หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1130 ทัศนทางการเมืองที่แตกต่าง (1)

ตอนที่ 1130 ทัศนทางการเมืองที่แตกต่าง (1)

เยี่ยนอ๋องไม่ถนัดเรื่องความอดทนนัก ความอดทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือการยกบุตรชายให้น้องสาวเลี้ยงเมื่อยี่สิบเก้าปีก่อน เพราะหวาดกลัวต่อฮ่องเต้ผู้เป็นบิดายี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาจึงไม่ได้รับกลับคืนมา หากคนคนหนึ่งอดทนกับสิ่งหนึ่งสิ่งใดมากเกินไป ไม่อดทนจนกลายเป็นซาลาเปา เขาก็จะมีความอดทนต่อสิ่งอื่นน้อยลง

หากทำตามความคิดของเยี่ยนอ๋อง เขาไม่มีทางเลือกวิธีที่ชักช้าเพียงนี้อย่างแน่นอน เซียวเชียนเยี่ย โจวเซียง หันหมิ่นคนเหล่านี้ ควรต้องตายตั้งแต่วันที่เขานำกองกำลังเข้ามาในเมือง ต่อให้ปัญญาชนทั่วทั้งแผ่นดินด่าทอเขาแล้วอย่างไร เยี่ยนอ๋องเรียนรู้บางอย่างจากเสด็จพ่อของเขาหนึ่งเรื่อง บนโลกใบนี้ เป็นโลกของคนที่มีทหารและมีอำนาจ หากปฏิบัติกับเหล่าขุนนางและตระกูลผู้มีอำนาจอย่างเซียวเชียนเยี่ย นั่นทำให้คนเหล่านั้นภักดีอย่างโจวเซียงไม่กี่คนนั่นไม่ผิด แต่ส่วนใหญ่กลับคิดว่าเขารังแกได้ง่าย

เพียงแต่คนที่ให้ข้อเสนอนี้มาคือเว่ยจวินมั่ว คือบุตรชายที่ตนเองอยากรับทว่าไม่กล้า บุตรชายที่แม้แต่ก่อนตายภรรยายังคงคิดถึงและไม่เคยได้เจอหน้าเลยสักครั้ง อีกทั้งความสามารถของเว่ยจวินมั่ว เยี่ยนอ๋องยอมรับเป็นที่สุด ดังนั้นสิ่งที่เขาเอ่ยกว่าแปดส่วนเยี่ยนอ๋องจะฟัง หากคนที่เสนอเป็นเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยคนใดคนหนึ่ง เยี่ยนอ๋องไม่โบยก็ไม่เลวแล้ว

เนิ่นนานเยี่ยนอ๋องจึงถอนหายใจ โบกมือพลางเอ่ย “นั่งลง อยู่คุยกับข้าสักหน่อย”

เว่ยจวินมั่วเดินไปนั่งลงอีกฝั่งเงียบๆ น้อยครั้งที่จะเห็นสีหน้าอ่อนล้าของเยี่ยนอ๋อง ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยถาม “เสด็จพ่อ…อารมณ์ไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของเยี่ยนอ๋องอ่อนลง ส่ายศีรษะ เอ่ย “เปล่า เพียงแต่…”

เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้วครุ่นคิดควรจะเอ่ยอย่างไร อีกไม่กี่วันก็จะขึ้นครองบัลลังก์แล้ว จะบอกว่าอารมณ์ไม่ดีคงเป็นการเสแสร้ง เพียงแต่เยี่ยนอ๋องกลับรู้สึกหดหู่อยู่ในใจแปลกๆ เขาเคยชินกับความห้าวหาญเห็นได้ว่าไม่ชินกับเรื่องละเอียดรอบคอบดูน่าเบื่อ ดังนั้นจึงเอาไปลงที่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้

“ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าสังหารโจวเซียงคนเหล่านั้นให้หมด…” เยี่ยนอ๋องกุมขมับขมวดคิ้ว

เว่ยจวินมั่วย่นคิ้ว “เรื่องนี้…”

“ข้ารู้ ไม่ได้เด็ดขาด” เยี่ยนอ๋องกลอกตา เอ่ย “เจ้ากับอู๋สยาช่างเข้ากันได้ดี ต่างเป็นผู้มีวาทศิลป์ เจ้ารู้หรือไม่ เก็บคนเหล่านี้เอาไว้แม้ไม่อาจเอ่ยได้ว่าปัญหาไม่รู้จบแต่ก็วุ่นวายไม่น้อย” ไยเขาจึงอยากรีบสังหารคนเหล่านี้ ไม่ใช่เพราะว่าดูเหมือนไร้ความสามารถ แต่หยั่งรากลึก กว้างขวางพอๆ กับตระกูลใหญ่ บัณฑิตเหล่านี้ใครไม่มีอาจารย์ไม่มีลูกศิษย์บ้าง แล้วใครบ้างไม่มีศิษย์พี่ศิษย์น้อง บวกกับบ้านเกิดเดียวกัน ชั้นเดียวกัน ปีเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าทำให้คนต้องปวดหัว “ชาวเป่ยหยวนยังมีใจละโมบคิดอยากบุกจงหยวน ซินเจียงทางใต้เองก็ไม่สงบ ข้าไม่อยากเอาเวลามาเสียให้กับคนเหล่านี้อย่างเซียวเชียนเยี่ย”

ฮ่องเต้พระองค์ใดไม่อยากมีชื่อเสียงคุณความดีนับหมื่นนับพันเล่า แม้แต่เซียวเชียนเยี่ยนิสัยอย่างนั้น เมื่อขึ้นครองราชย์แล้วยังมีใจทะเยอทะยานสร้างความดีความชอบ เพียงน่าเสียดาย กำลังทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการสร้างสมดุลกับข้าราชบริพาร การสืบเสาะ การพัวพันของตระกูลขุนนางและต่อสู้กับเสด็จลุง ค่อยๆ เอาตนเองเข้ามาอยู่ในเรื่องนี้จนไม่อาจถอนตัวได้ ไหนเลยจะมีกำลังไปจัดการเรื่องสำคัญ ดูเซียวเชียนเยี่ยขึ้นครองบัลลังก์มาไม่กี่ปี ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินชีวิตของราษฎรหรือการจัดการทางการทหารก็ไม่ประสบผลสำเร็จ กระทั่งเพราะสงครามก็ทำให้ราษฎรต้องลำบาก แม้เยี่ยนอ๋องจะมั่นใจว่าตนจะไม่เป็นอย่างเซียวเชียนเยี่ย แต่เขาก็ไม่อยากมาเสียเวลากับคนเหล่านี้ เซียวเชียนเยี่ยขึ้นครองบัลลังก์ตอนอายุเพียงยี่สิบกว่า เขากลับกำลังจะถึงวัยที่สวรรค์กำหนดแล้ว

เว่ยจวินมั่วกลับเข้าใจความคิดของเยี่ยนอ๋อง เพียงแต่วิธีของเยี่ยนอ๋องแม้จะรวดเร็ว แต่จะเกิดปัญหาขึ้นมาในภายหลัง

เยี่ยนอ๋องราวกับดูออกถึงความคิดของเขา ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “จะมีปัญหาอันใดได้ เพิ่งทำสงครามจบสิ้นข้าไม่เชื่อว่าเหล่าปัญญาชนคร่ำครึพวกนั้นจะสร้างปัญหาขึ้นมาอีก อย่างมากก็ด่าข้า เขียนบันทึกประวัติศาสตร์รุนแรงโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ รอกษัตริย์พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ ขอเพียงความเมตตาเล็กน้อย ต่อให้เป็นเรื่องธรรมดาเจ้าก็จะถูกมองว่าเป็นกษัตริย์ที่มีเมตตา”

“พระองค์ช่างปล่อยวาง” เว่ยจวินมั่วเอ่ยนิ่งๆ

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงหยัน เอ่ย “ไม่ใช่ปัญหาว่าข้าจะปล่อยวางหรือไม่ สามารถมีชื่อเสียงที่ดีได้แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี แต่ต่อให้มีราชโองการสละราชบัลลังก์ของเซียวเชียนเยี่ย เจ้าคิดว่าคนอื่นจะเชื่อจริงหรือว่าเซียวเชียนเยี่ยสละราชบัลลังก์อย่างเต็มใจ ในเมื่ออย่างไรพวกเขาก็ต้องพูด เช่นนั้นไยข้ายังต้องเกรงใจพวกเขาเล่า อีกทั้ง…ชื่อเอ๋อร์พวกเขาทั้งสามยังเด็กอยู่บ้าง ครั้งนี้เพียงหันหมิ่นคนเดียวยังบีบจนพวกเขาทำอันใดไม่ถูก เก็บพวกนี้เอาไว้ในราชสำนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าต่อไปพวกเขาจะหาเรื่องวุ่นวายมาให้เจ้ามากมาย หากพวกเขายุยงเชียนชื่อหรือเชียนเหว่ยทำอันใด…”

“เสด็จพ่อคิดว่าจะกำจัดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทางให้สะอาดหรือ หากเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็จะไม่มีวันเติบโต” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

เยี่ยนอ๋องเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ข้าหมายถึงเจ้า โจวเซียงปัญญาชนเหล่านั้นไม่มีทางยืนอยู่ข้างเจ้า ในอนาคต…เกรงว่าคนเหล่านี้จะกลายเป็นศัตรูของเจ้าทั้งหมด” เว่ยจวินมั่วเรียกได้ว่าเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ในการยกทัพครั้งนี้ และตัวเขายังไม่อาจล่อลวงได้ง่ายๆ ปัญญาชนเหล่านั้นแต่ละคนเจ้าเล่ห์อย่างกับผี แน่นอนว่าไม่มีทางอยู่ข้างเว่ยจวินมั่ว มีอดีตฮ่องเต้ เยี่ยนอ๋องสองคนที่เป็นกษัตริย์เหี้ยมโหดก็เพียงพอแล้ว หากยังมีเว่ยจวินมั่วที่เก่งกาจขึ้นมาอีกคน จะไม่ให้พวกเขาได้หายใจเลยหรือ

เว่ยจวินมั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเรียบนิ่งเอ่ย “ไม่เป็นไร”

เยี่ยนอ๋องสะอึก กัดฟันพลางเอ่ย “คิดว่าข้ายุ่งมากเกินไปแล้ว ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า อย่างช้าสามปี ข้าจะไปยังเป่ยหยวน หากก่อนหน้านั้นเจ้ายังจัดการตาเฒ่าพวกนี้ไม่ได้ เจ้าก็อยู่เล่นที่จินหลิงกับพวกเขาเถิด”

ความหมายก็คือ สามปีหลังจากนี้เยี่ยนอ๋องจะนำทัพไปยังเป่ยหยวนด้วยตนเอง หากภายในสามปีนี้คุณชายเว่ยไม่สามารถกดชายชราพวกนี้ได้ ดังนั้นหลังจากทำการรบเสร็จแล้วเยี่ยนอ๋องก็ไม่มีเวลามาสนใจคนเหล่านี้แล้ว คุณชายเว่ยทำได้เพียงอยู่เล่นกับคนเหล่านี้ที่จินหลิงไปเถิด

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “นำทัพไปเป่ยหยวน รีบเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ “ความสามารถของเนี่ยนหย่วนข้าพอรู้อยู่บ้าง ในเมื่อเขากลับไปที่เป่ยหยวนเกรงว่าอาศัยเพียงหว่าหลาคงไม่อาจควบคุมพวกเขาได้ สามปีก็เพียงพอแล้ว หากนานกว่านี้ เกรงว่าสิ่งที่กองทัพโยวโจวลงแรงไปหลายปีคงเสียเปล่า เป่ยหยวนฟื้นคืนกองกำลังต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ข้าต่อสู้กับชาวเป่ยหยวนมายี่สิบกว่าปี ตลอดช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ต้องมั่นใจว่าพวกเขาจะไม่อาจข่มขู่ต้าเซี่ยได้”

เว่ยจวินมั่วไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ห้องทรงอักษรพลันเงียบลง

เมื่อยามเว่ยจวินมั่วออกจากวังหลวงก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ไม่ได้กลับจวนองค์หญิงทันทีแต่ไปรับมารดาและภรรยาพร้อมลูกๆ งานเลี้ยงของจวนเยี่ยนอ๋องจบลงแล้ว นอกประตูจวนอ๋อง จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์มาส่งแขกด้วยตนเอง ยังไม่ทันหมุนตัวก็มองเห็นคุณชายเว่ยควบม้ามาหยุดลงหน้าประตูจวนเยี่ยนอ๋อง