หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1162 พาข้าไปด้วย (1)

ตอนที่ 1162 พาข้าไปด้วย (1)

หนานกงมั่วตั้งใจเลือกวันพิเศษจัดงานเลี้ยง แต่คนในยุคสมัยนี้ไม่อาจรับรู้ถึงรสชาติของความพิเศษนี้ เข้าสู่เดือนแห่งฤดูหนาววันที่สิบเอ็ดนี้ มีแขกมาเยือนอุทยานดอกไม้ส่วนตัวขององค์หญิงหลิงอี๋มากมาย หนานกงมั่วเป็นแม่งาน แต่เพราะฐานะสูงส่งจึงไม่ต้องไปยืนต้อนรับแขกที่หน้าประตูด้วยตนเอง เพียงนั่งรับแขกอยู่ในห้องโถงรับแขกกับองค์หญิงหลิงอี๋และองค์หญิงฉังผิงเท่านั้น แขกบุรุษเหล่านั้น แน่นอนว่ามีคนคอยดูแล นางไม่ต้องกังวลอันใด

เพิ่งผ่านต้นเดือนสิบเอ็ดมา ทางใต้ยังไม่มีหิมะตก แต่ดอกเหมยในสวนกลับบานได้ไม่เลวแล้ว องค์หญิงหลิงอี๋ปลูกต้นเหมยนานาชนิดกว่าร้อยต้นเอาไว้ในสวนหลายปีมาแล้ว ผ่านการจัดการดูแลอย่างพิถีพิถันมากว่ายี่สิบปี สวนเหมยแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ชมดอกเหมยสถานที่แรกในจินหลิง สถานที่อื่นดอกเหมยยังไม่ออกดอกตูมเสียด้วยซ้ำ สวนแห่งนี้กลับมีต้นเหมยหลายต้นออกดอกผลิบานแล้ว แม้ยังไม่อาจเรียกได้ว่าช่วงเวลาบานสะพรั่ง แต่สวนดอกเหมยแรกต้นฤดูหนาวมักเป็นที่สนใจเป็นพิเศษเสมอ

หนานกงมั่วนั่งอยู่บนศาลาชั้นสองที่เปิดโล่งทั้งสี่ด้านกับเหล่าองค์หญิงหลิงอี๋ มองเห็นดอกเหมยบานได้ทั่วทั้งสวน รวมไปถึงดอกเหมยสีชมพูจางๆ ที่ยังไม่เบ่งบาน องค์หญิงหลิงอี๋ยิ้มอย่างภาคภูมิใจเอ่ย “อู๋สยา ปีนี้ข้ายังไม่ได้เที่ยวชมก็ยกสวนให้เจ้ายืมแล้ว เจ้าจะขอบคุณข้าอย่างไร” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากเสด็จอามีเรื่องต้องใช้งานหม่อมฉัน รีบเอ่ยบอกเป็นพอเพคะ”

องค์หญิงหลิงอี๋พยักหน้าพึงพอใจ เอ่ย “เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว ถึงตอนนั้นอย่าได้ปฏิเสธเล่า”

องค์หญิงฉังผิงตีไปที่องค์หญิงหลิงอี๋เบาๆ เอ่ย “เจ้าเป็นผู้ใหญ่ ยังทำตัวเป็นเด็กอีกหรือ”

องค์หญิงหลิงอี๋ยกมือป้องปากยิ้มพลางเอ่ย “หม่อมฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ห้าต้องช่วยอู๋สยา เฮ้อ ทิวทัศน์ในสวนเหมยยามนี้ดีก็ดี น่าเสียดายที่ไม่มีหิมะตก บรรยากาศลดน้อยลงไปสักหน่อย” สำหรับเรื่องนี้ หนานกงมั่วกลับไม่เสียดาย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเรามารวมตัวกันเล่นสนุก หากหิมะตกจริงๆ คงรู้สึกขี้เกียจเป็นแน่เพคะ” หิมะตกแทบอยากนั่งอยู่ในห้องอุ่นๆ มีสักกี่คนที่คิดจะออกไปเที่ยวเล่นในสวนท่ามกลางหิมะกัน

องค์หญิงหลิงอี๋พยักหน้า เอ่ย “จะว่าไปก็ใช่”

เหล่าสตรีที่นั่งอยู่เบื้องล่างเองก็เห็นด้วย ในห้องอุ่นพลันมีเสียงหัวเราะสนุกสนานขึ้นมา ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อหาคู่ แน่นอนว่าไม่อาจไม่มีนายหญิงของบ้านออกหน้าแทน ดังนั้น หนานกงมั่วจึงส่งเทียบเชิญด้วยความใส่ใจส่งไปให้แก่ตระกูลที่มีบุตรชายบุตรสาวเชื้อสายหลักที่ยังไม่ออกเรือนพร้อมกับเชิญนายหญิงของบ้านมาพร้อมกัน สำหรับตระกูลใดที่ฐานะไม่พอหรือในบ้านไม่มีเชื้อสายหลักที่ยังไม่ได้แต่งงานจึงไม่ได้ส่ง หนานกงมั่วจัดงานเลี้ยง ชมดอกไม้ ชมละคร บทกวีต่างๆ รวมเอาไว้ในที่เดียว เมื่อเดินเข้ามาในจวน เหล่านายหญิงแน่นอนว่านั่งสนทนากับองค์หญิงทั้งสองอยู่ในศาลาอันอบอุ่น เหล่าคุณหนูเมื่อถวายพระพรองค์หญิงทั้งสองและพระชายาเสร็จแล้วก็ออกไปเดินเล่นในสวนกัน สำหรับกิจกรรมต่างๆ ที่เป็นที่ชื่นชอบของคุณชายคุณหนูในจินหลิงล้วนถูกจัดเตรียมเอาไว้ในจุดต่างๆ ของสวนเรียบร้อยแล้ว เพียงเดินไปทั่วสวนดอกเหมย สามารถเดินชมได้ตามความสนใจไม่มีการบังคับ

หนานกงมั่วรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย นางยังเด็กกว่าเซี่ยเพ่ยหวนอยู่บ้าง ทว่าเมื่อร่วมงานเลี้ยงกลับทำได้เพียงนั่งรวมอยู่กับเหล่านายหญิงทั้งหลาย ทำได้เพียงนั่งดูเซี่ยเพ่ยหวนและฉินซีออกไปด้วยกันเท่านั้น

รู้สึกแก่ขึ้นมาทันใดช่าง…หงุดหงิดยิ่งนัก

“ทูลองค์หญิง พระชายา พระชายาเจิ้งอ๋องและพระชายาเหลียงอ๋องมาถึงแล้วเพคะ” ด้านนอก เสียงสาวใช้เอ่ยรายงาน

หนานกงมั่วยิ้มบาง เอ่ย “รีบเชิญพวกนางเข้ามาเถิด”

ไม่นานจูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์ก็เดินตามสาวใช้เข้ามา เพียงแต่ข้างกายจูชูอวี้ยังมีเด็กสาวในอาภรณ์สีม่วงอายุราวๆ สิบสามสิบสี่ตามเข้ามาด้วย หน้าตาคล้ายจูชูอวี้หลายส่วน บางทีอาจเพราะยังเด็กยังไม่โตเต็มที่ เมื่อเทียบกับจูชูอวี้แล้วจึงมีความสง่างามน้อยกว่ามาก เพียงทำให้คนรู้สึกว่าเป็นเด็กสาวที่สวยก็เท่านั้น

องค์หญิงหลิงอี๋ขมวดคิ้ว ตระกูลจูมีจูชูอวี้เป็นบุตรีเชื้อสายหลักเพียงคนเดียว ยามนี้คนที่จูชูอวี้พามาเห็นได้ว่าเป็นบุตรีเชื้อสายรองของตระกูลจู งานเลี้ยงที่หนานกงมั่วจัดขึ้นในครั้งนี้เชิญเพียงสตรีเชื้อสายหลัก แม้บุตรีเชื้อสายหลักจะพาบุตรีเชื้อสายรองมาด้วยได้ แต่การวิ่งมาเองโดยไม่มีเทียบเชิญเช่นนี้…แต่อย่างไรก็เป็นพระชายาเจิ้งอ๋องที่พามา แน่นอนว่าไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดมากความ

“ถวายพระพรเสด็จอาทั้งสอง พี่สะใภ้” จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

องค์หญิงฉังผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องมากพิธี รีบมานั่งเถิด วันนี้อากาศค่อนข้างเย็น”

ทั้งสองเอ่ยขอบคุณ เดินไปนั่งลงยังที่นั่งด้านหน้าที่ถูกเตรียมเอาไว้ให้ องค์หญิงหลิงอี๋มองเด็กสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังจูชูอวี้ด้วยความประหลาดใจ เอ่ยถาม “พระชายาเจิ้งอ๋อง แม่นางผู้นี้คือใครหรือ”

จูชูอวี้เอ่ย “นี่เป็นน้องสาวที่บ้านของหม่อมฉันเพคะ ลั่วเอ๋อร์ ยังไม่ถวายพระพรองค์หญิงทั้งสองและพระชายาฉู่อ๋องอีก”

เด็กสาวแม้อายุยังน้อยอีกทั้งยังเป็นเชื้อสายรอง แต่เห็นได้ว่าได้รับการอบรบสั่งสอนมารยาท ก้าวขึ้นมาถวายพระพรเอ่ย “ลั่วเอ๋อร์ถวายพระพรองค์หญิงทั้งสอง พระชายาฉู่อ๋องเพคะ”

องค์หญิงฉังผิงมองสบตากับองค์หญิงหลิงอี๋ด้วยรอยยิ้ม องค์หญิงเพียงเอ่ยชมนางไม่กี่ประโยคราบเรียบก็ไม่ได้สนใจอีก เด็กสาวอายุยังน้อย ดวงตาฉายแววผิดหวัง หนานกงมั่วมองอยู่ในสายตาเพียงยิ้มไม่เอ่ยวาจา วันนี้มีสตรีสูงศักดิ์มากมายองค์หญิงทั้งสองกลับไม่แสดงท่าทีสนิทชิดเชื้อกับผู้ใด สตรีเชื้อสายรองเพียงคนเดียวยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ต่อให้ลั่วเอ๋อร์ผู้นี้จะโดดเด่นหรือดีเลิศเพียงใด องค์หญิงทั้งสองไม่มีทางแสดงความสนิทสนมกับสตรีเชื้อสายรองต่อหน้าผู้คนอย่างแน่นอน

จูชูอวี้ยิ้มบาง เอ่ย “ลั่วเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อนเถิด”

หนานกงมั่วครุ่นคิด เรียกจือซูที่รับใช้อยู่ด้านข้างพาลั่วเอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่น ลั่วเอ๋อร์ลังเลอยู่ชั่วครู่ มองไปยังจูชูอวี้ เห็นนางพยักหน้าจึงตามจือซูออกไป

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ในจินหลิงสนิทสนมกับจูชูอวี้ ไม่ว่าหลังจากเป็นพระชายาเจิ้งอ๋องหรือก่อนหน้าเมื่อครั้งยังอยู่ในจินหลิง จูชูอวี้เรียกได้ว่าเป็นคนมีความสามารถ เพียงแต่ตอนนั้นฐานะของนางไม่เพียงพอผู้คนจึงไม่เห็นนางอยู่ในสายตา ทว่าตอนนี้แตกต่าง นั่นเป็นเหตุผลที่สตรีที่นั่งอยู่ตรงนี้กระตือรือร้นต่อนาง จูชูอวี้เองก็เป็นคนรับมือกับคนเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี ท่าทางใจดีทว่าไม่ประจบสอพลอ ยังคงรักษาภาพลักษณ์ของพระชายาเอาไว้ได้ อีกทั้งไม่ทำให้คนรู้สึกสูงส่งจนไม่อาจเข้าถึง

เมื่อเทียบแล้ว ซุนเหยียนเอ๋อร์เงียบกว่ามาก ยามนี้ซุนเหยียนเอ๋อร์มีบุตรชายหนึ่งคน เซียวเชียนจย่งก็ไม่ได้เป็นอย่างเซียวเชียนเหว่ยที่วันๆ เอาแต่กระโดดขึ้นลง นับว่าใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

หนานกงมั่วที่นั่งอยู่ใกล้หันไปพยักหน้าให้ซุนเหยียนเอ๋อร์ เอ่ยเสียงเบาด้วยรอยยิ้ม “ที่จวนเป็นเช่นไรบ้าง ไยจึงไม่พาคังเอ๋อร์มาเล่นด้วยเล่า”

ซุนเหยียนเอ๋อร์พยักหน้า “ครอบครัวของเราเรียบง่าย ไม่มีเรื่องอันใดนัก ขอบคุณพี่สะใภ้ที่เป็นห่วง อากาศหนาวแล้ว คังเอ๋อร์ชอบนอนตื่นสาย ได้ข่าวว่าอานอานไปเรียนแล้วหรือเพคะ”

หนานกงมั่วนึกถึงบุตรชายก็เอือมระอา “เขาเพียงไปเล่นเท่านั้น โชคดีที่อาจารย์ในสำนักศึกษาไม่รังเกียจเขา” อานอานเป็นเด็กฉลาด แต่ยังเล็กอยู่บ้าง ยังคงเป็นเด็กน้อยที่อายุยังไม่ครบสี่ขวบ อย่าว่าแต่ไปเข้าเรียนด้วยกันกับเหล่าบัณฑิตเลย แม้แต่นั่งเรียนหนึ่งคาบเรียนยังลำบาก อาจารย์ในสำนักกลัวจะทำให้หวงจั่งซุนผู้นี้เหนื่อย ไหนเลยจะกล้าให้เขานั่งเก้าอี้แข็งเข้าเรียน จำต้องทำเก้าอี้ตัวใหญ่ปูด้วยพรมนุ่มๆ วางเอาไว้ทางขวาของแถวหน้าสุด คอยเป็นผู้ชม ส่วนอานอานจะนั่งตัวตรงหรือไม่ ตราบใดที่ไม่กระทบต่อบัณฑิตในชั้นเรียนคนอื่นๆ ก็ไม่ต้องสนใจ