นฤกษ์งามยามดี”

ขณะพูดเธอก็หยิบปฏิทินมา “ถ้าพวกลูกคิดว่ามันกระชั้นไปงั้นปลายเดือนก็ได้”

อิ๋งจื่อจินเงยหน้ามอง เห็นบนปฏิทินมีวงกลมสีแดงแน่นขนัด “…”

เธอนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ซู่เวิ่นยังได้ไปให้ตี้อู่เย่ว์หาวันที่เหมาะสมให้ เพราะความไม่วางใจ

ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะอิ๋งจื่อจิน อมยิ้ม “เชิญเตรียมเลยครับ ผมกับเยาเยาไปเข้าพิธีก็จบแล้ว”

“ได้จ้ะ” ซู่เวิ่นยืนขึ้นทันที “ป้าจะติดต่อทางเมืองแห่งโลก คุณเวินช่วยติดต่อทางประเทศจีนทีนะคะ”

เวินเฟิงเหมียนก็ตื่นเต้นแบบที่เห็นได้ยาก “ได้ครับ ต้องหารือกันอย่างละเอียด”

งานแต่งงานของฟู่อวิ๋นเซินกับอิ๋งจื่อจินจะน้อยหน้าใครไม่ได้

…

ทางด้านเมืองแห่งโลก

สำนักผู้วิเศษพังทลายลงอย่างราบคาบแล้ว

ฉินหลิงอวี๋กับพวกหลิงเหมียนซีก็ไม่ได้คิดจะสร้างขึ้นมาใหม่

พวกเขาปกป้องโลกกับพลเมือง ไม่ได้พึ่งอาคารที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์หรือชื่อเสียงเลื่อนลอยอะไร

หน่วยอัศวินทั้งสี่รับคำสั่งของอิ๋งจื่อจินให้ไปช่วยซ่อมแซมเขตที่พักอาศัยที่ได้รับความเสียหาย

บรรดาชาวเมืองก็กลับที่พักตัวเอง กลับมาใช้ชีวิตกันตามปกติ

สงบสุข ปลอดภัย

ถึงแม้จะไม่มีใครได้เห็นสงครามครั้งสุดท้ายนี้ แต่สุดยอดสงครามครั้งนี้ก็ถูกบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ของเมืองแห่งโลก อยู่ในระบบของเว็บดับบลิวไปตลอดกาล

ถูกเรียกว่า สงครามแห่งสามผู้วิเศษ

“ในที่สุดก็ได้พักแล้ว” ฉินหลิงอวี๋พิงตัวอวี้เสวี่ยเซิง ยิ้มพลางพูด “ต้องพูดเลยนะว่า พอมีอาอิ๋งพวกเราก็สบายขึ้นเยอะ”

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้วิเศษเดอะเวิลด์ พวกเขาก็ไม่มีทางถือกำเนิด

“เอ๊ะๆ จริงสิ อาอิ๋งล่ะ” หลิงเหมียนซีเงยหน้า “เสี่ยวหรานโทรมาบอกฉันว่าพวกเขาเตรียมจัดงานแต่งแล้ว ฉันจะเป็นเพื่อนเจ้าสาว!”

ฉินหลิงอวี๋ยกมือ “ฉันไปด้วย”

เนี่ยอี้เงียบไปชั่วครู่ พูดเสียงขรึม “ไปไหว้เซี่ยอวี้จู๋กับอวิ๋นเซินแล้ว”

หลิงเหมียนซีอึ้ง

ผ่านไปสักพักเธอถึงนึกออก เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินเนี่ยอี้พูดถึงชื่อนี้

เซี่ยอวี้จู๋เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจค้นที่อายุน้อยที่สุดของไอบีไอ และก็เป็นเพื่อนของฟู่อวิ๋นเซิน

แต่โชคไม่ดีที่หลบจากการยิงสวนของศัตรูไม่ได้ในระหว่างการขัดแย้งกันเองของไอบีไอ

และก็เพราะเรื่องนี้ที่ทำให้อาการป่วยของฟู่อวิ๋นเซินหนักขึ้น ต้องให้อวี้เสวี่ยเซิงรักษาด้วยการสะกดจิตเชิงลึกอย่างต่อเนื่องครึ่งปี

หลิงเหมียนซีถอนหายใจ เอามือขยี้ตาที่เริ่มแดง

ต้องแลกกับการตกอยู่ในความมืดมิดแบบนี้ไม่ใช่ว่าใครก็แบกรับได้

ต่อให้เป็นผู้วิเศษก็อาจสติแตกได้จากการที่เวียนว่ายตายเกิดเปลี่ยนภพครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉินหลิงอวี๋ก็เคยได้ยินอวี้เสวี่ยเซิงเล่าให้ฟังในเวลาต่อมา เธอก็ถอนหายใจ “ปณิธานของเขาไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสู้ได้”

ไม่แปลกใจที่สาเหตุการถือกำเนิดของผู้วิเศษเดวิลกับผู้วิเศษเดอะเวิลด์จะเหมือนกัน

และก็มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่คู่ควรต่อกันและกัน

“ทำไมซิวไม่อยู่ล่ะ” ฉินหลิงอวี๋มองหา “อาอิ๋งแต่งงาน เขาไม่ตื่นเต้นเหรอ นี่รอเขามาช่วยวุ่นเรื่องแต่งงานด้วยกันนะ”

“อ๋อ” นอร์ตันหยิบขวดยาออกมาอย่างใจเย็น “เขารับไม่ได้ เมื่อกี้ซ่อนตัวออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่ต้นไม้ต้นไหน”

ฉินหลิงอวี๋ “…”

อวี้เสวี่ยเซิง “…”

หลิงเหมียนซี “…”

โทรศัพท์มือถือดังขึ้นสองทีในเวลานี้

นอร์ตันก้มมอง

ภาพที่เข้ามาในสายตาคือรูปโปรไฟล์ที่มีปืนอยู่บนพื้นหลังสีขาว

เรียบง่าย ไม่เหมือนรูปที่หญิงสาวอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกใช้

นอร์ตันหลุบตาลง

[หนูน้อย : เอ่อคือ ท่านอัศวินรถม้าที่แสนเคารพรัก ยาถอนพิษของฉันเสร็จหรือยัง]

[หนูน้อย : หมุนติ้วๆ.jpg]

[หนูน้อย : รักนะจุ๊บๆ.jpg]

นอร์ตันมองสติกเกอร์ตัวสุดท้าย ดวงตาสีเขียวเข้มหรี่ลงเล็กน้อย

ผ่านไปหลายวินาทีกว่าเขาจะพิมพ์ตอบ

[เสร็จแล้ว อีกสามวันมารับเอง]

นอร์ตันส่งข้อความนี้เสร็จก็ปิดโทรศัพท์มือถือ เริ่มหลับตาพักสายตา

…

ในเวลาเดียวกันที่ประเทศจีน ภายในสวนป่าริมทะเลสาบ

มีป้ายหน้าหลุมศพตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่

ไม่มีรูปถ่าย บนนั้นมีข้อความสั้นๆ สลักอยู่

สุสานของเซี่ยอวี้จู๋

บุรุษดุจหยก หนักแน่นดุจไผ่

อิ๋งจื่อจินมองออกเลยว่าฟู่อวิ๋นเซินเป็นคนสลักประโยคนี้บนป้ายหินเอง

บนนั้นยังมีรอยเลือด

เธอหลับตาลงเล็กน้อย มองปราดเดียวก็เห็นภาพในตอนนั้น

เธอเห็นฟู่อวิ๋นเซินคุ้ยศพของเซี่ยอวี้จู๋ออกมาจากกองของคนทรยศ แบกเขาออกมาจากกองเพลิงด้านหลัง

ตอนนั้นฟู่อวิ๋นเซินเพิ่งออกจากโลกจอมยุทธ์ได้ไม่นาน และก็เพิ่งบรรลุนิติภาวะ

เธอไม่จำเป็นต้องดูชาติอื่นๆ ของเขา เอาแค่สิ่งที่เขาประสบมาในชาตินี้ เธอก็รู้แล้วว่าเขาต้องทุกข์ขนาดไหน

“อวี้จู๋โตกว่าฉันสองปี” ฟู่อวิ๋นเซินนั่งยอง เอามือลูบป้ายหิน พูดเสียงเบา “และก็เข้าไอบีไอเร็วกว่าฉัน ตอนเขาจากไปอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี”

อิ๋งจื่อจินตั้งใจฟัง

“พวกเราเรียนยิงปืนฝึกต่อสู้มาด้วยกัน” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม “ไปทำภารกิจด้วยกันหลายครั้ง เขาเป็นคนที่มีศักยภาพของผู้นำสูงมาก เดิมทีฉันไม่ได้คิดจะรับช่วงต่อไอบีไอ”

เขารู้ว่าตัวเองมีปัญหาด้านสภาพจิตใจ ไม่เหมาะจะเป็นผู้นำ

จนกระทั่งวันที่ไอบีไอเกิดการโกลาหลยกใหญ่

คนตายและบาดเจ็บมากมายนับไม่ถ้วน

คนทรยศปล่อยนักโทษข้ามชาติที่อยู่ในคุกสากลออกมาโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อแย่งชิงอำนาจทั้งหมดของไอบีไอ

ทั้งยังลักพาตัวชาวบ้านที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

ตอนนั้นพวกเขาบุกเข้าไปในวงล้อมของคนทรยศเพื่อช่วยชีวิตคนเหล่านี้

“ไม่ใช่เพราะฝีมือด้านคอมพิวเตอร์ของฉันไม่พอกำจัดหลุมพรางในตอนนั้น” ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้าเล็กน้อย “แต่เป็นเพราะเขาพูดกับฉัน บอกให้ฉันไปช่วยพวกชาวบ้านก่อน”

ด้านหนึ่งเป็นพวกชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวที่ถูกคนทรยศในไอบีไอรวมหัวกับอาชญากรมาลักพาตัวไป

อีกด้านหนึ่งเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา

โลกนี้มักมีเรื่องที่ไม่อาจทำให้สำเร็จไปพร้อมกันได้

เขาไปช่วยชีวิตพวกชาวบ้าน เซี่ยอวี้จู๋เป็นฝ่ายยิงสู้กับคนทรยศเพื่อไม่ให้ตามไปรังควานเขา

หลายปีมานี้เขาตำหนิตัวเองอยู่ตลอด

ทำให้เขาไม่อยากแตะคอมพิวเตอร์กับเทคโนโลยีแฮกเกอร์ใดๆ อีก

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ฟู่อวิ๋นเซินจะรู้สึกหมดเรี่ยวแรง

ทำไมเขาถึงช่วยชีวิตเซี่ยอวี้จู๋ไว้ไม่ได้

ฟู่อวิ๋นเซินวางช่อดอกคอร์นฟลาวเวอร์ ผ่านไปสักพักเขาถึงกลับมายิ้ม “ถ้าฉันรออีกหน่อยได้ก็คงดี”

เพราะรออีกสองสามปี เขาฟื้นคืนพลังของผู้วิเศษก็จะช่วยทุกคนไว้ได้แล้ว

“คุณเด เรื่องนี้ไม่โทษนาย” อิ๋งจื่อจินก้มตัววางช่อดอกไม้ลง “แม้เขาจะจากไปแล้วก็ยังจากไปด้วยรอยยิ้ม พวกนายต่างไม่ลืมคำสาบานที่ให้ไว้ในตอนนั้น”

ปกป้องครอบครัว ปกป้องประเทศ ปกป้องโลกใบนี้

บนโลกนี้ไม่เคยขาดแคลนคนแบบนี้

พวกเขาใช้ชีวิตในวัยหนุ่มของตัวเองปกปักรักษาผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่

วันเวลาอันเงียบสงบมีที่ไหนกัน เป็นเพราะมีคนคอยเฝ้าระวังให้ทั้งนั้น

อิ๋งจื่อจินจับบ่าของเขา “พวกเขาต่างได้เห็นวันนี้แล้ว”

“อืม” ฟู่อวิ๋นเซินหัวเราะเบาๆ “พวกเขาต้องได้เห็นแน่นอน”

ก้าวเดินไปข้างหน้าดีกว่ายึดติดกับอดีต

รอความมืดมิดผ่านพ้นก็จะมีแสงสว่างครั้งใหม่

“เยาเยา ไปเถอะ” ฟู่อวิ๋นเซินเผาจดหมายที่เขาเขียนให้เซี่ยอวี้จู๋แล้วยืนขึ้น

อิ๋งจื่อจินก็ลุกขึ้น แอบปวดหัวนิดหน่อย “เมื่อกี้พ่อกับแม่โทรมาเร่ง”

ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “ฉันก็ร้อนใจเหมือนกัน”

ทั้งสองคนจูงมือกันออกไป

ป้ายหน้าหลุมศพยังคงตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเลสาบด้านหลัง

แสงแดดเจิดจ้า สายน้ำทอประกาย

ราวกับว่าเด็กหนุ่มที่มีความมุ่งมั่นเมื่อหลายปีก่อนได้อยู่ที่นี่ กำลังยิ้มบาง

…

เพราะมีอิ๋งจื่อจินเป็นสาเหตุ ทำให้ตระกูลจี้ ตระกูลเนี่ย และตระกูลมู่มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมาก

พวกเขากำลังคุยเรื่องานแต่งครั้งนี้

มู่เฮ่อชิงตวัดมือ ขอเหมาจอโฆษณาทั้งหมดในตี้ตู

เนี่ยเฉาก็ไม่อยู่เฉย เริ่มพิมพ์บัตรเชิญ

หลิงเหมียนซีกับเนี่ยอี้ก็ช่วยด้วย

เดิมทีซีซาร์ก็อยากมีส่วนร่วม แต่ถูกหลิงเหมียนซีปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

ห้ามมีสีทองปรากฏในบัตรเชิญเป็นอันขาด

ซีซาร์จำต้องวางมือ หลังจากคิดทบทวนอย่างดีแล้วเขาก็ตัดสินใจไปบ้านเก่าแก่ของตระกูลตี้อู่

ตี้อู่เย่ว์ใช้พลังไปมาก ช่วงหลายวันนี้ยังคงหลับใหล

เขาไปเยี่ยมเธอ และก็ถือโอกาสเอาทองคำมาให้หลายแท่ง

ผู้เฒ่าเนี่ยติดต่อตระกูลเศรษฐีตระกูลอื่นๆ ในตี้ตูพลางนึกโมโห ชี้หน้าเนี่ยเฉา “ไอ้หลานโง่ ดูคุณชายฟู่ซิ จะแต่งงานแล้ว แกล่ะ ไหนแฟน!”

เนี่ยเฉากระชับเสื้อ “เอ๊ะ ปู่ไม่รู้หรอกว่าพวกผู้หญิงที่เข้ามาหาผมก็เพราะเห็นแก่เงินของผมทั้งนั้น”

“ไม่ใช่รักแท้ผมไม่เอาหรอก”

“ถุย!” ผู้เฒ่าเนี่ยโมโหหนัก “แค่มีมาก็ดีแล้ว ทำไม พวกเขายังจะอยากได้น้ำในสมองของแกด้วยหรือไง”

เนี่ยเฉา “…”

เขาขยิบตาให้เนี่ยอี้ “พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ช่วยด้วย!”

เนี่ยอี้ยังไม่ทันพูดอะไร

ในที่สุดผู้เฒ่าเนี่ยก็หันไปโมโหเขาด้วยอีกคน “แกก็อีกคน!”

“งามหน้านัก ฉันอยากให้แกไปฝึกยุทธ์ที่โลกจอมยุทธ์ แต่กลับไม่รักดี ไปฉุดสาวมา ฉันจะซัดแกให้หัวแบะ!”

หลิงเหมียนซีกะพริบตาปริบๆ สีหน้าจริงจัง “ใช่ค่ะ เขาฉุดหนูค่ะปู่ ซัดเลยค่ะ!”

เนี่ยอี้ “…”

เวลานี้ข่าวลือเรื่องงานแต่งได้ประกาศไปทั่วเว็บแล้ว

เมื่อทุกคนเปิดโซเชียลมีเดียอะไรก็ตามก็จะมีข่าวนี้เด้งขึ้นมา

พอกดเข้าไปก็สามารถร่วมลงชื่อขอไปร่วมพิธีแต่งงานได้

ด้านล่างมีหมายเหตุว่า

ทุกท่านไม่ต้องกังวล บ่าวสาวเตรียมจัดพิธีแต่งงานในหลายที่ เลือกเข้าร่วมตามสถานที่ที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดได้ตามใจ

ชาวเน็ตฮือฮากันมาก

[โอ้โห ใครแต่งเนี่ยยิ่งใหญ่อลังการขนาดนี้ นี่มันตระเวนไปทั่วโลกเลยนะ!]

[ใครก็เข้าร่วมได้ โคตรรวย ฉันไปด้วย!]

[โห พวกเธอดูคนที่จะแต่งงานสิ กรี๊ดดด ฉันจะตายแล้ว!]

พอเห็นคอมเมนต์นี้ชาวเน็ตเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน

พอเลื่อนไปใต้รูปก็เห็นสองชื่อ

ฟู่อวิ๋นเซิน

อิ๋งจื่อจิน

ผ่านมานานขนาดนี้ สองชื่อนี้ติดอันดับคำค้นยอดนิยมในทุกโซเชียลมีเดียอีกครั้ง