หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1135 สละบัลลังก์ สืบทอดบัลลังก์ (2)

ตอนที่ 1135 สละบัลลังก์ สืบทอดบัลลังก์ (2)

เห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา ใบหน้าของเยี่ยนอ๋องมีรอยยิ้มขึ้นมา เอ่ย “อีกอย่างช่วงนี้เป็นช่วงพระราชพิธีขึ้นครองบัลลังก์ สองวันนี้เจ้าคงลำบากสักหน่อย”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า อยู่สนทนากับเยี่ยนอ๋องอีกชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นขอตัวลา

เยี่ยนอ๋องมองเขาเดินกลับออกไปโดยเลี้ยวขวาก็รู้ว่าเขาจะต้องไปดูการเตรียมตัวที่วังหลัง พลันถอนหายใจออกมาพลางลูบจี้หยกเล็กในมือ เอ่ยเสียงเบา “อาหน่วน มองเห็นจวินเอ๋อร์ในยามนี้ เจ้าเองก็คงมีความสุขใช่หรือไม่ หลายปีมานี้ ช่าง…น่าเสียดาย เจ้ากลับไม่ได้เห็น…”

รัชศกเฉิงอานปีที่ห้า สิบเก้า เดือนห้า ณ ศาลบูรพกษัตริย์ บรรยากาศเคร่งขรึม

ก่อนหน้านี้วังหลวงแตก ศาลบูรพกษัตริย์พังทลาย ระยะเวลาเพียงเดือนกว่าแน่นอนว่าไม่อาจฟื้นฟูศาลบูรพกษัตริย์ให้แล้วเสร็จทั้งหมดได้ ดังนั้นจึงต้องย้ายป้ายวิญญาณของอดีตฮ่องเต้และอดีตฮองเฮาไปไว้ตำหนักใหญ่ทางซ้ายของศาลบูรพกษัตริย์ ทำเป็นศาลบูรพกษัตริย์ชั่วคราว พระราชพิธีสละราชสมบัติเองก็จัดอยู่ที่นี่ เซียวเชียนเยี่ยอยู่ในชุดคลุมมังกรยืนอยู่บนบันไดของตำหนักบูรพกษัตริย์ มองไปยังเหล่าขุนนางที่อยู่ด้านล่าง ใบหน้ามีแววสับสนยากจะอธิบาย

บันไดสามขั้นถัดลงไปเบื้องล่างเป็นเยี่ยนอ๋องที่ยืนอยู่ในชุดของชินอ๋อง

“ฝ่าบาทมีราชโองการ”

ทุกคนทยอยคุกเข่าลง รับฟังราชโองการอย่างนอบน้อม

เจ้าหน้าที่กรมธรรมการเปิดราชโองการสละราชบังลังก์ที่เซียวเชียนเยี่ยเขียน อ่านเสียงดัง “ชีวิตถือกำเนิด เสาหลักของแผ่นดิน โชคชะตาไม่ถาวร ค้ำจุนด้วยคุณธรรม สวรรค์และมนุษย์ เลือกความดีและความสามารถ ทั่วทุกสารทิศ มิใช่คนเดียวที่มี…เสด็จลุงเยี่ยนอ๋อง ฉลาดเฉลียววิสัยทัศน์กว้างไกล อัจฉริยะเหนือคน อาญามารยาทสอดคล้อง ความรู้คุณธรรมการต่อสู้มีพร้อม มีความรักแลห่วงใยต่อสรรพสิ่ง…ตัวข้าแม้เป็นกษัตริย์ ไม่อาจเปลี่ยนแปลงโลก ความรู้สึกเด่นชัด รู้แจ้ง วันนี้เคารพโชคชะตา สละราชสมบัติ ยกบัลลังก์ให้เยี่ยนอ๋อง…”

“…ป่าวประกาศไปทั่วกัน ให้ผู้คนได้รับรู้”

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี” เหล่าขุนนางเอ่ยขึ้นพร้อมเพรียง

ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยยังคงนิ่ง ทว่าในใจกลับยิ้มขมขื่น เขาไม่เคยรู้สึกว่าเสียงทรงพระเจริญหมื่นปีเสียดหูเพียงนี้มาก่อน เขาสละราชบัลลังก์ให้กับผู้มีคุณธรรม เหล่าขุนนางกลับบอกเขาว่ามีปัญญาเลิศล้ำทรงพระเจริญหมื่นปีอย่างนั้นหรือ

“เยี่ยนอ๋องรับราชโองการ”

เยี่ยนอ๋องก้าวขึ้นมา เอ่ยเสียงเข้ม “กระหม่อม เซียวโยวรับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าหน้าที่กรมธรรมการส่งราชโองการมาไว้ในมือเยี่ยนอ๋อง เซียวเชียนเยี่ยยกมือขึ้นไปหยิบเหมี่ยนหลิว[1]มาวางไว้ในถาดที่ขันทีได้เตรียมเอาไว้ จากนั้นปลดตราหยกของฮ่องเต้จากด้านข้าง ส่งไปให้เยี่ยนอ๋องด้วยตนเอง เอ่ยเสียงเบา “เสด็จลุงเยี่ยนอ๋อง ท่านชนะแล้ว”

เยี่ยนอ๋องเงยหน้า มองเซียวเชียนเยี่ยเล็กน้อย เอ่ยเสียงเข้ม “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เซียวเชียนเยี่ยกระตุกมุมปาก หมุนตัวเดินลงจากตำหนักไป หลังจากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว นับตั้งแต่เวลานี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่เจ้าของแผ่นดินนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่เจ้านายที่นั่งอยู่ในวังหลวงแล้ว เขาเป็นเพียง…คนพ่ายแพ้ไร้ความสามารถคนหนึ่งเท่านั้น

เยี่ยนอ๋องยกตราหยกขึ้น หันไปหาเหล่าขุนนาง เอ่ยขึ้นเสียงดังอีกครั้ง “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

หลังจากพระราชพิธีสละราชสมบัติ ก็เป็นพระราชพิธีขึ้นครองบัลลังก์

เยี่ยนอ๋องนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ใบหน้าสง่างามมีบารมีขึ้นมา มองลงไปยังเหล่าขุนนางด้านล่าง ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ไม่ว่าจะจริงใจหรือเสแสร้ง คนเหล่านี้ทำได้เพียงยกเขาเป็นกษัตริย์ เคารพเขาเป็นฮ่องเต้ นับจากนี้เขาเยี่ยนอ๋องเซียวโยวได้กำใต้หล้ามาไว้ในมือแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้ควบคุมเขาได้ ไม่มีใครทำให้เขาไร้ซึ่งอำนาจได้ สายตาเคลื่อนไปหยุดอยู่ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของคนที่ยืนอยู่หน้าสุด สายตาของเยี่ยนอ๋องอ่อนโยนและภาคภูมิใจขึ้นมา

นั่นคือบุตรชายของเขา บุตรชายคนโตของเขาเซียวโยว แม้จะถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง ไม่ได้รับความรักจากบิดามาตั้งแต่ยังเล็ก แต่ยังเป็นบุรุษที่เติบโตได้อย่างดีเยี่ยม

หันไปพยักหน้าให้กับขันที่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ขันทีก้าวขึ้นมาด้านหน้าแล้วเปิดม้วนผ้าไหมสีทองออก เสียงแหลมดังขึ้นทั่วทั้งตำหนักใหญ่ “ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชา บิดาของข้าฮ่องเต้ไท่จู่ มังกรโบยบินสู่ไหวเตี้ยน[2] น้ำขึ้นพาพัด ตะวันออกชนอวี๋ยวน ตะวันตกบัญชาคุนหลุน ใต้ข้ามหนานเจียว เหนือเขตชายทะเล…นายน้อยอายุน้อยมุทะลุ สืบทอดกิจการใหญ่ ยึดกุมไว้ไม่ราบรื่น ยกย่องเชื่อใจคนชั่วร้าย….”[3]

“…ข้านำกำลังทัพเข้าเมือง มิได้รุกราน…”

“บัลลังก์ไม่อาจไร้ผู้ปกครอง อาวุธไม่อาจไร้เจ้าของ…พร้อมในวันที่สิบห้าเดือนเก้า บัลลังก์ฮ่องเต้ตอนนี้ เพื่อมวลหมู่ประชาชนและการปกครอง จึงแต่งตั้งขึ้น[4]”

ราชโองการถูกอ่านอย่างฉะฉาน ประกาศว่าปีนี้ยังคงเป็นรัชศกเฉิงอานปีที่ห้า ปีหน้าเปลี่ยนเป็นรัชศกไท่ชู

ผู้คนร้องตะโกนกล่าวสรรเสริญ

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

กษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ เว้นโทษอาญาแผ่นดิน เฉลิมฉลองไปอย่างพร้อมเพรียง

เช่นนี้ รัชศกเฉิงอานที่เป็นของเซียวเชียนเยี่ยจึงจบลง ณ ตรงนี้ ต่อให้ยามนี้ยังคงเรียกรัชศกเฉิงอานปีที่ห้า ทุกคนต่างรู้ดีว่ายามนี้กษัตริย์ผู้สูงส่งผู้นั้นไม่ใช่ฮ่องเต้เฉิงอานผู้อ่อนแอไม่เด็ดขาดอีกแล้ว แต่เป็นฮ่องเต้ไท่ชูที่กล้ายกทัพชิงบัลลังก์ ผ่านการนองเลือดฆ่าฟันมามากมาย

ยามเย็น งานเลี้ยงในวังหลวง หนานกงมั่วนั่งอยู่ข้างเว่ยจวินมั่ว การเป็นโอรสคนโตของฮ่องเต้พระองค์ใหม่ แน่นอนว่าตำแหน่งที่นั่งของทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กับฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่สุด ด้านข้างยังมีฝาแฝดชายหญิงที่หน้าตาเหมือนกันนั่งอยู่ด้วย ดึงดูดความสนใจของเหล่าขุนนางในงานเลี้ยงได้เป็นอย่างดี

สัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาจากทุกทิศทางกระทั่งสายตาที่หลบซ่อนอยู่ หนานกงมั่วก้มหน้ายิ้มเบื่อหน่าย เอ่ย “ยินดีกับท่านด้วย องค์ชายใหญ่” แม้ยังไม่แต่งตั้งเป็นอ๋อง แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเว่ยจวินมั่วที่เป็นบุตรชายคนโตหลังจากพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ผ่านไปต้องถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นชินอ๋องอย่างแน่นอน

“พระชายาองค์ชาย” เว่ยจวินมั่วโน้มใบหน้ามองมาที่นาง เอ่ยเสียงเบา

อานอานที่นั่งอยู่ด้านข้างสะกิดชายเสื้อของมารดา เอ่ยเสียงเบา “ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้สามมองข้า” เยาเยาและอานอานเดิมทีก็ไม่ได้สนิทสนมกับสามพี่น้องตระกูลเซียวอยู่แล้ว เรียกอาสองอาสามอาสี่สะดวกกว่าการรู้จักกันมาก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนคำเรียกกว่ามาก

หนานกงมั่วมองตามสายตาของเขา พยักหน้าพร้อมยิ้มให้จูชูอวี้ จูชูอวี้ชะงัก มุมปากยกยิ้มขึ้น ยกถ้วยเหล้าขึ้น หนานกงมั่วก้มลงไปลูบศีรษะเล็กของบุตรชาย เอ่ย “อาสะใภ้สามไม่สนิทกบเจ้า รู้สึกสนใจจึงมองเจ้า”

อานอานพยักหน้า เอ่ยเสียงเบา ข้าไม่ชอบอาสะใภ้สาม นางแปลกๆ”

หนานกงมั่วลูบศีรษะเล็กเบาๆ “อย่าเอ่ยเหลวไหล”

อานอานกะพริบตา บ่งบอกว่าตนเองรับทราบแล้ว แม้ว่าอานอานจะไม่ได้สดใสอย่างเยาเยา แต่ความรู้สึกนั้นอ่อนไหวเป็นที่สุด เจตนาร้ายเจตนาดีสามารถแยกแยะได้อย่างรวดเร็ว

“จวินเอ๋อร์ อู๋สยา พวกเจ้ากำลังคุยอันใดกัน” บนบันได ฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังเลิกคิ้วมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม แม้บนป้ายหยกของเว่ยจวินมั่วจะถูกเขียนเซียวเชียนเย่ตัวอักษรสามตัวนี้แล้ว แต่คนใกล้ชิดอย่างองค์หญิงฉังผิงและฮ่องเต้พระองค์ใหม่ยังคงชอบเรียกจวินเอ๋อร์ เพียงแต่ไม่ใช่เว่ยจวินมั่วอีกแล้ว แต่เป็นเซียวเชียนเย่ นามรอง (จื้อ) ชิงสิง ชื่อเล่น[5]จวินเอ๋อร์

หนานกงมั่วยิ้มบาง เอ่ย “ทูลเสด็จพ่อ อานอานบอกว่าคืนนี้ครึกครื้นเพคะ”

อานอานพยักหน้า สนับสนุนว่าสิ่งที่มารดาเอ่ยเป็นความจริง

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่มีความสุข ยิ้มและกวักมือให้เด็กทั้งสอง “อานอาน เยาเยา มาหาเสด็จปู่มา”

ตุ๊กตาน้อยทั้งสองกระโดดลงจากเก้าอี้ จูงมือกันเดินเข้าไป ขันทีที่เฝ้าดูแลอยู่ด้านข้างรีบตามไป กลัวว่าพวกเขาจะหกล้ม

“ขอให้เสด็จปู่มีอายุยิ่งยืนนาน ปกครองใต้หล้า ผู้คนศรัทธาทั่วทุกสารทิศ”

“ขอให้เสด็จปู่มีความสุขทุกวันเพคะ” เยาเยาเอ่ยตามพี่ชายพร้อมเสียงหัวเราะ

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่อุ้มตุ๊กตาน้อยซ้ายขวาขึ้นมานั่งบนตัก “เด็กดี อยากได้สิ่งใดลองบอกเสด็จปู่มาเสีย”

เยาเยากะพริบตา เอ่ยตอบว่า “เยาเยาอยากกินลูกอม ท่านแม่ไม่ให้กินเพคะ”

ฮ่องเต้หัวเราะเสียงดัง “ได้ ข้าจะสั่งให้คนทำให้เยาเยาทุกวัน”

“เสด็จปู่ ท่านแม่บอกว่าน้องสาวกินน้ำตาลเยอะจะปวดฟันพ่ะย่ะค่ะ” อานอานเอ่ย ฮ่องเต้ลูบศีรษะเล็กของหลานชาย “กินนิดเดียวไม่เป็นไร มารดาของเจ้าเข้มงวดเกินไป แล้วอานอานอยากได้สิ่งใดเล่า”

อานอานลังเล ฮ่องเต้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “รีบบอกมาเถิด ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดเสด็จปู่จะหามาให้เจ้า”

ได้ยินเช่นนั้น ผู้คนที่ได้ยินพลันลมหายใจสะดุด แม้ฝ่าบาทอาจไม่ได้ใส่ใจ เด็กสามขวบก็อาจยังไม่เข้าใจสิ่งใด แต่คนที่ฟังกลับอาจมีความคิดอันใด

อานอานครุ่นคิด ชี้ไปยังโคมไฟประณีตงดงามที่แขวนอยู่ในตำหนัก เอ่ย “กระหม่อมต้องการสิ่งนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าผู้ใต้บัญชาลอบผิดหวังอยู่ในใจ บางคนลอบพ่นลมหายใจ ฮ่องเต้กวาดสายตามองเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยสายตาเรียบนิ่ง เลิกคิ้วเอ่ยกับคุณชายเว่ย “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ หลานชายของข้าอยากได้โคมไฟ”

สายตาเย็นชาของคุณชายเว่ยเหลือบมองบุตรชาย ทว่าถูกฮ่องเต้ขวางสายตาเย็นชานั้นเอาไว้ หนานกงมั่วยิ้มบาง สะกิดคุณชายเว่ย เว่ยจวินมั่วจึงลุกขึ้น เคลื่อนไหวรวดเร็วท่ามกลางผู้คน เวลาเพียงไม่นานชายรูปงามก็ถือโคมไฟประณีตงดงามไว้ในมือข้างหนึ่งก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ

ฮ่องเต้วางเด็กทั้งสองลงพื้น เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “โคมไฟมาแล้ว ไปเถิด”

เด็กทั้งสองเอ่ยขอบคุณเสด็จปู่ จูงมือกันกลับไปหาบิดาด้วยความดีใจ

มองรอยยิ้มบนใบหน้าของฮ่องเต้ ก็เห็นถึงความโปรดปรานเอ็นดูที่มีต่อเด็กทั้งสองมากเพียงใด สายตาของเหล่าขุนนางผู้ใต้บังคับบัญชาต่างร้อนแรงขึ้นมา

[1]เหมี่ยนหลิว เครื่องสวมศีรษะสำหรับฮ่องเต้

[2] ไหวเตี้ยน คือที่ลาบลุ่มแม่น้ำหวงเหอ

[3] เป็นการสาธยายถึงความล้มเหลวในการปกครองของเซียวเชียนเยี่ย

[4] หมายถึงว่า เพราะบัลลังก์ไม่อาจทิ้งไว้ได้นานโดยไม่มีคนปกครอง ต้องทำเพื่อประชาชนเลยแต่งตั้งขึ้นในวันเดียวกันกับการสละบัลลังก์ของเซียวเชียนเยี่ย

[5] ชื่อเล่น (小名) ความหมายต่างจากภาษาไทยเล็กน้อย โดยชื่อเล่นของจีนจะใช้เรียกกันเฉพาะในครอบครัว หรือคนที่สนิทจริงๆ คนทั่วไปจะไม่เรียกเป็นชื่อเล่น