คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 2 ประธานฟู่มาดหลุด นอร์ตันอุ้มเธอขึ้นมา
บทเสริมตอนที่ 2 ประธานฟู่มาดหลุด นอร์ตันอุ้มเธอขึ้นมา
ทั้งสองคนมีชื่อเสียงโด่งดังมาก และก็มักปรากฏตัวด้วยกันบ่อยครั้ง
แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าพวกเขาจะคบกัน
ตอนนี้มีข่าวประกาศแต่งงานเลยทำให้เว็บแทบแตก
[โอ้โห นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย!]
[ใครบอกฉันทีว่าสองคนนี้ไปปิ๊งปั๊งกันตอนไหน!]
ชาวเน็ตต่างช็อกมาก
พวกแฟนคลับในกลุ่มคู่จิ้นยาวิเศษคลั่งกันหมดแล้ว
เมื่อวานกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงกลุ่มคู่จิ้นกลุ่มเล็กๆ
มาวันนี้ไม่เพียงแต่บ้านจะไม่พังทลาย ยังได้สร้างคฤหาสน์ริมทะเลขึ้นด้วย
[เป็นเรื่องจริงเหรอ! ฉันอยากจะกรี๊ดให้สลบ!]
[คุณพระพระพระ รีบหยิกฉัน บอกฉันหน่อยว่ามันเป็นเรื่องจริง!]
[กราบเทพอิ๋งกับประธานฟู่ หวังว่าคู่จิ้นของฉันก็เป็นเรื่องจริงได้]
ไม่นานก็มีคำถามใหม่ปรากฏในเว็บถามตอบ
‘ขอถาม คู่จิ้นกลายเป็นคู่จริงแล้วรู้สึกยังไง’
‘ขอบคุณที่เชิญ ฉันอยู่ในเคเอฟซี ดีใจจนกินเบอร์เกอร์ไปสามอัน’
‘ยังจะให้บอกความรู้สึกอีกเหรอ ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือเหมือนถูกหวย! ฉันจะไปร่วมงานแต่ง ใครก็อย่ามาขวางฉัน!’
‘กรี๊ดดด แฟนคลับคู่จิ้นยาวิเศษได้ฉลองแล้ว!’
ไม่นานก็มีคนแห่ลงชื่อในเว็บเพื่อขอเข้าร่วมงานจำนวนหลายแสนคน ทั้งยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ผู้เฒ่าจงก็ดีใจมาก เริ่มโพสต์สุ่มแจกรางวัลรอบใหม่
ขณะที่ตื่นเต้นดีใจก็เช็ดน้ำตาตรงหางตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
เขารอมานานแล้ว
เด็กสองคนนี้ก็ลำบากเหลือเกิน
ในที่สุดก็มีวันนี้ที่พวกเขาจะได้เข้าพิธีแต่งงานกันสักที
และที่สำคัญที่สุดคือ เขาจะได้วอร์มมือรออุ้มเหลนแล้ว
หลังจากที่อิ๋งจื่อจินเอาชาบำรุงไปให้ผู้เฒ่าจงที่ห้องทำงานเสร็จก็กลับเข้าห้องนอน
เธอมองผู้ชายรูปหล่อที่กำลังออกแบบเครื่องประดับกับชุดแต่งงาน เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ผู้บัญชาการ ฉันจำได้ว่านายมีแอ๊กเคานท์ที่เอาไว้เล่นในกลุ่มคู่จิ้น”
“มี” ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้า สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน “แต่ไม่ได้ใช้นานแล้ว เกือบลืมไปแล้ว เดี๋ยวเข้าไปดูหน่อย”
เขาโหลดเวยปั๋วมาใหม่และทำการล็อกอิน พอเปิดเข้าก็ชะงัก
มีจดหมายเป็นหมื่นฉบับในกล่องข้อความส่วนตัว
ช่วงสองสามวินาทีที่เขาเปิดอ่านก็มีเข้ามาอีกร่วมร้อยฉบับ
[คนหน้าไม่อาย!]
[สวัสดีครับคนช่างฝัน เห็นข่าวหรือยัง ตัวจริงของเทพอิ๋งของผมคือประธานฟู่ ประธานฟู่น่ะเข้าใจไหม]
[เลิกฝันได้แล้ว ประกาศอย่างเป็นทางการแล้ว! รีบเปลี่ยนชื่อเร็วเข้า!]
[หึ ต่อให้ไม่มีการประกาศ เทพอิ๋งของฉันก็ไม่ใช่ของนายหรอก! ของฉันต่างหาก!]
ทุกข้อความต่างกำลังบอกให้เขาเลิกเพ้อเจ้อ
“…”
เงียบอยู่สามวินาทีฟู่อวิ๋นเซินก็ค่อยๆ หันไป “เยาเยา”
“หืม” อิ๋งจื่อจินเงยหน้าขึ้น
เธอยังไม่ทันได้พูดต่อ คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลบ ถูกกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาปกคลุม
เขาจูบเธออย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ค่อยๆ หนักหน่วงขึ้น
ราวกับบุกตีเมือง งับริมฝีปากเธอ
อ่อนโยน เหมือนขนมสายไหมที่มีรสหวานเล็กน้อย
ไม่กี่วินาทีถัดมาท่าทางของเขาก็เริ่มดิบเถื่อน มือหนาที่อบอุ่นโอบเอวเธอ ออกแรงเยอะขึ้นแทบจะอยากแทรกเข้าไปในร่างกายเธอ
ดุดันแต่อ่อนละมุน
ทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม
หลังจากผ่านไปนานมากเขาถึงผละออกจากเธอ
ต่อมาก็จัดผมให้เธออย่างอ่อนโยน
อิ๋งจื่อจินนั่งพิงบ่าที่กำยำของเขา เงียบไปชั่วขณะแล้วเอามือจิ้มหน้าอกของเขา “คุณเดที่รัก ฉันขอแนะนำว่าครั้งหน้าช่วยบอกก่อนได้ไหม”
จนถึงตอนนี้เธอก็ไม่อาจรู้ได้ว่าต่อไปเขาจะทำอะไร
“ต้องการพิสูจน์ว่าเธออยู่ข้างฉันจริง” ฟู่อวิ๋นเซินโยนมือถือไปด้านข้าง สีหน้าเรื่อยเปื่อย “พวกเขาไม่มีทางได้ครอบครอง”
เขาอยากจูบก็จูบได้
แต่พวกแฟนคลับในเวยปั๋วอย่าแม้แต่จะคิด
[ดูแอ๊กเคานท์นี้สิ ยังจะกล้าตั้งชื่อว่าแฟนตัวจริงของเยาเยา ไม่รู้หรือไงว่าแฟนตัวจริงคือประธานฟู่ของฉัน ยังไม่รีบเปลี่ยนชื่อเวยปั๋วอีก!]
[นั่นสิๆ! ศัตรูหัวใจเยอะขนาดนี้ มีแค่หมอนี่ที่กล้ามาก]
[มันก็ได้แค่นั้นแหละ เขาชอบทิ้งข้อความไว้ใต้ทุกโพสต์ว่า ‘เขียนได้ดี ฉันจดไว้แล้ว จะไปลองดู’ ดูเอานะ มียางอายบ้างไหม คิดว่าตัวเองอยู่บนเตียงของเทพอิ๋งหรือไง]
[ไอ๊หยา ให้ตายเหอะ ทุกคนทำให้ฉันคิดได้ว่า เดี๋ยวฉันจะเอาฟิกที่แต่งในกลุ่มรวบรวมหาทางส่งไปให้วีนัสกรุ๊ป ฝากพวกเขาเอาให้ประธานฟู่ด้วย!]
[ประธานฟู่เลียนแบบได้ เอาเลย ตามสบาย! แอ๊กเคานท์แฟนตัวจริงของเยาเยาได้แค่ฝันกลางวันสินะ]
แอ๊กเคานท์ แอทแฟนตัวจริงของเยาเยา ก็ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวนานแล้ว ล่าสุดก็เดือนมิถุนายนปีที่แล้ว
แต่ชาวเน็ตก็ขุดค้นเบาะแสได้ไม่น้อยจากในเวยปั๋วของเขา ฟันธงได้ว่าเจ้าของแอ๊กเคานท์นี้มาจากตระกูลเศรษฐี
ลูกหลานตระกูลเศรษฐีที่ตามจีบอิ๋งจื่อจินมีอยู่ไม่น้อย ยังมีพวกคุณชายมหาเศรษฐีในต่างประเทศอีกหลายคนที่แสดงความรักในเน็ตอย่างเปิดเผย
ก็แค่ไม่มีสัญญาณตอบกลับ
แน่นอนว่าชาวเน็ตก็มองเจ้าของแอ๊กเคานท์นี้ไม่ต่างจากที่มองคุณชายมหาเศรษฐีพวกนั้น
ก็แค่คุณชายบ้านรวย มีเหรอจะสู้ประธานฟู่ของพวกเขาที่สร้างฐานะมาด้วยสองมือเปล่า แถมยังสร้างเครือบริษัทอันดับหนึ่งของโลก
…
เมืองแห่งโลก
อิ๋งจื่อจินที่เป็นผู้วิเศษเดอะเวิลด์กลับมาแล้ว เมืองแห่งโลกก็ไม่จำเป็นต้องให้ผู้วิเศษจักรพรรดิคอยคุมสภาพอากาศอีกต่อไป
ตอนนี้เมืองแห่งโลกไม่ต่างจากเจ็ดทวีปสี่มหาสมุทรที่มีสี่ฤดูกาล
เดือนมกราคมก็ค่อยๆ เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว
ซีนายมาถึงคฤหาสน์ของนอร์ตันแต่เช้า
เธอหยิบกุญแจเปิดประตู หลังจากเดินหาทั่วแล้วก็พบว่าไม่มีใครอยู่
เธอลังเล สุดท้ายก็โทรหานอร์ตัน “คุณอยู่ที่ไหน”
นอร์ตันรับเร็วมาก น้ำเสียงเย็นชาเช่นเคย “ฮู่เฉิง จะมาเองหรือให้ไปรับ”
“ฮู่เฉิงเหรอ” ซีนายนึกถึงสถานที่แต่งงานสถานที่แรกของอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินก็คือฮู่เฉิง พวกเขาต้องไปช่วยงานกันหมด “แต่ไหนคุณบอกว่าวันนี้ให้ฉันมาเอายาถอนพิษไง”
“อ่อ ฉันลืมไป” นอร์ตันตอบอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “จะมาเองหรือให้ฉันไปรับล่ะ”
“…”
ซีนายกำหมัดแน่น
จำต้องยอมรับชะตากรรมเพื่อยาถอนพิษ “ก็ได้ ไม่ต้องมารับฉัน ฉันจะไปเอง”
เธอออกจากเมืองแห่งโลก ไปยังจุดหมายปลายทางตามพิกัดที่นอร์ตันส่งมา
ซีนายเงยหน้ามองคำว่าสวนสนุกที่อยู่ด้านบน ชั่วขณะนั้นตกอยู่ในห้วงความเงียบ
ต่อมาก็มีมือใหญ่มาวางบนหัวเธอ “มาเร็วดีนี่”
ซีนายยังไม่ทันหันไป มือนี้ก็จับเสื้อและหิ้วเธอขึ้นมา
จับเธอวางบนบ่าเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา “ไปเถอะ”
“พวกคุณมาทำอะไรที่สวนสนุก” ซีนายพยายามหดตัว “คุณคืออัศวินรถม้า ผู้วิเศษอัศวินรถม้านะ!”
ผู้วิเศษอัศวินรถม้ามาเที่ยวสวนสนุก นี่ถ้าลือออกไปภาพลักษณ์ไม่พังทลายหมดเหรอ
“ความลับ” นอร์ตันกวาดตามองเธอ เห็นเธอดูสงสัยมาก “ไม่เคยมาเหรอ”
“ไม่เคย” ซีนายส่ายหน้า “มีเวลามาที่แบบนี้ที่ไหนกัน”
นับตั้งแต่เธอจำความได้เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ในห้องทดลองที่อ้างว้างมาตลอด
วันๆ มีแค่พวกเครื่องจักรกลเป็นเพื่อน
วัยเด็กแบบคนรุ่นเดียวกันเป็นความฝันที่เธอไม่เคยได้สัมผัส
“งั้นก็มาเล่นกันเถอะ” นอร์ตันวางเธอลง ดูเวลา “ยังไม่ถึงเวลา เธอยังเล่นได้สักสองเครื่องเล่น”
ซีนายเอามือไพล่หลัง “โอเค”
เธอตัดสินใจเลิกทะเลาะกับเขาหนึ่งชั่วโมง
ทั้งสองคนเดินไปข้างหน้าต่อแล้วหยุดตรงทางเข้าจุดหนึ่ง
นี่คือเครื่องเล่นไต่เชือกผจญภัย มีคนต่อแถวอยู่เยอะมาก ต้องรอคิวหนึ่งชั่วโมงถึงจะเข้าไปได้
นอร์ตันซื้อบัตรวีไอพีมา พาซีนายเข้าช่องทางวีไอพี
“ฉันอยากเล่นอันนี้!” ซีนายกระโดด “เอาโหมดยากมีความท้าทาย! อันนี้แหละ!”
นอร์ตันไม่ปฏิเสธ “ได้สิ”
“หนูน้อย มาทางนี้” เจ้าหน้าที่หยิบชุดผจญภัยขนาดเล็กที่สุดออกมา “เครื่องเล่นนี้อันตรายพอสมควร ต้องตามผู้ใหญ่ไปดีๆ นะคะ”
“หนูไปคนเดียวได้ค่ะพี่” ซีนายเงยหน้า “จริงๆ นะ หนูแข็งแรงมาก ไม่มีทางตกลงไปแน่ อีกอย่างข้างตัวหนูก็ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ด้วย”
“งั้นโทษทีจ้ะ” เจ้าหน้าที่ยิ้มตาหยี “เด็กที่สูงไม่ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบสองเซนติเมตรห้ามเล่นคนเดียว ให้คุณพ่อตามไปดูแลดีกว่านะ”
พูดจบก็กระซิบ “หนูน้อย พ่อหนูหล่อมาก พี่ไม่ได้เจอคนต่างชาติหล่อๆ แบบนี้มานานแล้ว”
ซีนายที่ตอนนี้สูงหนึ่งร้อยยี่สิบเซนติเมตร “…”
เธอทำหน้าหมดอารมณ์ เจ้าหน้าที่สวมชุดผจญภัยให้
นอร์ตันยื่นมือออกมา ผูกชุดผจญภัยของเขากับเธอไว้ด้วยกันแล้วพูดขึ้น “วางใจได้ ฉันจะดูแลเธอให้ดี”
ซีนายเดินขึ้นบันไดหินโดยไม่หันกลับไปมอง ไม่อยากสนใจเขา
แต่เมื่อเธอเดินไปถึงช่วงสะพานขาด เธอถึงได้พบว่าช่องว่างระหว่างไม้กระดานแต่ละแผ่นมันห่างเกินไป ขาสั้นๆ ของเธอก้าวไม่ถึง
นอร์ตันโน้มตัวลงมาอุ้มเธอ “จึ๊ ทำไมขาเธอถึงสั้นขนาดนี้ เธอสูงเท่าไรกันแน่”
ซีนายโมโหตบบ่าของเขาไปที “ฉันสูงร้อยเจ็ดสิบเชียวนะ!”
แกล้งเธออีกแล้ว
“มองไม่ออกเลยนะ” นอร์ตันวางเธอลง พูดอย่างใจเย็น “งั้นลองเดินไปเองสิ”
ซีนายมองขาสั้นๆ ของตัวเอง เกือบขอปลีกวิเวก
ทำไมเธอถึงได้ตัวเล็กลง บ้าชะมัด!
แม้จะเป็นด่านผจญภัยที่ยากมาก แต่สำหรับนอร์ตันก็แค่ของเด็กเล่น
ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็พาซีนายไปถึงทางออก
“ไม่เล่นแล้ว” ซีนายเดินนำไป โมโหฮึดฮัด “ไว้ฉันกินยาถอนพิษค่อยมาเล่นเอง”
นอร์ตันเลิกคิ้ว เดินตามหลังซีนายไปช้าๆ
เจออิ๋งจื่อจิน ฉินหลิงอวี๋ และอวี้เสวี่ยเซิง
“พวกนายเล่นเครื่องเล่นด้วยเหรอ” ฉินหลิงอวี๋ตกใจเล็กน้อย “สนุกไหม”
นอร์ตันได้ฟังก็ยิ้มมุมปาก “ก็สนุกดี”
“อาอิ๋ง” ซีนายวิ่งเข้าไปกอดเอวอิ๋งจื่อจินด้วยความน้อยใจ “ฉันถูกแกล้งอีกแล้ว”
เธอสามารถสร้างปืนเลเซอร์ออกมาได้ง่ายดาย แต่พอเข้าสวนสนุกกลับเล่นเครื่องเล่นด้วยตัวเองไม่ได้
นี่คือการดูถูกส่วนสูงของเธอ!
อิ๋งจื่อจินมองนอร์ตัน
“ฉันไม่ได้แกล้งเธอนะ” นอร์ตันเหลือบมองซีนาย “ก็แค่ทำตามเงื่อนไขของเจ้าหน้าที่”
“คุณทำเนียนเป็นพ่อฉัน!”
“เรื่องนี้ฉันไม่ได้พูดนะ”
“…”
“เอาล่ะๆ ทำยาถอนพิษได้แล้วไม่ใช่เหรอ” อิ๋งจื่อจินหัวจะปวด เอามือนวดศีรษะ “ทำไมยังไม่เอาให้เธออีก”
นอร์ตันกอดอก สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขายักไหล่ “ก็ดูแล้วกันว่าเธออยากเป็นเด็กถือดอกไม้หรือเพื่อนเจ้าสาว”
“ก็ต้องเพื่อนเจ้าสาวอยู่แล้ว” ซีนายเท้าเอว “ฉันไม่ใช่เด็ก เป็นเด็กถือดอกไม้น่าสนุกตรงไหน”
นอร์ตันสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความคิดเห็นเรื่องนี้
“พวกเรามีกลุ่มเพื่อนเจ้าสาว เพื่อนเจ้าบ่าวก็เยอะอยู่” ฉินหลิงอวี๋ถอนหายใจ “แต่น่าเสียดายที่ฉันกับเสวี่ยเซิงเป็นไม่ได้ คอยดูพวกเธออยู่ด้านล่างแล้วกัน”
เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องเป็นคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน เธอกับอวี้เสวี่ยเซิงเป็นคู่สามีภรรยามานมนานแล้ว
นอร์ตันไม่พูดอะไรอีก วางขวดไวน์ลง “คืนนี้มาเอา”
ซีนายแอบลังเล “จะแกล้งฉันอีกหรือเปล่า”
นอร์ตันเย็นชา “ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ”
ซีนายรีบเปลี่ยนท่าที “ไม่ใช่ ท่านอัศวินรถม้าดีที่หนึ่งเลย ฉันรักที่สุดเลย”
สีหน้านอร์ตันชะงักเล็กน้อย ทำเสียงจึ๊ โบกมืออย่างเหนื่อยหน่าย “ผมไปก่อนล่ะ พวกคุณตามสบาย”
ฉินหลิงอวี๋มองตามหลังผู้ชายที่มีผมสีดอกเลา “เขาชอบตุ๊กตาฝรั่งนี่หรือเปล่า”
หลังจากซีนายกลายเป็นเด็กก็หน้าตาจิ้มลิ้มมาก แถมยังมีผมสีบลอนด์แบบที่หาได้ยาก
ตุ๊กตาบีเจดีที่สุดแสนประณีตขนาดไหนก็ยังต้องแพ้ให้
นอกเหนือจากเหตุผลข้อนี้แล้วเธอก็นึกอย่างอื่นไม่ออกว่าทำไมนอร์ตันที่เป็นอัศวินรถม้าถึงได้ชอบแกล้งเด็กผู้หญิงคนนี้นัก
“ก็เป็นไปได้” อวี้เสวี่ยเซิงครุ่นคิด ยิ้มบาง “เสี่ยวอวี๋คืนนี้คุณลองเข้าไปดูในความฝันของเขาสิ”
พอได้ยินแบบนี้ฉินหลิงอวี๋ก็ชะงัก “ฉันไม่กล้าหรอก”
ไม่ว่าอย่างไรนอร์ตันก็เป็นผู้วิเศษอัศวินรถม้า ฝีมือการต่อสู้เป็นรองแค่ฟู่อวิ๋นเซิน
แล้วเธอจะหาเรื่องให้ตัวเองทำไม
“อาอิ๋ง!” อีกด้านหนึ่ง หลิงเหมียนซีวิ่งเข้ามา จับมืออิ๋งจื่อจิน “อาอิ๋ง เดี๋ยวฉันพาไปที่หนึ่ง ห้ามใช้พลังของตัวเองดูก่อน”
พอได้ยินแบบนั้นอิ๋งจื่อจินก็เลิกคิ้ว “ได้”
เธอปล่อยให้หลิงเหมียนซีจูงเธอเดินไปทางขวา
ยิ่งเดินคนก็ยิ่งน้อยลง จนกระทั่งไม่เห็นนักท่องเที่ยวเลยสักคน
มีกลิ่นหอมสดชื่นลอยมา สองข้างทางเป็นดอกไฮเดรนเยียสีม่วงที่อิ๋งจื่อจินชอบที่สุด ไหวเอนตามลม
สุดทางเดินมีศาลาหลังหนึ่ง
ชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่หน้าศาลา รูปร่างสูงใหญ่ สองขาเรียวยาวดูแข็งแรง
เขาอยู่ในชุดสูทสีดำเข้ารูป ในมือมีช่อดอกไม้
อิ๋งจื่อจินอึ้ง เดินไปข้างหน้าเพราะมีหลิงเหมียนซีคอยเร่ง
“ถึงจะรู้จักกันมานานแล้ว แต่บางขั้นตอนก็ข้ามไปไม่ได้” ฟู่อวิ๋นเซินก้มมองเธอ ดวงตาดอกท้อโค้งมน “คุณอิ๋ง ฉันยังไม่เคยพูดกับเธออย่างจริงจัง”
ในดวงตาสีอำพันอ่อนของเขาฉายแววอ่อนโยน
ทอประกายเล็กน้อยราวกับมีสายธารแห่งดวงดาวฝังอยู่ในดวงตาคู่นั้น
“เธอคือคนที่ฉันรักที่สุดบนโลกนี้”
คำพูดที่คุ้นเคยดึงเธอกลับไปเมื่อวันที่ทำสงครามแห่งสามผู้วิเศษ
เขาก็กอดเธอแบบนี้ ตัดสินใจไปตาย
เธอถึงขั้นที่ยังจำได้ว่า วันนั้นเลือดของเขาอุ่นเพียงใด
โชคดีที่ทุกอย่างจบลงแล้ว
“ฉันก็รักนายเหมือนกัน” อิ๋งจื่อจินรับช่อดอกไม้มาจากมือเขา ยิ้มบาง “คุณเดวิล เซอร์ไพรส์แบบนี้ฉันก็ชอบอยู่นะ”
ฟู่อวิ๋นเซินคุกเข่าลงข้างหนึ่ง จับมือเธอ สวมแหวนให้ด้วยความระมัดระวัง
“สวมแหวนของฉันก็คือคนของฉันแล้วนะ”
แหวนวงนี้เขาเริ่มออกแบบตั้งแต่ก่อนไปเมืองแห่งโลก
รวบรวมอัญมณีล้ำค่าจากทั่วทั้งโลกจนทำออกมาได้สำเร็จ
หรูหราแต่กลับไม่ดูฉูดฉาด เจือด้วยความลึกลับ
“ได้ ฉันก็ไม่ขออะไรมาก” อิ๋งจื่อจินหาวหวอด “ต่อไปต้องเล่านิทานก่อนนอนให้ฉันฟังทุกวัน แต่ถ้าเล่าขึ้นต้นมาทำให้ฉันเดาตอนจบได้ คนของคุณก็จะไม่อยู่แล้ว”
ฟู่อวิ๋นเซินเขกหน้าผากเธอเบาๆ “เด็กน้อย ตั้งโจทย์ยากแล้วนะ”
“ช่วยไม่ได้ คนอื่นๆ จะพูดอะไรต่อฉันเดาได้ทั้งนั้น เลยต้องฟังนายเล่านิทานแทน”
“…”
มีเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้น คนที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ ก็ออกมากัน
“ยินดีด้วย!”
“ยินดีกับคุณชายเจ็ดที่ขอแต่งงานสำเร็จ!”
“จูบเลย! จูบเลย!” เนี่ยเฉาเชียร์ใหญ่ “คุณชายเจ็ด ขอแต่งงานสำเร็จแล้วยังไงก็ต้องจูบสักหน่อยนะ!”
“ใช่ ต้องจูบ!” หลิงเหมียนซีก็เอาด้วย “จูบโชว์พวกเราหน่อย!”
“ไม่จูบ” ฟู่อวิ๋นเซินหันมาพูดอย่างใจเย็น “ใครเอาชนะฉันได้จะจูบให้ดู”
ทุกคน “…”
พวกเขารวมกันก็ยังสู้ผู้วิเศษเดวิลไม่ได้เลย
“เอาล่ะ ฉันต้องโพสต์เวยปั๋ว” ฟู่อวิ๋นเซินล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา “รูปล่ะ”
“อยู่นี่ๆ พอถ่ายเสร็จก็ส่งให้นายเลย” เนี่ยเฉาชูกล้องถ่ายรูปในมือ เขายกนิ้วโป้งให้ “คุณชายเจ็ด บอส สวยหล่อกันทั้งคู่เลย รูปไม่ต้องแต่ง”
ฟู่อวิ๋นเซินเปิดวีแชท กดเซฟรูป จากนั้นก็ล็อกอินเข้าแอคหลุมในเวยปั๋วที่ตัวเองใช้เข้ากลุ่มคู่จิ้น
คราวนี้ดึงดูดพวกแฟนคลับมาได้ทันที
[ทุกคน แอ๊กเคานท์นี้ออนไลน์แล้ว ลุยๆๆ จัดการเลย! บังอาจกล้าเพ้อฝันถึงเทพอิ๋ง!]
[แนวหน้าคุ้มกันเยาเยาของประธานฟู่ของพวกเราให้ดี บุกเข้าชาร์จตัวเขาเดี๋ยวนี้ ดีไม่ดีเดี๋ยวถึงเวลาประธานฟู่อาจให้พวกเราได้จับมือเทพอิ๋งอย่างใกล้ชิด]
[พอถึงตอนนั้นพวกเราจะบอกว่า พวกเราช่วยประธานฟู่กำจัดศัตรูหัวใจไปหนึ่ง!]
บรรดาแฟนคลับที่เตรียมตั้งท่าจะเปิดศึกพอเข้าไปดูก็ถูกรูปขอแต่งงานในบรรยากาศหรูหราทำช็อก
ส่วนแอ๊กเคานท์นี้ที่โพสต์ข้อความก็ไม่รู้มีติ๊กถูก ห้อยท้ายตั้งแต่เมื่อไร
แอทแฟนตัวจริงของเยาเยา : [สวัสดีคู่หมั้น]
YOU MAY ALSO LIKE
ยื้อยื้อโหย่วเจี้ยนไฉ
เกลียดความเอาคืนแฟนคลับอ่ะ
ยอมไม่ได้สุดๆเลยนะคุณเด