หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1109 ประตูวังหลวงเปื้อนเลือด (2)

ตอนที่ 1109 ประตูวังหลวงเปื้อนเลือด (2)

‘พรวด!’ ชาที่เพิ่งเข้าปากหนานกงมั่วไปถูกพ่นออกมาทันใดมองไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ อวิ๋นซงผู้นี้…ตรงเกินไปหรือไม่

“ท่านอวิ๋นซงล้อเล่นแล้ว” หนานกงมั่ววางถ้วยชาลง เอ่ยเสียงเรียบ

เห็นได้ชัดว่าสื่อหลินซงไม่เล่นด้วย เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไยฝ่าบาทจึงไม่มาว่าราชการหลายวันแล้วเล่า ยามนี้กรมต่างๆ ในจินหลิงหยุดทำการ เจ้าหน้าที่ร้องขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทอยู่หน้าประตูวังหลวงก็ไม่มีใครสนใจ ชาวเมืองจินหลิงจิตใจกระสับกระส่ายทว่าราชสำนักกลับไม่ถามไถ่ ข้าน้อยได้ยินมาว่าเยี่ยนอ๋องต้องการสยบความวุ่นวายถึงได้เคลื่อนทัพ แต่กลับไม่รู้สถานการณ์เมืองจินหลิงในเวลานี้ จะอธิบายอย่างไร”

หนานกงมั่วไม่เข้าใจ “เรื่องนี้ไยท่านอวิ๋นซงจึงไม่ไปถามเยี่ยนอ๋องเล่า ไยจึงมาถามจวิ้นจู่อย่างข้า”

สื่ออวิ๋นซงส่งเสียงหยัน หากเขาได้เจอเยี่ยนอ๋องคงไปถามแล้ว

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่เป็นลูกสะใภ้ใหญ่ของเยี่ยนอ๋อง แม้แต่หลายวันก่อนที่ครอบครัวขุนนางมาก่อเรื่องที่หน้าประตูวังหลวงจวิ้นจู่ก็จัดการด้วยตนเอง หรือว่าเรื่องเหล่านี้จวิ้นจู่ไม่รู้หรือ” ด้านหลังสื่ออวิ๋นซงมีคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ใบหน้าของหนานกงมั่วยังคงนิ่ง ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “ข้าไม่รู้จริงๆ เพียงแต่…เรื่องราวเมื่อหลายวันก่อนคิดว่าทุกท่านคงได้ยินแล้ว ฮ่องเต้บาดเจ็บเพราะสายลับเป่ยหยวนไม่อาจออกมาว่าราชการได้ เยี่ยนอ๋องกักขังที่ใดกันเล่า”

สายลับเป่ยหยวน…สายลับเป่ยหยวนมาอยู่ที่จินหลิงได้อย่างไร ไม่ใช่ฮ่องเต้ร่วมมือด้วยพระองค์เองหรอกหรือ สุดท้ายก็แตกหักกันในรังบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย นึกถึงข่าวลือเมื่อหลายวันก่อน ผู้คนจึงเริ่มซุบซิบนินทาขึ้นมา

สื่ออวิ๋นซงเอ่ยเสียงเย็น “ในเมื่อเยี่ยนอ๋องไม่มีใจคิดกบฏ ไยจนถึงวันนี้เหล่าขุนนางคนสำคัญยังไม่ออกมาจากวังเล่า ข้าน้อยคงอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาอาจได้พบกับอันตรายแล้ว”

“ดังนั้นเล่า” หนานกงมั่วเอ่ยอย่างเกียจคร้าน

“ขอเยี่ยนอ๋องปล่อยคนออกมาด้วย”

“ข้าไม่ใช่เยี่ยนอ๋อง วาจานี้ท่านเอ่ยกับข้าไม่มีประโยชน์ อีกทั้ง…ท่านสื่อสงสัยว่าใต้เท้าทั้งหลายประสบกับเรื่องอันตรายอย่างนั้นหรือ ไม่แน่…วันนั้นอาจจะถูกสายลับเป่ยหยวนสังหารทั้งหมดแล้วก็เป็นได้ เยี่ยนอ๋องกลัวทุกคนเสียใจจึงไม่กล้าบอกข่าวเศร้าเช่นนี้ให้ทุกท่านฟังกระมัง”

“เจ้า…” สื่ออวิ๋นซงสีหน้าเขียวขึ้น “เจ้าเถียงข้างๆ คู”

หนานกงมั่วกะพริบตา “ข้าร่ำเรียนมาน้อย เพียงเอ่ยไปเท่านั้น ท่านสื่ออย่าได้มาเทียบชั้นกับข้าเลย”

กับนักวิชาการที่ยึดหลักเหริน อี้ หลี่ จือ ซิ่น[1]อันใดนั่นหรืออันใดเหล่านี้ก็ตาม ต่อให้หนานกงมั่วมีแปดปากก็ไม่อาจต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขาได้ ดังนั้นหนานกงมั่วจึงไม่คิดเปิดโอกาสให้พวกเขา มองใบหน้าโกรธเกรี้ยวของสื่ออวิ๋นซง ลิ่นฉังเฟิงสะกดกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ เอ่ยเสียงเบา “พวกเขามาเอ่ยไร้สาระอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงอยากมาถ่วงเวลาเจ้าเอาไว้ ไม่รู้ว่าหันหมิ่นมีแผนการอันใดอีก”

หนานกงมั่วไม่สนใจ อ้าปากหาวเบาๆ เอ่ย “ข้ารู้ ไม่เป็นไร เดิมทีข้าก็ไม่คิดยื่นมือเข้าไปยุ่ง”

“หันอิงอานบุตรชายเพียงคนเดียวของหันหมิ่นตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่แน่ตอนนี้หันหมิ่นอาจจะเหมือนหมาบ้าตัวหนึ่งก็ได้ เจอใครก็กัดไปทั่ว” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

หนานกงมั่วเม้มริมฝีปากด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรเขาก็กัดข้าไม่ได้”

สื่ออวิ๋นซงเห็นทั้งสองซุบซิบกันไปมา เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ คุณชายลิ่น นี่ทั้งสองท่านไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาหรือ”

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านสื่อเอ่ยล้อเล่นแล้ว ในเมื่อทุกคนไม่มีอันใดแล้ว มิสู้นั่งลงดื่มชาสักหน่อยดีหรือไม่”

ได้ยินเช่นนั้น สื่ออวิ๋นซงก็ทำอันใดไม่ถูก ตนถูกส่งมาถ่วงเวลาหนานกงมั่วให้ไม่ไปทำลายแผนการของเขา แต่ดูท่าทางสบายอกสบายใจของหนานกงมั่วและลิ่นฉังเฟิง ราวกับว่าพวกเขาไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้อยู่แล้ว ราวกับว่าตนมาเสียเปล่าอย่างไรอย่างนั้น แม้ใบหน้าจะบึ้งตึง สื่ออวิ๋นซงยังคงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับทั้งสอง คนอื่นๆ ก็นั่งลงบริเวณโดยรอบ สายตากลับมองไปยังทั้งสามคน

หนานกงมั่วผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีรินน้ำชาด้วยตนเอง พร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวิ้นจู่อย่างข้าเป็นคนหยาบกระด้าง หาได้ยากที่จะได้รับการชี้แนะจากบัณฑิต นับว่าเป็นวาสนาแล้ว”

โบราณว่าไม่ตบใบหน้ายิ้ม ไม่ว่าจะมีอคติเพียงใดเมื่อได้ยินหนานกงมั่วเอ่ยชื่นชม ใบหน้าของสื่ออวิ๋นซงพลันอ่อนลงไปมาก หนานกงมั่วดูเหมือนจะขอคำแนะนำอย่างจริงใจ เพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้ลืมเรื่องในราชสำนักเข้าสู่เนื้อหาเรื่องการเรียนไปแล้ว ดังนั้น ผู้คนโดยรอบจึงได้เห็นเพียงสื่ออวิ๋นซงที่เมื่อครู่มาด้วยใบหน้าตึงทว่ายามนี้กลายเป็นครูไปเสียแล้ว พร่ำสั่งสอนอย่างตั้งใจต่อไป

ระหว่างนั้นมีคนอยากเอ่ยเตือนทว่าเพียงคิดแล้วจึงอดทนเอาไว้ อย่างไรพวกเขามาห้ามหนานกงมั่วไว้ก็พอแล้ว ไม่สนว่าเขาจะต่อว่าหนานกงมั่วหรือพูดคุยสั่งสอนก็ตาม

ทางหนานกงมั่วมีท่าทีสบายๆ ส่วนเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยนั้นใกล้จะเป็นบ้าเต็มทีแล้ว

หันหมิ่นนำกลุ่มคนที่ค่อนข้างมีเกียรติในราชสำนักและเหล่าบัณฑิตรีบตรงไปที่ประตูวังหลวงเพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้และไทเฮา ขอให้จวนเยี่ยนอ๋องปล่อยตัวเจ้าหน้าที่สำคัญที่ถูกคุมขังไว้ หันหมิ่นเอ่ยถึงเรื่องการคุมขังขุนนางคนสำคัญในราชสำนักต่อหน้าสาธารณะชนที่หน้าประตูวังหลวง ความโกลาหลเกิดขึ้นในหมู่ฝูงชน ผู้คนจำนวนมากรุมล้อมเข้ามา เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เจ้าหน้าที่ที่คุกเข่ามาหลายวันก็เริ่มตะโกนด่าทอ ราชวงศ์ต้าเซี่ยไม่สังหารเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ขุนนางเหล่านี้จึงขึ้นชื่อเรื่องความทรหดมาโดยตลอด ในราชสำนักเหล่าแม่ทัพฝ่ายบู๊นั้นเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้วกำลังการรบย่อมเต็มที่ไม่แพ้กัน

ถ้ามีความสามารถก็ตีข้าให้ตาย ตีข้าตายแล้วข้าจะมีชื่อเสียงที่ดีนับร้อยชาติ ตีข้าไม่ตายข้าจะด่าทอเจ้าต่อไป

เรื่องราวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เซียวเชียนเหว่ยทนไม่ไหวสั่งให้คนจับเจ้าหน้าที่ที่ตะโกนด่าทอคิดจะบุกเข้ามาในวังหลวงเอาไว้ ไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่เหล่านี้คุกเข่านานเกินไปจนร่างกายของพวกเขาอ่อนแอ หรือทหารของกองทัพโยวโจวรุนแรงเกินไปจนมีคนตายไปสองคนในทันใด เป็นผลให้ข้าราชบริพาร นักวิชาการ และแม้แต่ผู้พบเห็นเริ่มโกรธเคือง รวมทั้งมีคนยั่วยุพวกเขาให้ยิ่งลุกฮือรุนแรงมากขึ้น พยายามบุกเข้าไปที่ประตูวังหลวงแม้ต้องสละชีพเพื่อแผ่นดิน ทหารยามที่ประตูวังหลวงแน่นอนว่าย่อมต้องปฏิเสธกลุ่มคนเหล่านี้ ดังนั้นความขัดแย้งนองเลือดจึงเกิดขึ้น

ด้านในประตูวังหลวง เซียวเชียนชื่อเดินย่ำเท้าไปมาอย่างกระวนกระวาย “ตอนนี้จะทำเยี่ยงไร น้องรอง ไยเจ้าจึงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้”

เซียวเชียนเหว่ยกัดฟัน เอ่ยอย่างหงุดหงิด “ข้าเพียงให้คนไปจับพวกเขา ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะตายเล่า” ยิ่งไปกว่านั้น…ตายเพียงสองคนเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด

“ตอนนี้ไม่ใช่เพียงสองคนแล้ว” ต้าเซี่ยไม่สังหารเจ้าหน้าที่ เอ่อ…ความจริงเสด็จปู่เคยสังหารเจ้าหน้าที่ แต่พวกเขาถูกถอดถอนก่อนโดนสังหารนี่นา และคนที่ถูกโบยจนตายนั่นเพราะโชคไม่ดีต่างหาก พวกเขาไม่ได้ถูกสังหารโดยตรง นี่กลับเป็นการแกว่งดาบจนเลือดกระเซ็นอยู่หน้าประตูวังหลวง บัณฑิตเหล่านั้นไม่โวยวายจึงจะแปลก เห็นว่ากลิ่นคาวเลือดด้านนอกยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเซียวเชียนชื่อยิ่งไม่น่ามองหนักขึ้นเช่นกัน

เห็นองครักษ์คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เซียวเชียนชื่อรีบเอ่ยถาม “เป็นอย่างไร พี่สะใภ้อยู่ที่ใด”

องครักษ์กัดฟันเอ่ย “ซิงเฉิงจวิ้นจู่อยู่ที่หอเทียนอีขอรับ แต่…แต่ว่า…”

“แต่ว่าอันใด” เซียวเชียนชื่อเอ่ยถาม

“ถนนทุกสายรอบหอเทียนอีเต็มไปด้วยเหล่าบัณฑิตและชาวเมืองมากมาย คนของเราไม่อาจผ่านไปได้ และยังมียอดฝีมือมาขัดขวางด้วยขอรับ…” องครักษ์เอ่ยรายงานเสียงเข้ม เห็นได้ว่ามีการวางแผนมาตั้งแต่ต้น เซียวเชียนชื่อหน้าซีด “ตอนนี้จะทำเช่นไรดี”

ปล่อยคนหรือ คงจะไม่ได้ ปล่อยคนไปแล้วเสด็จพ่อฟื้นขึ้นมาคงไม่ปล่อยพวกเขาเอาไว้แน่ สังหารคนที่หน้าประตูวังหลวงทั้งหมดอย่างนั้นหรือ ยิ่งไม่ได้ หากสังหารผู้คนเหล่านี้จนหมดเกรงว่าแผ่นดินคงวุ่นวาย ยามนี้เมืองจินหลิงอยู่ในมือพวกเขาไม่ผิด แต่ผู้ปกครองเมืองหลายแห่งยังมีกำลังทหารอยู่ในมือ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะไม่คิดแทงข้างหลัง

ใบหน้าของเซียวเชียนเหว่ยเขียวคล้ำ ใบหน้าแข็งกระด้าง “เสด็จพ่อยังไม่ฟื้นหรือ”

องครักษ์ส่ายศีรษะ หากท่านอ๋องฟื้นแล้วไหนเลยจะมีเรื่องมากมายเพียงนี้

เซียวเชียนชื่อเอ่ยถาม “ฝั่งพี่ชายว่าอย่างไร”

องครักษ์เอ่ยเสียงเบา “คุณชายเว่ยยังร่างกายอ่อนแอ สติไม่ครบถ้วนขอรับ กินยาของคุณชายเสียนเกอแล้วก็สะลึมสะลือ แม้แต่เอ่ยปากยังไม่มีกำลังเลยขอรับ”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวเชียนชื่อทำได้เพียงยิ้มขมขื่น หันไปมองเซียวเชียนเหว่ย “น้องรอง ตอนนี้เจ้ามีวิธีหรือไม่”

เซียวเชียนเหว่ยกัดฟันไม่เอ่ยปาก เซียวเชียนชื่อถอนหายใจ “พี่ชายของเจ้าไร้ความสามารถ สถานการณ์ยามนี้คงต้องพึ่งน้องรองแล้ว มีสิ่งใดที่พี่ใหญ่ช่วยได้เจ้าก็รีบบอกมาเถิด” เซียวเชียนเหว่ยเงียบไปนาน เอ่ย “เสด็จพ่อไม่มีรับสั่งอันใด คงไม่อาจปล่อยคนได้ สลายคนเหล่านี้ออกจากประตูวังให้ได้ก่อนเถิด”

ขุนพลด้านข้างเอ่ยอย่างจนปัญญา “คุณชายรอง เกรงว่าคงไม่ง่ายเพียงนั้น” หากสังหารคนเหล่านี้ สำหรับกองทัพโยวโจวที่ผ่านศึกสงครามมากมายไม่ใช่เรื่องยาก แต่หากจะให้สลายพวกเขาคงไม่ง่ายเพียงนั้น จะไม่ให้มีคนตายเกรงว่าคงทำไม่ได้ สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยพลันแปรเปลี่ยน กัดฟันสะกดกลั้นความโกรธ “พวกเขาอยากโวยวายก็โวยวายไป ขัดขวางเอาไว้ห้ามใครเข้ามาในวังหลวงได้ คงจะทำได้กระมัง”

“ขอรับ คุณชาย” ขุนพลพยักหน้า เรื่องนี้แน่นอนว่าไม่มีปัญหา

เซียวเชียนเหว่ยกวาดสายตามองผู้คนที่เสียงดังโวยวายที่หน้าประตูวังหลวง สะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป

“คุณชายใหญ่ เอ่อ..” ทุกคนเห็นว่าเซียวเชียนเหว่ยไปแล้วจึงหันไปหาเซียวเชียนชื่ออย่างมึนงง เซียวเชียนชื่อถอนหายใจ เอ่ย “ทำตามที่น้องรองบอกเถิด มีขอบเขตด้วย จะตายไม่ได้อีกแล้ว”

“ขอรับ คุณชายใหญ่”

ผู้คนนอกประตูวังหลวง หันหมิ่นที่ถูกคุ้มกันอยู่ตรงกลางขมวดคิ้วมองไปยังหน้าประตูวังหลวง

“ท่านหัน คุณชายจวนเยี่ยนอ๋องทั้งสองเหมือนจะไปแล้วขอรับ” ด้านข้างหันหมิ่น คนที่มีสายตาดีเอ่ยขึ้น

หันหมิ่นส่งเสียงหยัน เอ่ย “เยี่ยนอ๋องเลือกมาสลบในเวลานี้ ยกให้บุตรชายทั้งสองจัดการ ประเมินพวกเขาสูงไปเสียแล้ว สั่งการลงไป ดำเนินต่อไป ในเมื่อเยี่ยนอ๋องไว้ใจมากเพียงนี้ ข้าชักสงสัยว่าเขาจะจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร”

“ขอรับ เพียงแต่…แม้เยี่ยนอ๋องและคุณชายเว่ยจะบาดเจ็บ แต่ว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ยัง…”

หันหมิ่นเอ่ยเสียงหยัน “ซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือ สตรีเพียงคนเดียวเท่านั้น แม้จะมีความสามารถ น่าเสียดาย…เซียวเชียนเหว่ยกลับไม่ยอมนาง”

“ท่านเอ่ยถูกต้องแล้วขอรับ” หากมิใช่เพราะเซียวเชียนเหว่ยกีดกันหนานกงมั่ว ไหนเลยจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ได้

[1]เหริน อี้ หลี่ จือ ซิ่น ความรักต่อเพื่อนมนุษย์ ความเที่ยงธรรมถูกต้อง พิธีการและความเคารพ สติปัญญา และความจริงใจเชื่อใจต่อกัน เป็นคำสอนหลักของขงจื้อ