หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1151 ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่แปลกประหลาด (2)

ตอนที่ 1151 ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่แปลกประหลาด (2)

จูชูอวี้ส่ายศีรษะเอ่ยเสียงเบา “ข้าเคยถามท่านหมอแล้ว ร่างกายของท่านอ๋องก็แข็งแรง” ส่วนอนุไยจึงไม่มีบุตร จูชูอวี้ส่ายศีรษะ เรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องเอ่ยกับจูฮูหยิน

จูฮูหยินเองก็ถอนหายใจ เอ่ย “โชคดีที่อนุเหล่านั้นก็ยังไม่มีลูก มิเช่นนั้น…” หากอนุภรรยามีลูก ต่อให้ไม่ได้คลอดออกมา จูชูอวี้ที่เป็นชายาเอกทว่ายังไม่มีข่าวคราวคงกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน

จูชูอวี้นึกมาถึงตรงนี้พลันปวดหัว “ปีหน้าจวนอ๋องก็จะรับคนใหม่แล้ว”

เห็นได้ชัดว่าเรื่องไม่มีลูกไม่เพียงพวกเขาที่ร้อนใจ ฝ่าบาทและฮองเฮาเองก็ร้อนใจ โดยเฉพาะฮองเฮา ครั้งนี้กำชับให้นางเลือกสตรีจากจวนที่ให้กำเนิดบุตรได้ง่าย ส่วนสามีของนาง แน่นอนว่าเขาก็ร้อนใจเรื่องการให้กำเนิดทายาท แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญกว่านั้นคือชาติกำเนิดของสตรีที่จะเข้ามาอยู่ในจวน ดังนั้นนางไม่เพียงต้องเลือกชายารองให้สามี ยังต้องให้เป็นที่พึงพอใจของสามีและแม่สามี สิ่งสำคัญที่สุดคือจวนเจิ้งอ๋องจะต้องมีลูกให้เร็วที่สุด

จูฮูหยินเองก็ร้อนใจ เอ่ย “ได้ยินมาว่าอาศรมฉือหางนอกเมืองมีพระแม่กวนอิมปางประทานบุตรได้ผลดีมาก มิสู้แม่พาเจ้าไปไหว้ดีหรือไม่”

จูชูอวี้พยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า เอ่ย “ช่างเถิด อีกสองวันค่อยลองไปดูแล้วกันเจ้าค่ะ”

สองแม่ลูกกำลังหารือเรื่องวันที่จะออกไปจุดธูปขอพร ด้านนอกประตูพลันมีเสียงสาวใช้ดังขึ้น “ถวายพระพรท่านอ๋อง”

ทั้งสองรีบลุกขึ้นต้อนรับ เซียวเชียนเหว่ยเดินเข้ามาจากด้านนอก มองจูฮูหยินเล็กน้อย เอ่ย “ฮูหยินก็อยู่หรือ”

จูฮูหยินรีบทำความเคารพ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หม่อมฉันมาเยี่ยมพระชายาเพคะ”

เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้า ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพียงเดินไปนั่งลงอีกฝั่ง สีหน้าของจูชูอวี้ทะมึนลงเล็กน้อย แม้ว่านางจะโกรธครอบครัวตนเอง แต่ท่าทีของเซียวเชียนเหว่ยที่มีต่อตระกูลจูนั้นเย็นชาเกินไป โดยเฉพาะหลังจากที่ฝ่าบาทขึ้นครองบัลลังก์ เขาชักสีหน้าใส่จูฮูหยิน จูฮูหยินจึงรีบเอ่ยลา

รอจนจูฮูหยินออกไปแล้ว จูชูอวี้จึงนั่งลงด้านข้างเซียวเชียนเหว่ย เอ่ย “ท่านอ๋องเป็นอันใดไปหรือเพคะ”

เซียวเชียนเหว่ยมองนางเล็กน้อย เอ่ย “พระชายาฉู่อ๋องจะจัดงานเลี้ยงชมดอกเหมยพระชายารู้หรือไม่”

จูชูอวี้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เพิ่งได้ยินท่านแม่เอ่ยถึง ข่าวของท่านอ๋องช่างรวดเร็วยิ่งนัก”

เซียวเชียนเหว่ยมองนาง “พระชายาไม่มีความคิดเห็นหรือ”

จูชูอวี้ยิ้มเอ่ย “ดูเหมือนพระชายาฉู่อ๋องก็ข่มใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว หม่อมฉันนึกว่านางจะอยู่เหนือความขัดแย้งใดๆ เสียอีก”

เซียวเชียนเหว่ยส่งเสียงหยัน เอ่ย “อยู่เหนือความขัดแย้งหรือ ยามนี้ฉู่อ๋องเป็นโอรสที่เสด็จพ่อให้ความสำคัญมากที่สุด พวกเขาจะยอมอยู่เหนือความขัดแย้งได้อย่างไร”

จูชูอวี้ถอนหายใจ “พระชายาฉู่อ๋องจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาเพื่อสิ่งใดพวกเราต่างก็เข้าใจดี ฝ่ายของฉู่อ๋อง ลิ่นฉังเฟิง หนานกงชวี่ เจี่ยนชิวหยาง พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นคนหนุ่มที่มีพรสวรรค์ หากรวมคุณชายทั้งสามจากตระกูลขุนพลเฉิน เซวีย จูทั้งสามตระกูล ทั้งสามคนนี้ต่างก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉู่อ๋อง หากแผนการของพระชายาฉู่อ๋องสำเร็จแล้ว ต่อให้ตระกูลเหล่านี้ไม่เข้าร่วมกับฉู่อ๋อง พวกเขารวมไปถึงครอบครัวที่เกี่ยวดองจะต้องเป็นมิตรกับจวนฉู่อ๋องมากขึ้นเป็นแน่ ทั้งสองคนนี้…ดูนิ่งสงบ ไม่สนใจอำนาจ ในมือกลับมีไพ่ที่หาได้ยากมากมาย” เพียงเลือกโยนออกไปสักใบก็มีประโยชน์กว่าพวกเขาที่ทุ่มเทกำลังอย่างเต็มที่ น่าเสียดาย สิ่งนี้ไม่มีทางอิจฉาได้ ใครใช้ให้ตนเองไม่มีคนกันเล่า

เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น “จะปล่อยไปเช่นนี้หรือ”

จูชูอวี้ยิ้มบาง เอ่ย “ท่านอ๋องจะรีบไปไยเพคะ เรื่องเช่นนี้มิได้จะสำเร็จได้เพียงชั่วข้ามคืน ต่อให้สำเร็จจริงๆ ใครบ้างจะรู้ว่าจะไม่มีวันหันกลับมาสู้กัน ยามนี้ท่านอ๋องยังหยั่งรากตื้นเขิน ไม่เป็นการดีหากต้องพุ่งชนกับฉู่อ๋อง ท่านอ๋องควรหล่อเลี้ยงกำลังของตนเองถึงจะถูก”

“เจ้าหมายถึง…การสอบขุนนางหรือ”

จูชูอวี้พยักหน้า “ในกองทัพอย่างไรท่านอ๋องก็ไม่อาจสู้ฉู่อ๋องได้ แต่แม้ว่าบนหลังม้าจะทำสงครามไปทั่วแผ่นดิน ลงจากม้าปกครองแผ่นดิน หลังจากนั้นก็ยังต้องพึ่งพาปัญญาชนขุนนาง ยามนี้ไม่ว่าจะเป็นราชสำนักหรือเหล่าบัณฑิตในจินหลิง ต่างก็น้อยนักที่จะมีภาพจำที่ดีต่อฉู่อ๋อง การสอบขุนนางปีหน้า ขอเพียงท่านอ๋องทำได้…”

“พระชายาเอ่ยได้ไม่เลว” เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้าพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “เพียงแต่…ยามนี้ข้ายังไร้บุตร ช่างเป็นปัญหาใหญ่นัก” ไม่กตัญญูนั้นมีสามสิ่ง ไร้ผู้สืบทอดใหญ่ที่สุด ต่อให้เซียวเชียนเหว่ยเก่งการรอบด้าน การไม่มีบุตรจุดนี้นับเป็นจุดตายของเขา เซียวเชียนเหว่ยไม่มีทางปล่อยให้ตนเองมีภัยที่ถูกซ่อนเอาไว้เช่นนี้

จูชูอวี้หลุบตาลง เอ่ยเสียงเบา “เป็นหม่อมฉันที่ไร้ความสามารถ”

เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยปลอบ “นี่ไม่ใช่ความผิดของพระชายา พระชายาบำรุงร่างกายให้ดี จะช้าจะเร็วก็ต้องมี” ความหมายในประโยคนี้ก็คือการโยนสาเหตุการไม่มีบุตรมาไว้ที่ตัวจูชูอวี้

ท่านพี่มีจิตใจที่กว้างขวางเพียงนี้ แน่นอนว่าจูชูอวี้ก็ต้องตอบสนอง เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “หม่อมฉันไร้ความสามารถ จึงไม่มีผู้สืบทอดให้กับท่านอ๋อง แต่หม่อมฉันได้เลือกคุณหนูสักสองสามตระกูลเอาไว้ ท่านอ๋องจะลองดูก่อนหรือไม่ หากพอใจ ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าก็รับเข้าจวนมาได้ จะต้องแตกกิ่งก้านสาขาแก่ท่านอ๋องได้อย่างแน่นอนเพคะ”

เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้า “โอ้ พระชายาชื่นชอบแม่นางตระกูลใด”

จูชูอวี้เงียบไปชั่วครู่ เอ่ย “หลานสาวของใต้เท้าหลี่ว์เสนาบดีกรมอาญา บิดาเป็นเชื้อสายรองของใต้เท้าหลี่ว์ยามนี้รับตำแหน่งผู้ว่าการแห่งติ้งโจว แต่คุณหนูหลี่ว์เป็นบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกเติบโตมาข้างกายนายท่านหลี่ว์ บุตรีเชื้อสายรองของใต้เท้าเจิ้งเฟิ่งต้าฟู[1] แม้เจิ้งเฟิ่งต้าฟูจะเป็นขุนนางธรรมดา แต่ก็มีชื่อเกียรติและชื่อเสียงในหมู่นักปัญญาชน อีกทั้งบุตรีเชื้อสายหลักของใต้เท้าซู ซื่อเฉิง[2]แห่งไท่ฉังซื่อ[3] ใต้เท้าซูผู้นี้เป็นขุนนางขั้นหกระดับสูง แต่เป็นบุตรชายคนรองของภรรยาคนที่สามของตระกูลซูที่เป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ในจินหลิง และคุณหนูรองของบัณฑิตประจำสำนักศึกษาฮั่นหลิน” บัณฑิตสำนักศึกษาฮั่นหลินตำแหน่งไม่สูงนักทว่าฐานะสูงส่ง มองสีหน้าของเขาจูชูอวี้ก็รู้ว่าเขาพึงพอใจต่อการเลือกของตนเพียงใด

“พระชายาปราดเปรื่องยิ่งนัก มีภรรยาเยี่ยงพระชายา เป็นวาสนาของข้าแล้ว” เซียวเชียนเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

จูชูอวี้เงยหน้าขึ้นไปมองเขา เอ่ยด้วยท่าทางเขินอาย “ท่านอ๋องชมเกินไปแล้วเพคะ เป็นสิ่งที่หม่อมฉันควรทำ ท่านอ๋องดี หม่อมฉันถึงจะดีไปด้วยมิใช่หรือเพคะ”

เซียวเชียนเหว่ยกุมมือจูชูอวี้ เอ่ย “ในอนาคตข้าจะไม่ลืมพระชายาอย่างแน่นอน”

จูชูอวี้หลุบตาลง ยิ้มบางๆ ซ่อนความเย็นชาในสายตาเอาไว้ในที่ที่เขามองไม่เห็น เซียวเชียนเหว่ยอารมณ์ดีขึ้นแล้วจึงไม่คิดอยู่ต่ออีก เพียงเอ่ย “ข้ายังมีธุระต้องจัดการ ยามนี้…คงต้องลำบากพระชายาแล้ว ฝั่งเสด็จแม่นั้นยังต้องแจ้งข่าวสักหน่อย ทางที่ดี…จัดการให้แล้วเสร็จก่อนการสอบขุนนางจะเริ่มขึ้น”

“เพคะ น้อมส่งท่านอ๋อง” จูชูอวี้ลุกขึ้นมองส่งเซียวเชียนเหว่ยเดินออกไป รอกระทั่งเสียงเท้าหายไปจากหน้าประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของจูชูอวี้พลันค่อยๆ จางหายไป ใบหน้างดงามทะมึนขึ้นมา ไม่ลืมนางอย่างนั้นหรือ จูชูอวี้ยิ้มหยัน หากนางไม่พยายามด้วยตัวของนางเอง เกรงว่าคงไม่ต้องรอเซียวเชียนเหว่ยสำเร็จมีชื่อเสียง นางก็คงโดนทอดทิ้ง ไม่ว่าอย่างไร…นางจะต้องมีบุตรสักคนให้ได้

เพราะอันใด…นางเพียงอยากได้ลูกสักคน ไยจึงต้องยากลำบากเพียงนี้

[1]เจิ้งเฟิ่งต้าฟู ตำแหน่งขุนนางขั้นสี่ระดับสูง ถูกยกเลิกเมื่อราชวงศ์หยวนปรับโครงสร้าง

[2] ซื่อเฉิง ขุนนางที่ทำหน้าที่ธรุการหรือเสมียนในสมัยโบราณ

[3] ไท่ฉังซื่อ หน่วยงานสูงสุดที่ดูแลเรื่องพิธีกรรมและดนตรี