คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 29 ตามจีบยังไงให้พัง วิวาห์หมู่

บทเสริมตอนที่ 29 ตามจีบยังไงให้พัง วิวาห์หมู่

สีหน้าของอัลฟอนโซค้างเติ่ง สายตาใกล้เคียงกับตื่นกลัว

“…”

ซีนายมือสั่น ตะเกียบเกือบร่วงลงพื้น

ประโยคนี้ทำให้อารมณ์ที่เธอสั่งสมมาตลอดระเบิดออก ควบคุมไม่อยู่

เธอเงยหน้าก็พบว่าสายตาของนอร์ตันยังคงอยู่ที่ตัวเธอ

ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาจับจ้องเธอ เจือด้วยพลังจู่โจมอันแรงกล้า แทบจะกลืนกินเธอ

พอเห็นเธอมองมา นอร์ตันก็เชิดคางขึ้น พูดเสียงเนือย “ใช่ไหม น้องสาว”

ซีนายจ้องเขาสามวินาทีแล้วพูดขึ้น “ลูกพี่ลูกน้องในหลายประเทศของเจ็ดทวีปสี่มหาสมุทรก็แต่งงานกันได้ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”

อัลฟอนโซคิดแล้วก็เห็นด้วย

เขาผ่อนลมหายใจโล่งอก สีหน้าผ่อนคลายลง “คุณเรนเกลล้อเล่นเก่งนะครับ”

อาหารมื้อนี้ซีนายกินด้วยความว้าวุ่นใจ มีแต่อัลฟอนโซที่ชวนคุยไม่หยุด นอร์ตันตอบบ้างเป็นบางครั้ง

การตอบแต่ละครั้งทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วน ทำอย่างไรก็ไม่อาจสงบ

ในที่สุดก็กินเสร็จ ซีนายยืนขึ้น ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว “ฉันขอออกไปสูดอากาศหน่อยนะคะ”

อัลฟอนโซเรียกพนักงานมาคิดเงินแล้วตามออกไปทันที “คุณซีนายครับ ผมไปส่งคุณกลับศูนย์วิจัยดีกว่า ได้ยินว่าช่วงไม่กี่วันนี้งานวิจัยของคุณอยู่ในช่วงสำคัญ”

ขณะที่ซีนายกำลังจะตอบก็มีเสียงแทรกขึ้น

“เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก” นอร์ตันจับข้อมือซีนาย “ผมไปส่งเธอเอง”

อัลฟอนโซเม้มริมฝีปาก “ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

เขารู้สึกว่า ‘พี่ชาย’ คนนี้ของซีนายดูแปลกๆ ชอบกล

สายตาที่มองซีนายไม่เหมือนมองน้องสาว แต่เหมือนมองผู้หญิงคนหนึ่ง

ในฐานะที่เขาเป็นผู้ชายที่สนใจในตัวซีนาย รู้สึกได้ถึงพลังจู่โจมที่ปล่อยออกมาจากตัวนอร์ตัน

ความรู้สึกอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนอร์ตันทำให้อัลฟอนโซหายใจไม่ทั่วท้อง

อัลฟอนโซก็ไม่มีเวลาให้คิดมากมาย ร่ำลาซีนายเสร็จเขาก็เดินออก

“อย่าล้อเล่นแบบนี้จะได้ไหม” ซีนายถึงได้หันไป สงบสติอารมณ์ ชักมือตัวเองกลับ “มันน่าเบื่อและก็น่าตลก”

มันอาจเป็นอารล้อเล่นไม่คิดอะไรสำหรับเขา

แต่สำหรับเธอ มันคือความรู้สึกอันบริสุทธิ์ที่ฝังอยู่ในหัวใจ

ห้ามเอามาล้อเล่น

สีหน้าของนอร์ตันชะงัก พูดเสียงแหบแห้ง “ว่าไงนะ”

“ผู้ช่วยของฉันจบจากมหาวิทยาลัยนอร์ตัน” ซีนายพูด “ได้ยินว่าเดือนมีนาปีหน้าคุณก็จะไปสอนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ฉันก็เก็บค่าเช่าได้ถึงแค่เดือนมีนา”

เดิมทีเธอกับเขาก็อยู่กันคนละโลก

เดิมทีไม่ควรมีความเกี่ยวข้องกัน

นอร์ตันก้มมองเธอ “ดังนั้น?”

“ฉันจะกลับศูนย์วิจัยแล้ว” ซีนายกระชับเสื้อโค้ท ละสายตาออก “คุณก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ รักษาตัวด้วย ระวังจะป่วยอีก”

เธอหันตัวเดินออกโดยไม่หันกลับไปมองอีก

มือของนอร์ตันชะงักกลางอากาศ นึกไม่ถึงว่าซีนายจะทำตัวหมางเมิน

เพราะแบบนี้เขาถึงยืนอยู่ที่เดิม ลืมตามไป

รูปลักษณ์ของเขาโดดเด่น รูปร่างก็สมบูรณ์แบบ

อีกทั้งคนตะวันตกก็เปิดกว้าง มีผู้หญิงสองคนเข้าไปชวนเขาดื่มแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับ

หลังจากนิ่งเงียบไปนาน สุดท้ายเป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ดึงสติของเขากลับมา

นอร์ตันล้วงโทรศัพท์ออกมามองสองวินาที สุดท้ายก็กดรับ

“สรุปเรื่องวันนั้นมันยังไง” ซีซาร์ซักไซ้ “ทำไมนายถึงจะแต่งงานก่อนฉัน”

สีหน้าของนอร์ตันเรียบเฉย “ความหมายตามนั้น”

“นายจะพูดให้มันชัดเจนไม่ได้เหรอ” ซีซาร์กลับไม่ยอมคาดเดา เขาสงสัย “ได้ยินบอสบอกว่านายไปโลกเล่นแร่แปรธาตุมานานมาก และฉันก็จำได้ว่านายมีศิษย์น้องที่เป็นผู้หญิง หมายถึงเธอเหรอ”

“เมื่อไรจะพาเธอมาให้พวกเราเห็นหน่อยล่ะ ฉันจะได้ช่วยสอดส่อง เกิดนายไปหลอกสาวน้อยมาล่ะ เฮ้อ ไม่แน่นายอาจรักเธอข้างเดียว เธอชอบนายด้วยหรือเปล่า”

ฟังถึงตรงนี้นอร์ตันก็แสยะยิ้ม “สนแต่เรื่องตัวเองเถอะ”

เขาไม่ให้โอกาสซีซาร์ได้พูดต่อ ตัดสายทิ้ง ขึ้นบัญชีดำ

นอร์ตันก้มหน้า รู้สึกสับสนเป็นครั้งแรก

เขากำลังครุ่นคิดว่าตัวเองกลับมาครั้งนี้มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่

เรื่องที่เขาเก็บมาคิดมีเยอะมากอยู่ตลอด

แปดเดือนที่ผ่านมาเขาไม่ได้ติดต่อซีนายเลย ก็เพราะเขาไม่อยากให้เธอรู้ว่าสถานที่ที่เขาอยู่มันมืดมนเพียงใด

โลกเล่นแร่แปรธาตุสกปรกโสมมเกินไป วุ่นวายยิ่งกว่าโลกจอมยุทธ์

แต่หลังจากกำจัดเดมอนกับพวกนักเล่นแร่แปรธาตุชั่วร้ายจนสิ้นซากแล้ว เขาก็ไม่มีเรื่องให้กังวลอีก

เมื่อความรู้สึกเกิดการเปลี่ยนแปลง เขาก็สับสน คิดว่าตัวเองเหมือนพวกโรคจิตหรือเปล่า กลายเป็นสัตว์ป่า

ช่วงไม่กี่วันมานี้เขาถึงสังเกตความรู้สึกที่มีต่อซีนายอยู่ตลอด

จนกระทั่งในที่สุดเขาก็แน่ใจว่า ชีวิตที่เหลืออยู่ ถ้าจะมีใครสักคนเคียงข้างไปกับเขา

เขาก็ยอมรับได้แค่ซีนาย

เขากับเธอไม่มีอะไรให้คุยกันมาก แต่อยู่ด้วยกันแล้วไม่อึดอัด

เขาไม่เคยรู้สึกได้ถึงความสบายใจที่ลงตัวแบบนี้มาก่อน

ก็แค่ความรู้สึกของผู้หญิงเป็นสิ่งที่คาดเดายากมาก

เขาไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ๆ เธอก็หมางเมินใส่เขา

เมื่อก่อนเขากับเธอก็อยู่กันแบบนี้ ซีนายก็ไม่เคยโกรธเขา

นอร์ตันไม่ได้คิดจะขอคำแนะนำจากซีซาร์หรือหลอกถามอะไร

ในสายตาของเขา การที่ซีซาร์มีแฟนเป็นเรื่องเหลือเชื่อทั้งนั้น

ความเป็นไปได้ที่จะเกิดเรื่องเหลือเชื่อนี้ต่ำกว่าแม่หมูปีนขึ้นต้นไม้เสียอีก

…

ซีนายกลับไปที่ศูนย์วิจัย

เธอฟุบโต๊ะ รู้สึกเซ็ง

ต้องยอมรับเลยว่าคำพูดของนอร์ตันทำเธอว้าวุ่นใจ

เมื่อก่อนคนหน้าไม่อายคนนี้ก็คือหมา ตอนนี้หมายิ่งกว่าเดิมแล้ว

ซีนายอยู่ในกลุ่มแชท

กลุ่มแชทกลุ่มนี้มีฉินหลิงอวี๋ อวี้เสวี่ยเซิง หลิงเหมียนซี เนี่ยอี้ ซิว เจียงหราน ซิวอวี่ เป็นต้น

ปกติไม่มีใครคุยอะไรเท่าไร แค่บางช่วงจะมีพวกคนโสดมาบ่นบ้าง

ซีนายเป็นพวกซุ่มเงียบมาตลอด ไม่เคยคุยอะไร แค่ดูคนอื่นคุยกัน

อย่างไรเสียเธอก็งานยุ่งมาก ทำงานวิจัยทุกวัน

วันนี้อยู่ๆ ก็มีสามข้อความเด้งขึ้นมา

[ซีซาร์ : วันนั้นเจ้าบื้อบอกฉันว่า เขาจะแต่งงานก่อนฉัน ข้างกายเขามีผู้หญิงเหรอ จะไปแต่งกับใครได้]

[ซีซาร์ : แต่พอถามว่าใครก็ไม่ยอมตอบ กวนไหมล่ะ]

[ซีซาร์ : ฉันรู้ว่าหมอนั่นมีศิษย์น้องผู้หญิง เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุเหมือนกัน หน้าตาน่าจะใช้ได้ ทุกคนว่าฉันควรไปสืบหาความจริงที่โลกเล่นแร่แปรธาตุไหม]

สามข้อความนี้ทำพวกคนที่ซุ่มเงียบแตกตื่นทันที

[ซิว : …ทำไมต้องทำร้ายฉัน]

[เจียงหราน : +1]

[ซิวอวี่ : +10086]

[ฉินหลิงเยี่ยน : ฮือออ ฉันไม่อยากแปดเปื้อนกับพวกหมาโสดในกลุ่มนี้ แต่ทำไมฉันถึงหาแฟนไม่ได้]

[ฉินหลิงอวี๋ : อัศวินรถม้าก็อยากสิ้นสุดชีวิตชายโสดที่แสนยาวนานนี้แล้วเหรอ แถมยังคืบหน้าถึงขั้นจะแต่งงานแล้วด้วย ไวขนาดนั้นเลย]

[อวี้เสวี่ยเซิง : เขาก็เร็วมาตลอด ยังไงซะก็อัศวินรถม้า]

[หลิงเหมียนซี : งั้นก็พอดีเลยสิ ฉันกับ @เนี่ยอี้ ก็แต่งงานปีหน้า จัดวิวาห์หมู่ไปเลยดีไหม]

[เจียงหราน : ??? วิวาห์หมู่เหรอ รวมหัวกันฆ่าหมาล่ะไม่ว่า พี่ ผมว่าจัดเดี่ยวเหอะ]

[หลิงเหมียนซี : แบร่ๆๆ นายมันทำขายขี้หน้า ไหนว่าเป็นขาใหญ่ประจำชิงจื้อ เคยได้จดหมายรักด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมยังเป็นหมาโสดอยู่ล่ะ ไปข้างนอกห้ามบอกว่าเป็นน้องชายฉันนะ]

[เจียงหราน : …]

[หลิงเหมียนซี : @ซีนาย คุณอาสนิทกับเขาที่สุด เขาเคยเล่าให้ฟังบ้างไหม (หูผึ่ง)]

พอซีนายอ่านข้อความที่สามของซีซาร์ หัวใจก็เหมือนถูกสูบออกไปในชั่วขณะ

เธอมองคำว่า ‘ศิษย์น้อง’ อย่างอึ้งๆ รู้สึกเจ็บปวดใจและไร้เรี่ยวแรงอย่างบอกไม่ถูก

สิบกว่าวินาทีถัดมาถึงได้มีแรงพิมพ์ตอบกลับ

[ไม่มีเลย]

[หลิงเหมียนซี : งั้นก็แปลกแล้ว ขนาดคุณอายังไม่รู้ งั้นเขาก็ปกปิดเก่งเกินแล้วนะ ฉันไปแอบถามอาอิ๋งดีกว่า]

ต่อมาคนในกลุ่มคุยอะไรกันต่อซีนายก็ไม่ได้ดูแล้ว

เธอกดปิดกลุ่ม เปิดโหมดห้ามรบกวน

ขณะที่กำลังจะออกจากแอปฯ ก็มีข้อความเด้งเข้ามา

[นอร์ตัน : ทำไมโกรธล่ะ คืนนี้กลับมากินข้าวไหม มีซี่โครงราดซอสเปรี้ยวหวานกินไหม]

น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนขึ้นมากเมื่อเทียบกับปกติ

ซีนายหัวเราะ

ตามคาด เขาก็แค่เห็นเธอเป็นเด็กที่ต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่

เธอไม่ควรมีความรู้สึกเกินเลยกับเขา

[ฉันไม่ได้โกรธ ก็แค่ไม่อยากให้คุณล้อเล่นแล้ว ระยะนี้ฉันจะไม่กลับบ้าน คุณก็ไม่ต้องมาหาฉันหรอก โปรเจ็กต์สำคัญมาก]

ซีนายตอบเสร็จก็ล็อกเอาท์ออก

วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง นั่งพิงเก้าอี้ เงยหน้าเล็กน้อย

ทำแบบนี้น้ำตาอาจไม่ไหลออกมาง่ายๆ ก็ได้

เขาจะแต่งงานแล้ว

แบบนั้นก็ดี

เธอจะได้ตัดใจได้สักที ลืมเขาไป

ซีนายมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่สักพัก เรียกชาร์ล็อตเข้ามาให้ช่วยไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้เธอ

ในเมื่อตัดสินใจเด็ดขาดแล้วก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด

เธอต้องการลบร่องรอยทั้งหมดของนอร์ตันออกไปจากชีวิต เอาให้ไม่มีเหลือ

พอเปลี่ยนโทรศัพท์ก็ไม่มีแอปฯ แจ้งเตือนนั่น ซีนายรู้สึกโล่งขึ้นมาก มีเรี่ยวแรงกลับมาทำโปรเจ็กต์อีกครั้ง

ผู้ชายมีอะไรดี เธอยอมอยู่กับเครื่องกลไปตลอดชีวิตดีกว่า

เครื่องกลไม่มีทางรังแกเธอ ไม่มีทางยั่วโมโหเธอ ทั้งยังทำเธออารมณ์ดีในเวลาสำคัญได้

ถ้าเธอเบื่อก็ทำหุ่นยนต์มาอยู่เป็นเพื่อนได้

เวลาห้าโมงเย็นประตูห้องทำงานเปิดออกอีกครั้ง

“อาจารย์ซีนายคะ” ชาร์ล็อตหายใจหอบ พูดด้วยความตื่นเต้น “ส่วนประกอบของพวกเราผ่านการตรวจสอบแล้วค่ะ!”

ซีนายอึ้ง ยืนขึ้นทันที “ไป ไปดูกัน”

ส่วนประกอบส่วนนี้ผ่านการทดสอบ ไม่แน่ว่าไม่เกินสามปีส่วนขับเคลื่อนที่เป็นหัวใจสำคัญของยานอวกาศข้ามจักรวาลก็อาจทำจนแล้วเสร็จได้

ขอเพียงแต่หาวัสดุที่เหมาะสมมาทำเกราะได้ก็พร้อมออกไปนอกจักรวาล

แม้แต่ซีนายก็ยังคาดไม่ถึงว่าจะราบรื่นขนาดนี้

เธอตามชาร์ล็อตไปยังใต้ดินชั้นสิบ ที่นี่เป็นศูนย์ทดสอบ กินพื้นที่กว้างมาก

ตอนซีนายไปถึงมีนักวิจัยมุงกันอยู่หลายคนแล้ว

พอเห็นเธอมาก็มีนักวิจัยคนหนึ่งเข้าไปจับมือเธอ “เป็นเพราะอาจารย์ซีนายเลยครับ โปรเจ็กต์นี้ถึงได้คืบหน้าไปเร็วขนาดนี้”

“ชมเกินไปแล้วค่ะ” ซีนายพยักหน้าเล็กน้อย “นี่เป็นผลจากความพยายามของทุกคนค่ะ”

เธอรับชุดป้องกันมาจากชาร์ล็อต ใส่ให้เรียบร้อย “พวกเราเข้าไปดูกัน”

นักวิจัยวิทยาศาสตร์คำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับแรก

เธอย่อมต้องเข้าไปตรวจสอบส่วนประกอบที่เธอออกแบบมา ห้ามมีข้อผิดพลาดใดๆ

บรรดานักวิจัยที่มารวมตัวกันแบ่งออกเป็นสองทีม ชาร์ล็อตอยู่กับอีกทีมหนึ่ง รับหน้าที่ดูภาพจากกล้อง ซีนายเข้าไปตรวจด้านในด้วยตัวเอง

“ใช่ได้ เยี่ยมมาก” มีคนพูดด้วยความตื่นเต้น “ความคิดและการออกแบบของอาจารย์ซีนายล้ำหน้ามาก”

ทุกคนเดินเข้าไปด้านในต่อ สุดท้ายก็ไปหยุดที่โซนใจกลางสำคัญ

ซีนายโน้มตัว ตรวจเช็กค่าต่างๆ เสร็จก็พยักหน้าเบาๆ “ใช้ได้แล้วจริงๆ ค่ะ พวกเราจะออกจากจักรวาลนี้ได้ภายในสามปี”

เมื่อนานมาแล้วนักวิทยาศาสตร์ยืนยันถึงการมีอยู่ของเอกภพคู่ขนาน ก็แค่เทคโนโลยียังไม่สูงพอที่จะออกไปสังเกตการณ์ได้

บรรดานักวิจัยต่างก็คาดไม่ถึงว่า ในช่วงที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงแต่จะออกจากกาแล็กซีทางช้างเผือกได้ ยังจะสามารถไปดูอีกจักรวาลหนึ่งได้ด้วย

พอนึกถึงตรงนี้ทุกคนก็ตื่นเต้นดีใจกันมาก

“เยี่ยม! สุดยอดไปเลย!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งตบมือ น้ำตาคลอ “ในที่สุดโปรเจ็กต์ของพวกเราก็ใกล้สำเร็จแล้ว!”

ช่วงสองปีนี้พวกเขาโดนกระแสลบจากข้างนอกอยู่ไม่น้อย

ในที่สุดพวกเขาก็มีโอกาสบอกทุกคนแล้วว่า โปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลไม่ใช่เรื่องมโนเพ้อพก!

“ค่ะ” ซีนายพยักหน้า “พวกเราออกไปวางแผนขั้นต่อไปกันดีกว่าค่ะ”

บรรดานักวิจัยเดินตามหลังเธอ

แต่เดินออกไปไม่กี่ก้าวก็มีนักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น “มีใครได้ยินเสียงเหมือนไฟช็อตไหมครับ”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนหยุดเดิน

เมื่อไม่มีเสียงเดิน ภายในห้องเงียบสงัด เสียงไฟช็อตก็ชัดเจน

“แปล๊บๆ แปล๊บๆ”

เสียงดังสะเทือนโสตประสาท

ซีนายสีหน้าเปลี่ยน “เร็วเข้า! รีบปิดสวิตช์ทั้งหมด ออกไปเร็ว!”

แต่ก็ไม่ทันแล้ว

“ติ๊ดๆๆ”

เสียงแจ้งเตือนภายในห้องทดสอบดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเครื่องภายใน

“แจ้งเตือน! แจ้งเตือน! มีส่วนประกอบไม่ทราบชนิดเกิดการรั่วไหล!”

“แจ้งเตือน! แจ้งเตือน! ส่วนประกอบไม่ทราบชนิดจะทำให้เกิดการระเบิด! คาดว่าแรงระเบิดจะแผ่รัศมีหนึ่งกิโลเมตร! ขอให้ทุกคนรีบอพยพ! หนีโดยเร็วที่สุด!”

“นับเวลาถอยหลัง หกสิบ ห้าสิบเก้า ห้าสิบแปด…”