หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1158 คำสัญญาของหนานกงชวี่ (1)

ตอนที่ 1158 คำสัญญาของหนานกงชวี่ (1)

ไม่ถึงสองวัน หนานกงมั่วก็ได้รับข่าวตอบรับการแต่งงานจากตระกูลเซวีย พลันพ่นลมหายใจออกมาทันใด แม้ว่าหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ของนางและหนานกงชวี่ไม่ได้เหมือนกับฉินซีและฉินจื่อซวี่ เซี่ยเพ่ยหวนและเหล่าคุณชายตระกูลเซี่ยที่สนิทสนมกันเช่นนั้น แต่ความใส่ใจที่หนานกงชวี่มีต่อนางไม่มีทางที่นางจะไม่เข้าใจ หลายปีมานี้ความจริงแล้วมีเพียงหนานกงชวี่ฝ่ายเดียวที่ทำเพื่อพวกนาง ไม่ง่ายกว่าหนานกงชวี่จะมีเรื่องรบกวน แน่นอนว่านางจึงคาดหวังว่าจะทำให้สำเร็จได้ ยิ่งไปกว่านั้นหนานกงชวี่อายุใกล้สามสิบทว่ายังคงตัวคนเดียว หนานกงมั่วไม่อยากเห็นคุณชายเสียนเกอคนที่สองแล้ว

วางจดหมายของเซวียฮูหยินลง หนานกงมั่วปรบมือด้วยความตื่นเต้นยินดีขึ้นมา จะแต่งงาน อย่างเร็วที่สุดก็คงปีหน้า ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเชิญคนไปสู่ขอ จะเลือกใครนี่ก็เป็นปัญหาเหมือนกันนะ คิดเลือกผู้อาวุโสในเมืองจินหลิงที่มีความสัมพันธ์กับตนไม่เลวอีกทั้งยังเป็นที่น่าเคารพอยู่ชั่วครู่ หนานกงมั่วเท้าคางครุ่นคิด

“เป็นอันใดหรือ” คุณชายเว่ยอุ้มเยาเยาเข้ามา มองเห็นหนานกงมั่วนั่งเท้าคางกัดด้ามพู่กัน ครุ่นคิดท่าทางราวกับกำลังจะร้องไห้ จึงเลิกคิ้วเอ่ยถาม

เยาเยามองเห็นมารดา จึงยื่นมือเล็กออกไปให้กอด “ท่านแม่”

ดวงตาหนานกงมั่ววาววับขึ้นมา ยื่นมือไปรับบุตรสาวมานั่งลงบนตักของตน บีบแก้มเล็กของนาง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้ารู้จักกลับมาแล้วหรือ” เยาเยาเงยใบหน้าเล็กขึ้น “เยาเยาคิดถึงท่านแม่” หนานกงมั่วส่งเสียงในลำคอ “คิดถึงแม่ เกือบจะย้ายบ้านไปอยู่ที่จวนแม่ทัพซังแล้วกระมัง”

เยาเยาลืมตากลมโตใสซื่อมองมารดา หนานกงมั่วหัวใจอ่อนยวบจูบเบาๆ กลางหว่างคิ้วของนาง “เจ้าตัวยุ่ง”

เยาเยาอิงซบเข้าไปในอ้อมอกของมารดา เอ่ยเอาอกเอาใจด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ดีที่สุดแล้ว”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา เงยหน้าขึ้นไปมองเว่ยจวินมั่ว “ไยท่านจึงพาเยาเยากลับมาแล้วเล่า” เว่ยจวินมั่วก้มลงไปมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของหนานกงมั่ว เอ่ย “เมื่อครู่ไปคุยธุระที่จวนแม่ทัพซัง จึงพานางกลับมาด้วย” บุตรสาวชอบเกาะติดซังเจี้ยวมากกว่าพวกเขาสามีภรรยา สำหรับบิดามารดาไม่รู้นับว่าเป็นความพ่ายแพ้อย่างหนึ่งหรือไม่

“เมื่อครู่คิดอันใดอยู่หรือ”

หนานกงมั่วเอ่ย “กำลังคิดว่าจะเชิญใครไปสู่ขอให้พี่ใหญ่อย่างไรเล่า”

“สู่ขอหรือ” เว่ยจวินมั่วชะงัก เห็นชัดว่าไม่เข้าใจ “ตระกูลใด”

“ตระกูลเซวีย”

“เซวียเสียวเสี่ยวหรือ”

หนานกงมั่วพยักหน้า เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ไม่ต้องยุ่งยากเพียงนั้น รบกวนเสด็จแม่ไปสักครั้งก็ได้”

หนานกงมั่วลังเล “จะรบกวนเสด็จแม่เกินไปหรือไม่” แน่นอนว่าฐานะขององค์หญิงฉังผิงนั้นสูงส่งเพียงพอ เชิญนางออกหน้าก็นับว่าเพียงพอในการให้เกียรติตระกูลเซวีย เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไร ตอนนี้เสด็จแม่ก็ไม่ได้ทำอันใด”

หนานกงมั่วพยักหน้า “ก็ได้ เดี๋ยวข้าไปเอ่ยกับเสด็จแม่”

เว่ยจวินมั่วนั่งลงด้านข้างนาง “ไม่ใช่ต้องจัดงานเลี้ยงชมดอกเหมยหรือ หลังงานเลี้ยงค่อยไปเถิด ช่วงนี้ก็เตรียมสินสอดต่างๆ ก่อนเถิด” คุณชายเว่ยราวกับนึกได้ว่าหนานกงชวี่บุรุษเพียงคนเดียวจัดการเรื่องเหล่านี้อาจมีจุดบกพร่องได้ คงมีสิ่งที่ต้องให้หนานกงมั่วช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย

หนานกงมั่วเองก็เห็นด้วย ถอนหายใจพลางเอ่ย “คิดไม่ถึงจริงๆ…ว่าพี่ใหญ่จะแต่งกับเสียวเสี่ยว”

ไม่ใช่ว่าเซวียเสียวเสี่ยวไม่ดี เพียงแต่จนถึงตอนนี้หนานกงมั่วก็นึกไม่ออกว่าทำไมหนานกงชวี่จึงสู่ขอเซวียเสียวเสี่ยว จะบอกว่าเขาชอบเซวียเสียวเสี่ยวมากเพียงใด นางเองก็ดูไม่ออก

เว่ยจวินมั่วกลับเข้าใจเป็นอย่างดี “สตรีตระกูลเซวีย…นับว่าเหมาะสม”

บุรุษแต่งภรรยาในยามนี้ ไหนเลยจะมีเหตุผลมากมาย ขอเพียงชาติตระกูลเหมาะสม สตรีผู้นั้นยังไม่มีอันใดไม่ดี หากนิสัยพอเข้ากันได้ก็ยิ่งดี สำหรับการแต่งงานเพราะความรักของทั้งสองฝ่าย คงหาได้จากนิยายในเล่มหนังสือเท่านั้นแล้ว ต่อให้เป็นพวกเขาสองคน ตอนแรกก็เพราะสมรสพระราชทานของฝ่าบาทถึงได้มาอยู่ด้วยกันมิใช่หรือ

“เหมาะสมหรือ” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว ตระกูลเซวียไม่ค่อยเหมาะสมนัก ฐานะของเซวียเจินนั้นอ่อนไหวเกินไป อย่างอื่นไม่ต้องเอ่ยถึง รอการแต่งงานถูกประกาศออกไป คงมีผู้คนไม่น้อยที่คิดจินตนาการ

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ได้ยินว่าตระกูลหลินมีคนไปหาแล้ว”

“เอ๋” หนานกงมั่วตกใจ นางไม่รู้ข่าวนี้

เว่ยจวินมั่วยิ้มบางแล้วจึงเอ่ย “หลายปีมานี้ตระกูลหลินไม่ได้ตกต่ำร้ายแรงนัก ยามนี้หนานกงชวี่ถูกแต่งตั้งเป็นจิ้งอานโหว เมื่อสูงสง่าขึ้นมา แน่นอนว่ามีคนคิดวางแผน” อย่าว่าแต่หนานกงชวี่ แม้แต่ลิ่นฉังเฟิง ตระกูลลิ่นก็พยายามเชื่อมความสัมพันธ์ เพียงแต่ลิ่นฉังเฟิงนอกจากจะประจำการอยู่ที่กรมคลัง ส่วนใหญ่ก็ไร้ร่องรอย คนตระกูลลิ่นอยากตามหาเขาใช่ว่าจะหาเจอได้

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “พี่ใหญ่แต่งเสียวเสี่ยว คงไม่ใช่เพราะรับมือกับตระกูลหลินกระมัง” หากเป็นเช่นนี้ การแต่งงานครั้งนี้ไม่อาจแต่งได้ หากไม่มีความจริงใจ นั่นไม่ใช่แต่งงานแต่เป็นการสร้างศัตรูแล้ว โดยเฉพาะเซวียเสียวเสี่ยวที่มีความรู้สึกต่อหนานกงชวี่

เว่ยจวินมั่วไม่ใส่ใจ เอ่ย “ตระกูลหลินไหนเลยจะต้องให้หนานกงชวี่รับมือเล่า” หนานกงชวี่ไม่เคยเห็นตระกูลหลินอยู่ในสายตา ยามนี้ก็ยิ่งไม่อยู่ในสายตา “เจ้าก็คิดเสียว่าเขาอายุมากแล้ว ต้องการแต่งงานมีครอบครัวเถิด”

หนานกงมั่วพยักหน้า เพียงแต่ยังคิดในใจว่าเดี๋ยวจะหาโอกาสไปถามกับหนานกงชวี่

ในเมื่อยังมีความสงสัยต่อการแต่งงาน หนานกงมั่วจึงไปที่จวนจิ้งอานโหวด้วยตัวเอง

เข้าไปในจวนจิ้งอานโหว หนานกงมั่วพลันรู้สึกได้จริงๆ ว่าหนานกงชวี่ควรแต่งภรรยาได้แล้วจริงๆ หากไม่ใช่ว่าตรงหน้ามีคนนำทาง และเจอคนระหว่างทางบ้างคนสองคน หนานกงมั่วคงสงสัยอยู่เรื่อยๆ ว่าตนเข้ามาในจวนผีสิงที่ไร้ผู้คนหรือไม่ ทั่วทั้งจวนจิ้งอานโหวเงียบสนิทไร้ความเคลื่อนไหว แม้แต่การเคลื่อนไหวของบ่าวรับใช้เองก็เงียบสนิท น้อยนักจะส่งเสียง เช่นนี้ก็ยิ่งเงียบแล้ว ไม่รู้ว่าบ้านเช่นนี้อยู่นานไปจะเป็นซึมเศร้าหรือไม่

“จวนของพวกเจ้ามีกี่คน” หนานกงมั่วเดินพลางถามผู้ดูแลที่นำทางอยู่ตรงหน้า

ผู้ดูแลรีบเอ่ยตอบ “ตอบพระชายา ในจวนนอกจากนายท่าน ผู้ดูแล บ่าวรับใช้ องครักษ์ทั้งหมดสี่สิบแปดคนพ่ะย่ะค่ะ”

“สี่สิบแปดหรือ” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว

ผู้ดูแลเอ่ย “ในจวนมีองครักษ์ยี่สิบคน ทหารยามเฝ้าประตู คนครัวสี่คน คนที่ติดตามรับใช้นายท่านในห้องหนังสือสี่คน ที่เหลือก็เป็นบ่าวรับใช้ คนส่วนต่างๆ พ่ะย่ะค่ะ” เอ่ยประโยคนี้ ผู้ดูแลเองก็รู้สึกละอาย เขาเป็นผู้ดูแลจวนจิ้งอานโหว จวนโหวนี้กลับซอมซ่อแม้แต่บ้านคนรวยธรรมดายังไม่อาจเทียบได้

หนานกงมั่วเลิกคิ้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ของข้ากำลังทำให้บ่าวรับใช้ต้องลำบากหรอกหรือ หรือว่าในจวนขาดเงิน”

คิดถึงเรื่องนี้ หนานกงมั่วพลันสงสัยขึ้นมา ครั้งนั้นหนานกงชวี่แบ่งเงินในมือของตนให้นางและหนานกงฮุย หลังจากนั้นมายังโยวโจวนางอยากคืนให้เขาก็ไม่ยอมรับ ดังนั้น…จวนจิ้งอานโหวขาดเงินใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ผู้ดูแลรีบโบกมือ เอ่ย “ไหนเลยจะเป็นเช่นนั้นได้ พระชายาคิดมากแล้ว ฝ่าบาทประทานรางวัลแก่นายท่านไม่น้อย ในจวนไม่ขาดเงิน เพียงแต่ท่านโหวไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ และไม่ชอบเสียงดัง ดังนั้น…”

“เช่นนั้นหากมีแขกทำเช่นไร” หนานกงมั่วสงสัย

ผู้ดูแลเอ่ยอย่างจนปัญญา “ในจวน…เหมือนจะไม่มีแขกอันใดขอรับ” มีมาเยี่ยมเยือนบ้าง เพียงแต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหนานกงชวี่ อย่างลิ่นฉังเฟิง เจี่ยนชิวหยางที่คุ้นเคยกับเขา แน่นอนว่าไม่ต้องคิดเล็กคิดน้อย