หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1215 ลอบสังหาร

ตอนที่ 1215 ลอบสังหาร

ซุนเหยียนเอ๋อร์และจูชูอวี้ถูกองค์หญิงหลิงเซียงลากเข้าไปในกลุ่มคนเสียก่อน หนานกงมั่วทำได้เพียงหันมายิ้มให้เว่ยจวินมั่ว จากนั้นเดินตามเข้าไป องค์หญิงตงจูผู้นั้นก็วิ่งเข้ามา ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ว่าชอบงานเช่นนี้มาก

“บังเอิญทีเดียว พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย”

หนานกงมั่วส่งยิ้มให้นาง จูงมือองค์หญิงตงจูตามองค์หญิงหลิงเซียง ทั้งสามคนเดินออกห่างจากตำแหน่งที่ฮ่องเต้ไท่ชูอยู่

กลุ่มคนเมื่อมีหญิงสาวงดงามเพิ่มเข้ามาจึงเรียกเสียงโห่ร้องปรบมือด้วยความยินดีขึ้นมา แม้แต่นักดนตรีที่อยู่รอบข้างยังครึกครื้นขึ้นมา ผู้คนเคลื่อนไหวร่างกายไปตามจังหวะของดนตรี เต้นรำในแบบต่างๆ ออกมา บางคนขยับเคลื่อนย้ายไม่มีแบบแผน การเต้นรำขององค์หญิงหลิงเซียงและองค์หญิงตงจูนั้นงดงามยอดเยี่ยม ท่าทางขององค์หญิงหลิงเซียงน่าหลงใหล สดใสเพริศพริ้ง เต็มไปด้วยกลิ่นไอความเย้ายวนตามแบบของต่างแคว้น องค์หญิงตงจูกลับเรียบง่ายกว่าสักหน่อย การยกมือยกเท้ามีกลิ่นอายห้าวหาญองอาจ

ซุนเหยียนเอ๋อร์ที่เข้าร่วมใหม่แรกเริ่มมีท่าทางประหม่า เป็นเหมือนคุณหนูจงหยวนทั่วไปที่ไม่เชี่ยวชาญการร่ายรำ แต่พบว่าไม่มีใครสนใจท่าทางโง่เง่าของตน ซุนเหยียนเอ๋อร์จึงเริ่มปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ใช้ท่าง่ายๆ ตามคนด้านข้างเคลื่อนไหวให้เข้ากับจังหวะ รอจนคุ้นชินแล้วจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงไปบ้าง ใบหน้าสวยสะท้อนกับแสงไฟแดงระเรื่อ

เมื่อเทียบกับซุนเหยียนเอ๋อร์ จูชูอวี้เชี่ยวชาญกว่ามาก เห็นได้ชัดว่านางมีพื้นฐานการร่ายรำอยู่แล้ว แม้การเต้นรำของจงหยวนจะแตกต่างจากต่างแคว้น แต่เดิมจูชูอวี้ก็เป็นคนฉลาดมากอยู่แล้ว การร่ายรำที่ไม่มีข้อจำกัดเช่นนี้ไม่นานก็กลมกลืนไปได้ ร่ายรำออกมาในรูปแบบของตนเอง

องค์หญิงหลิงเซียงเลิกคิ้วเล็กน้อย เผยรอยยิ้มชื่นชมออกมา ท่าทางการร่ายรำของนางยิ่งยากและเย้ายวนมากขึ้นหลายส่วน คนรอบข้างร่วมชื่นชมไม่สนใจว่าเป็นคนหนานเย่ว์หรือไม่

องค์หญิงหลิงเซียงร่ายรำ พร้อมส่งสายตาท้าทายให้กับหนานกงมั่วที่อยู่ใกล้ตนที่สุด หนานกงมั่วรู้สึกขัน คนจงหยวนไม่สนใจเรื่องเต้นรำได้หรือไม่ ดังนั้นจะแพ้ชนะไม่เป็นผลกับนาง เอ่อ พ่ายแพ้องค์หญิงหนานเย่ว์ต่อหน้าฮ่องเต้ไท่ชู ฝ่าบาทคงเสียหน้าหรือไม่นะ

หนานกงมั่วครุ่นคิด พอดีกับนักดนตรีเปลี่ยนบทเพลงใหม่ หนานกงมั่วหรี่ตาลงมองกองไฟสีแดงตรงหน้าเผยรอยยิ้มออกมา แขนเสื้อยาวลอยละล่อง ปลายเท้าแผ่วเบา ชายกระโปรงพริ้วไสว ก้าวไปตามจังหวะสนุกสนาน หนานกงมั่วเคลื่อนไหวหมุนตัวไปท่ามกลางผู้คนที่กำลังสนุกสนาน ใบหน้าสวยสะท้อนกับแสงพรั่งพราวยิ่งขับให้ใบหน้าของนางนั้นโดดเด่นกว่าสิ่งใด

องค์หญิงหลิงเซียงเห็นเช่นนั้นคิ้วสวยจึงเลิกขึ้น ใบหน้างามเผยความตกใจออกมาโดยไม่รู้ตัว นางนึกว่าสตรีจงหยวนจะไม่ถนัดการร่ายรำ ไม่ว่าจะเป็นซุนเหยียนเอ๋อร์ที่เอาแต่เล่นสนุก ไม่ว่าจะเป็นจูชูอวี้ที่เป็นคนฉลาดทว่ายังด้อยกว่าคนที่เชี่ยวชาญสักหน่อย แต่ว่าหนานกงมั่วกลับทำให้นางประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า การร่ายรำของหนานกงมั่วไม่แม่นยำและมีทักษะเหมือนนาง แต่การยกมือยกเท้าด้วยความอิสระนั้นนางไม่เคยเห็นจากสตรีจงหยวนคนใด พระชายาฉู่อ๋องผู้นี้ปกติแล้วผู้คนมองนางฉลาดเฉลียววรยุทธ์แข็งแกร่ง แต่ก็เป็นสตรีสูงส่งงามสง่า แต่ว่าเวลานี้ ท่าทางการเคลื่อนไหวที่อิสระของนางดูไม่ได้ด้อยไปกว่าสตรีต่างเผ่าคนใด ราวกับไม่เหลือร่องรอยขนบธรรมเนียงเคร่งครัดของจงหยวนบนตัวของนางเลยแม้เพียงนิด

มองเห็นหนานกงมั่วที่เป็นเช่นนั้น องค์หญิงหลิงเซียงเองก็จริงจังขึ้นมา ทั้งสองต่างก็เป็นคนมีวรยุทธ์ อีกทั้งวรยุทธ์ก็ไม่เลว ดังนั้นเมื่อร่ายรำจึงมีความว่องไวและแข็งแรงในแบบของคนฝึกวรยุทธ์ หนึ่งชุดแดงหนึ่งชุดน้ำเงิน หนึ่งคนเย้ายวน หนึ่งคนสูงส่งงามสดใส หนึ่งการร่ายรำที่เย้ายวน หนึ่งการร่ายรำที่อิสระไร้กฎเกณฑ์ แทบจะดึงดูดสายตาของผู้คนมาไว้ที่คนทั้งสอง ผู้คนเคลื่อนไหวไปตามจังหวะพร้อมทั้งโห่ร้องชื่นชม เสียงโห่ร้องชื่นชมดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทั้งสองหมุนตัวไปตามจังหวะดนตรีที่เร่าร้อนขึ้น เสียงโห่ร้องที่ฟังออกบ้างฟังไม่ออกบ้างดังคับฟ้าไม่หยุดหย่อน

ท่ามกลางผู้คน ฮ่องเต้ไท่ชูหันไปมองบุตรชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนอย่างพึงพอใจ บุตรชายมีความสามารถเก่งกาจ วรยุทธ์สูงส่ง กตัญญูรู้ความ ดีมาก ภรรยาฉลาดเฉลียวสวยงาม ไม่ว่าสถานการณ์ใดก็เอาอยู่เสมอ เยี่ยมมาก

ด้านหลังของฮ่องเต้ไท่ชู สายของของผู้คนต่างก็ตกตะลึง ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงหลิงเซียงที่เปล่งประกายหรือหนานกงมั่วที่ล่องลอยอิสระ ต่างก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงไม่น้อย องค์หญิงหลิงเซียงเกิดในเชื้อพระวงศ์ของหนานเย่ว์นั้นเป็นไปตามสภาพแวดล้อมและนิสัยของนางก็ช่างเถิด แต่หนานกงมั่วกลับทำให้ผู้คนประหลาดใจ พวกเขาเคยเห็นหนานกงมั่วในหลายรูปแบบ อ่อนหวาน เฉลียวฉลาด ดุดัน แข็งกร้าว ยโสโอหัง แต่หนานกงมั่วที่เป็นเช่นนี้คล้ายกับไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่เฉินอวี้และเซวียเจินก็อดลอบมองไปยังเว่ยจวินมั่วที่มีสีหน้ามองไม่ออกถึงความรู้สึกขณะยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้างฮ่องเต้ไท่ชู ฉู่อ๋องช่างโชคดียิ่งนัก

เซียวเชียนจย่งสองมือกอดอกถอนหายใจเอ่ยชื่นชม “คาดไม่ถึง พี่สะใภ้ไม่เพียงวรยุทธ์สูงส่ง แม้แต่การร่ายรำก็ยังร้ายกาจ มีสิ่งใดที่นางทำไม่ได้บ้าง”

เซียวเชียนชื่อที่อยู่ด้านข้างมองเขาอย่างจนปัญญา เป็นน้องชาย จะมาเอ่ยวิจารณ์พี่สะใภ้ตามใจเช่นนี้ได้หรือ

เซียวเชียนจย่งสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาของเว่ยจวินมั่วที่มองมา หึหึ จึงยิ้มเจื่อนออกมาพร้อมหลบไปด้านข้าง “พี่รอง ท่านว่าใช่หรือไม่”

เซียวเชียนเหว่ยปรายตามองเขาเรียบนิ่ง เอ่ย “องค์หญิงหนานเย่ว์ก็ไม่แพ้กัน” เซียวเชียนจย่งกะพริบตา เขาถามถึงองค์หญิงหนานเย่ว์หรืออย่างไร

เซียวเชียนเหว่ยไม่สนใจน้องชายติงต๊อง มองไปยังกลุ่มคนที่กำลังร้องเล่นเต้นรำห่างออกไปอย่างเหม่อลอย สายตาเคลื่อนไปหยุดอยู่ที่จูชูอวี้ จากนั้นเคลื่อนมองไปยังองค์หญิงหลิงเซียงและหนานกงมั่ว วิจารณ์อยู่ในใจ รูปโฉมของจูชูอวี้ไม่ได้ด้อยไปจากองค์หญิงหลิงเซียงและหนานกงมั่วเท่าใดนัก แม้ใบหน้าจะมีร่องรอยแผลเป็นทว่าจูชูอวี้สามารถทำให้มันดูน่าหลงใหลแทนที่จะน่ารังเกียจ แต่ยามนี้อยู่ในกลุ่มคนมากมาย รอบข้างต่างเป็นชาวบ้านกำลังร้องรำทำเพลง ไม่มีเสื้อผ้าหรูหรา ไม่มีสาวใช้ห้อมล้อมเป็นกลุ่มเป็นก้อน มองเข้าไปในกลุ่มคนกลับมองเห็นเพียงสตรีอาภรณ์แดงและอาภรณ์น้ำเงินเพียงสองคน จูชูอวี้ที่งดงามเหมือนกันทว่ากลับถูกกลืนเข้าไปกับผู้คนมากมาย

ทันใดนั้น เซียวเชียนเหว่ยจึงเกิดความรู้สึกแย่หดหู่ขึ้นในใจบางๆ

การร่ายรำเป็นสิ่งที่ทำให้คนมีความสุข โดยเฉพาะในบรรยากาศเยี่ยงนี้ หากบอกว่าแรกเริ่มหนานกงมั่วไม่ยินยอมล่ะก็ ยามนี้กลับหลอมรวมเข้าไปแล้ว เคลื่อนไหวร่างกายร่ายรำไปมาโดยไม่ต้องคิดสิ่งใด ราวกับทั้งโลกนั้นเป็นไปตามปลายเท้าการย่างก้าวของตน ท่ามกลางผู้คนเสียงดังจอแจ เสียงเบาๆ เสียงหนึ่งพุ่งผ่าอากาศเข้ามา หนานกงมั่วที่เดิมปิดเปลือกตาลงเล็กน้อยชะงัก ผ้าไหมสีเงินลอยขึ้นท่ามกลางผู้คน ขณะเดียวกันหนานกงมั่วก็ถีบตัวตามขึ้นมา ในขณะที่เสียงผู้คนกำลังกู่ร้อง ลูกธนูพุ่งผ่าอากาศเข้ามาทว่าถูกผ้าสีน้ำเงินที่หนานกงมั่วโยนขึ้นมาเบี่ยงทิศทางออกไป

“คุ้มกันฝ่าบาท”

ท่ามกลางผู้คน เฉินอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเบา องครักษ์ที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนรีบเข้ามาล้อมฮ่องเต้ไท่ชูเอาไว้แน่นหนาแม้แต่น้ำยังไม่อาจหลุดรอดเข้ามาได้

คิ้วคมของฮ่องเต้ไท่ชูขมวดขึ้น เอ่ยเสียงเข้ม “ล่อพวกเขาออกไป อย่าได้รบกวนงานเลี้ยงของประชาชน”

“ฝ่าบาท” เฉินอวี้ไม่เห็นด้วยนัก ยามนี้มีคนมากมาย แม้คนมากมายอาจมีมือสังหารแฝงตัวอยู่ แต่เช่นเดียวกันยังสามารถขัดขวางการลงมือของมือสังหารอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น มือสังหารเกี่ยวข้องกับแคว้นเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้หรือไม่ยังไม่อาจบอกได้ ฮ่องเต้ไท่ชูขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเข้ม “ไป”

เว่ยจวินมั่วหันกลับมาเอ่ย “ตรงนั้นมีทาง ทะลุไปยังประตูตะวันออกเมืองชั้นใน” เดิมทีพวกเขาก็อยู่มุมทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ หากจัดการได้ทันท่วงทีอย่างน้อยก็ไม่กระทบต่อพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายใช้สอย

“ไป” ฮ่องเต้ไท่ชูหมุนตัว มุ่งตรงไปยังทิศทางที่เว่ยจวินมั่วชี้

ในกลุ่มคนมีมือสังหารจริงๆ เมื่อเห็นฮ่องเต้ไท่ชูเดินออกไปพลันพุ่งเข้ามา เหล่าองครักษ์สายลับที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนรีบเข้าต่อสู้ประชิดตัว ความโกลาหลที่เกิดขึ้นในลานนั้นรวดเร็วจนผู้คนไม่ทันได้เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นก็ผ่านไปแล้ว หนานกงมั่วลอยตัวลง ส่งสัญญาณให้มีคนอยู่คุ้มกันจูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์ จากนั้นจึงลอยตัวออกไปจากกลุ่มคน ผู้คนที่กำลังสนุกสนาน ทว่ามองเห็นอีกคนลอยหนีไปพลันโห่ร้องขึ้นมา จูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์กลับไม่เห็นว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่องค์หญิงหลิงเซียงกลับเห็นได้อย่างชัดเจน หรี่ตาครุ่นคิดชั่วครู่ เข้าไปขวางจูชูอวี้และซุนเหยียนเอ๋อร์สองคนที่เห็นหนานกงมั่วจากไปแล้วจึงคิดจะตามไปด้วย เพียงชั่วพริบตา หนานกงมั่วพลันหายไปจากกลุ่มคนไหนเลยจะหาเจอแม้แต่เงา

ผู้คนคุ้มกันฮ่องเต้ไท่ชูมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศตะวันออกเมืองชั้นใน มือสังหารที่สวมชุดต่างกันพลันพุ่งเข้ามา ทว่าองครักษ์สายลับของวังหลวงก็ไม่ได้โง่ คนเหล่านี้ไม่มีโอกาสเข้าใกล้ฮ่องเต้ไท่ชูด้วยซ้ำ สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคงจะเป็นมือยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด เว่ยจวินมั่วใช้มือหนึ่งข้างประคองฮ่องเต้ไท่ชู ยกมือปะทะกับลูกธนูที่พุ่งเข้ามาให้ย้อนกลับไป แต่ในเส้นทางมืดมิด ไม่มีใครรู้ว่ามีมือยิงธนูซ่อนอยู่มากเพียงใด

“กองปัญจทิศคุ้มกันเมืองใกล้มาถึงแล้ว ไม่ต้องห่วง”

เซวียเจินกัดฟัน “หากรู้แต่แรกคงให้คนจากกองปัญจทิศคุ้มกันเมืองวางกำลังเอาไว้ในทุกตรอกถนนเหล่านี้”

“…” เฉินอวี้ที่กำลังยุ่งไม่มีเวลามาต่อว่าความคิดแปลกประหลาดของเซวียเจิน

ฮ่องเต้ไท่ชูชักดาบมาจากองครักษ์คุ้มกันด้านข้าง เอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ต้องห่วงข้า จวินเอ๋อร์ เอาตัวพวกบ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดพวกนั้นออกมาให้ได้” เขารบราฆ่าฟันผ่านสนานรบมาก่อน ยังไม่จำเป็นต้องหลบอยู่หลังคนอื่นเพียงเพราะมือสังหารเล็กน้อยเช่นนี้ เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ ยังไม่ทันลงมือก็เป็นร่างสีน้ำเงินก็ลอยเข้ามาอย่างรวดเร็ว

หนานกงมั่วลอยผ่านถนนใหญ่อย่างรวดเร็ว สาดอาวุธลับสะท้อนแสงสีเงินออกไป มือยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดสองฝั่งถนนถูกโจมตี บางคนร่วงจากสิ่งปลูกสร้างลงมาบนพื้นถนน บางคนหลบหลีกอาวุธลับที่พุ่งเข้ามา องครักษ์สายลับใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าหาอีกฝ่าย ความกดดันทางฝ่ายฮ่องเต้ไท่ชูพลันลดลงกว่าแปดเก้าส่วน

“อู๋สยา บาดเจ็บหรือไม่”

หนานกงมั่วพึ่งลงสู่พื้นก็ถูกเว่ยจวินมั่วดึงไปอยู่ตรงหน้า หนานกงมั่วยกยิ้มขึ้น เอ่ย “ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” เว่ยจวินมั่วมองสำรวจนางอีกครั้ง เห็นว่านางไม่เป็นอันใดจริงๆ จึงวางใจขึ้น ในคนนั้นแปลกเช่นนี้ ด้วยวรยุทธ์ของหนานกงมั่วกับดักน้อยเพียงนี้ไม่มีทางทำให้นางบาดเจ็บได้ เว่ยจวินมั่วรู้ดีเป็นที่สุด แต่ก็ยังเป็นห่วงนาง มักรู้สึกว่าหากไม่ระวังเพียงเล็กน้อยนางก็จะบาดเจ็บอย่างไรอย่างนั้น หากไม่ต้องคุ้มกันความปลอดภัยของเสด็จพ่อ เกรงว่าเว่ยจวินมั่วคงไม่สนใจความเป็นตายของคนอื่น คงจับจ้องหนานกงมั่วเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตาจึงจะดี

“ผู้ใดกันช่างมีความกล้าเพียงนี้” ด้านข้าง เมื่อมีเวลาว่างแล้วเฉินอวี้จึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

หนานกงมั่วยกลูกธนูในมือขึ้นมา เอ่ย “แม้ธนูดอกนี้จะเป็นของจงหยวน แต่ทักษะการยิงธนูไม่เหมือนคนจงหยวน ทักษะการยิงธนูไม่เลว กลับวังหลวงก่อนค่อยว่ากันเถิด”

เฉินอวี้รีบพยักหน้า “พระชายาเอ่ยถูกแล้ว”

กองปัญจทิศคุ้มกันเมืองหลวงที่รับผิดชอบเมืองชั้นในมาถึงอย่างรวดเร็ว รอจนคนเหล่านี้มาถึงก็ไม่มีมือสังหารอันใดแล้ว ฮ่องเต้ไท่ชูกลับเข้าวังพร้อมทั้งการคุ้มกันของทหารและองครักษ์สายลับ หนานกงมั่วพลันนึกขึ้นมาได้ “จริงสิ เซ่าฟั่งเล่า”

“เซ่าฟั่งหรือ” เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว พลันนึกขึ้นมาได้ว่านางหมายถึงใคร

“ขอบพระทัยพระชายาที่เป็นห่วง กระหม่อมไม่เป็นไร” เซ่าฟั่งถูกองครักษ์ชุดดำหิ้วเอาไว้ด้วยมือเดียวปรากฏตัวอยู่หน้าประตูวัง เดิมทีคนที่มีบทบาทเล็กๆ อย่างเขาคงไม่มีใครสนใจในสถานการณ์เช่นนั้น แต่อย่างไรเขาก็มากับหนานกงมั่ว ดังนั้นองครักษ์ของจวนฉู่อ๋องที่ว่างอยู่จึงหิ้วเขาติดมือออกมาจากกลุ่มคน ตลอดทางถูกหิ้วติดตามกลุ่มของหนานกงมั่วมา ยามนี้ได้ยินหนานกงมั่วเอ่ยถามถึง องครักษ์จึงพาเขามาอยู่ตรงหน้า

หนานกงมั่วพ่นลมหายใจยิ้มเอ่ย “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” เดิมทีนางก็พามา หากต้องมาตายเพราะนางพาเขามาด้วย เช่นนั้นมิสู้ไม่ช่วยมาตั้งแต่ต้น

เสื้อผ้าของเซ่าฟั่งมีรอยยับย่นเพราะถูกองครักษ์หิ้ว แสดงความเคารพต่อเว่ยจวินมั่ว “กระหม่อมเซ่าฟั่ง คารวะท่านอ๋อง”

“หืม” หนานกงมั่วหันไปหาหนานกงมั่วด้วยความสงสัย แม้เขาจะไม่รู้จักเซ่าฟั่งชื่อนี้ แต่ดูออกว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ลูกน้องในจวนฉู่อ๋องอย่างแน่นอน

หนานกงมั่วยิ้มร่า ส่งตั๋วเงินที่เอามาจากชายฉกรรจ์สองคนนั้นแบ่งให้เขา แกว่งไกวถุงผ้าไหมเล็กๆ ในมือพลางเอ่ย “สิ่งนี้ถือว่าจำนำไว้กับข้าแล้ว หากเจ้าต้องการยามใด เอาตั๋วนั้นมาแลกกลับไป การสอบขุนนางใกล้มาถึงแล้ว กลับไปก็อ่านหนังสือให้ดีเถิด หากมีคนต้องการของสิ่งนี้ ให้เขามาเอาที่ข้า ช่วงสองวันนี้เจ้าก็ระมัดระวังตัวสักหน่อย หากมีเรื่องใดมาหาข้าที่จวนฉู่อ๋องได้”

เซ่าฟั่งชะงัก มองหนานกงมั่วอย่างตกตะลึงก่อนจะยกมือขึ้นประสานหนักๆ “กระหม่อมขอบพระทัยในความเมตตาของพระชายา”

“ไปเถิด” หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเสียงเรียบ ออกคำสั่งกับองครักษ์ด้านหลัง “รบกวนเจ้าอีกสักครั้ง พาเขากลับไปส่งเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

องครักษ์เอ่ยพยักหน้าอย่างนอบน้อม หันกลับไปหิ้วเซ่าฟั่งขึ้นมาไม่รอให้เขาได้เอ่ยลาก็ถีบร่างขึ้นลอยไปในความมืด ได้ยินเพียงเสียงร้อนรนของเซ่าฟังดังขึ้น “ช้าก่อน กระหม่อมเดินเองได้…” หนานกงมั่วเล่นถุงผ้าไหมใบเล็กในมือ ก้มหน้าหัวเราะอย่างอดไม่ได้