หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1221 มาตีข้าเสียสิ

ตอนที่ 1221 มาตีข้าเสียสิ

ลิ่นฉังเฟิงแม้จะดูไม่ได้เรื่องเมื่ออยู่ต่อหน้าเว่ยจวินมั่ว แต่นั่นต้องดูว่าเทียบกับผู้ใด หากเทียบกับเว่ยจวินมั่วและอาจารย์อาเหวินยอดฝีมือเช่นนี้แน่นอนว่าตนด้อยกว่า แต่เทียบกับคนอื่นคุณชายฉังเฟิงกลับนับว่าเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก หากดูถูกเขาเพราะเขามักถูกเว่ยจวินมั่วกดขี่ละก็ จะต้องโชคร้ายอย่างใหญ่หลวงเป็นแน่ หลายคนเหล่านี้กลับไม่ได้ดูถูกเขา แต่ก็ยังโชคร้ายอย่างใหญ่หลวง ครึ่งเค่อต่อมา ชุดของคุณชายฉังเฟิงยังคงเรียบร้อย สง่างามราวกับแม้แต่ชายเสื้อก็ไม่มีเศษฝุ่นเกาะด้วยซ้ำ มองผู้คนที่นอนอยู่บนพื้นรวมไปถึงลิ่นฉังอวิ๋นสองพี่น้องที่เบิกตาค้างด้วยสายตานิ่งเรียบ

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยเฉยชา “หากมีใครอีกก็เข้ามาพร้อมกัน อย่าได้เสียเวลา”

ลิ่นฉังอวิ๋นใบหน้าเขียวคล้ำจ้องมองลิ่นฉังเฟิงอยู่นานไม่เอ่ยวาจา ลิ่นฉังเฟิงเองก็ไม่สนใจ ไหวไหล่หันหลังเดินเข้าไป

ลมพัดเข้ามาด้านหลัง ริมฝีปากของลิ่นฉังเฟิงกระตุกยิ้มเย็น สะบัดแขนเสื้อไปด้านหลังโดยไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ ผู้ที่ลอบทำร้ายกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศพลันถูกคลื่นพลังกระทบเข้าจนกระเด็นลอยออกไป ชนเข้ากับกำแพงเตี้ยไม่ไกล เสียงเพล้งดังขึ้นแรงๆ และเสียงกระดูกหักทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย

“ไม่ได้เรื่อง” ลิ่นฉังเฟิงกวาดตามองผู้คนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาบนหลังคาและพื้นที่ด้านหลัง คนเหล่านี้ไม่ใช่ทหารเฝ้าคุ้มกันของตระกูลลิ่นอย่างแน่นอน ขณะเดียวกัน ลิ่นฮูหยินและลิ่นฮั่นก็วิ่งนำคนเข้ามาอย่างทุลักทุเล ยังไม่ทันเข้ามาใกล้พลันได้ยินเสียงแหลมของลิ่นฮั่นดังขึ้น “สังหารเขาเดี๋ยวนี้”

ลิ่นฉังเฟิงยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้ รอยยิ้มเลือนหายไป เอ่ย “คุณหนูตระกูลลิ่นช่างกล้ายิ่งนัก ลอบสังหารขุนนางขั้นสามของราชสำนัก ข้าเกรงว่าตระกูลลิ่นคงไม่กล้าเพียงนั้นกระมัง” ต่อให้ไม่มีคนเห็นว่าลิ่นฉังเฟิงเข้ามาในจวนตระกูลลิ่น แต่คนที่รู้ว่าเขามาตระกูลลิ่นกลับมีไม่น้อย หากลิ่นฉังเฟิงไม่ได้กลับออกไป ตระกูลลิ่นก็คงไม่อาจรอดพ้นไปได้

ลิ่นฮั่นใบหน้าตกตะลึง เห็นได้ว่านึกไม่ถึงเรื่องนี้ เพียงมองไปยังลิ่นฉังอวิ๋นอย่างไม่พอใจ ลิ่นฉังอวิ๋นยืนมือไพล่หลังท่ามกลางกลุ่มคนถืออาวุธดูมีอำนาจควบคุมได้ น่าเสียดายที่ศัตรูของเขาไม่ได้มีท่าทีว่าถูกกักขัง มองไปยังลิ่นฮั่นจากนั้นหันมองไปยังลิ่นฉังอวิ๋น ใบหน้าคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มราวกับกำลังท้าทาย

ลิ่นฉังอวิ๋นเอ่ยเสียงเข้ม “ในเมื่อพี่ใหญ่อยากพบท่านพ่อ เช่นนั้นก็อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านพ่อสักสองวันเถิด”

ลิ่นฉังเฟิงลูบปลายคาง ครุ่นคิด “เจ้าหมายความว่า ข้าจะไม่ได้เจอท่านพ่อ หรือไม่ก็ไม่อาจออกไปจากจวนตระกูลลิ่นได้อย่างนั้นหรือ”

ลิ่นฉังอวิ๋นไม่เอ่ยวาจา ใบหน้ากลับแสดงออกชัดเจนว่าสิ่งที่เขาเอ่ยมีความหมายเป็นเช่นนั้น

ลิ่นฉังเฟิงถอนหายใจ “ลิ่นฉังอวิ๋น หรือว่ามารดาของเจ้าไม่เคยสอนว่าสิ่งใดที่เรียกว่าคิดว่าตนเองฉลาดหรือ”

ลิ่นฉังอวิ๋นใบหน้าทะมึน “เจ้าหมายความเยี่ยงไร”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ย “คุณชายข้าเพียงกลับมาเยี่ยมตาเฒ่า เจ้ากลับแสดงท่าทีคิดต่อสู้เช่นนี้ นี่ไม่ได้กำลังจะบอกข้าว่า…พวกเจ้ากำลังวางแผนชั่วอันใดกันอยู่ใช่หรือไม่ บางที…ตาเฒ่าก็คงไม่สนับสนุนพวกเจ้ากระมัง ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่ยอมให้ข้าพบเขา มิเช่นนั้น หากตาเฒ่ายอมช่วยพวกเจ้าจัดการกับคุณชายข้า ก็คงไม่เผยถึงจุดบกพร่องมากมายเพียงนี้” เป็นอย่างไรนายท่านลิ่นก็รอบคอบกว่าคนหนุ่มอายุยี่สิบกว่าอย่างลิ่นฉังอวิ๋น

สีหน้าของลิ่นฉังอวิ๋นเปลี่ยนไปไม่น่ามองเป็นที่สุด สายตาที่มองไปยังลิ่นฉังเฟิงมีแววโกรธแค้นมากขึ้น ลิ่นฉังเฟิงแสยะยิ้ม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าไยตาเฒ่าถึงไม่สนับสนุนเจ้า”

ลิ่นฉังอวิ๋นไม่ตอบ ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยเสียงเย็น “เพราะพวกเจ้ากำลังรนหาที่ตายอย่างไรเล่า ต่อให้ตาเฒ่าจะโง่เพียงใด กินเกลือก็ยังดีกว่าเจ้าที่กินข้าวอยู่มาก”

ลิ่นฉังอวิ๋นยิ้มเย็นขึ้นมา เอ่ย “ลิ่นฉังเฟิงเจ้าไม่ต้องถ่วงเวลา หากเป็นปกติอาจมีคนตามหาเจ้า แต่ว่าวันนี้…เกรงว่าคนจวนฉู่อ๋องก็คงไม่ว่างมาตามหาเจ้ากระมัง เจ้าคิดว่าบนโลกใบนี้มีแต่เจ้าหรือที่ฉลาด จะโทษก็โทษเจ้าที่กลับมาในเวลานี้ไม่ว่าเจ้าจะได้เจอท่านพ่อหรือไม่ วันนี้ก็ไม่อาจปล่อยเจ้าไปได้”

ลิ่นฉังเฟิงหัวเราะ “ได้ ดูเหมือนข้าก็ไม่ต้องไปถามตาเฒ่าแล้ว ว่ามาสิ พวกเจ้าคิดจะทำอันใด”

แน่นอนว่าลิ่นฉังอวิ๋นไม่มีทางบอกเขา เพียงโบกมือออกคำสั่งให้คนเข้าไปจับกุมตัวลิ่นฉังเฟิง ลิ่นฉังเฟิงกวาดตามองพวกที่นอนอยู่บนพื้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาด ตวัดกระบี่กำจัดคนที่ขวางอยู่ตรงหน้า เคลื่อนไหวรวดเร็วเข้าไปยังประตูด้านหลัง

ในห้องที่มืดสลัว ร่างซูบผอมของนายท่านลิ่นนอนอยู่บนเตียง หายใจหอบถี่ กำลังดิ้นรนอยากลุกขึ้นมา แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังป่วยอยู่จริงๆ ดิ้นรนอยู่ชั่วครู่สุดท้ายจึงล้มกลับคืนไปบนเตียง มองเขาที่อยู่ในสภาพนั้น ใบหน้าเย้ยหยันของลิ่นฉังเฟิงมีความสับสนขึ้นมาหลายส่วน มองนายท่านลิ่นอยู่นานไม่เอ่ยวาจา

นายท่านลิ่นได้ยินเสียงประตูเปิดออก ละทิ้งความพยายามมองไปยังประตู อ้าปากขึ้น เนิ่นนานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ “ฉัง…เฟิง…”

ลิ่นฉังเฟิงมองมือซูบผอมที่ยื่นมายังตน นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา

เพียงแต่เวลาผ่านไปไม่นาน ลิ่นฉังอวิ๋นพลันพาคนเข้ามาล้อมเรือนทั้งเรือนเอาไว้จนแม้แต่น้ำก็ไม่อาจรั่วไหลได้ แต่เพราะวรยุทธ์สูงส่งของลิ่นฉังเฟิงและนายท่านลิ่นที่ยังนอนอยู่บนเตียง จึงยังไม่ได้บุกเข้ามาในห้องทันทีเพียงหยุดยืนอยู่หน้าประตูจ้องมองบิดาและพี่ชายตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็น

ลิ่นฉังเฟิงพลันหัวเราะเสียงดังขึ้นมา มองไปยังนายท่านลิ่น เอ่ยเนิบช้า “เดิมทีตั้งใจมาเยี่ยมท่านและเอาสินสมรสของท่านแม่ข้าคืน ตอนนี้ดูเหมือนจะยังออกไปไม่ได้ง่ายๆ”

นายท่านลิ่นกวาดตามองไปยังภรรยา บุตรชายบุตรสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู สุดท้ายสายตาหยุดลงที่ลิ่นฉังอวิ๋น กัดฟันเอ่ย “ลูกเนรคุณ”

สายตาลิ่นฉังอวิ๋นพลันเปลี่ยน สายตาที่มองไปยังนายท่านลิ่นไม่มีความเคารพเชื่อฟังอย่างเดิมแล้ว ทว่าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชังและไม่พอใจ กัดฟันเอ่ย “พี่ใหญ่มีหน้ามีตาแล้ว แน่นอนว่าท่านพ่อคงคิดว่าบุตรชายที่ไม่ได้เรื่องอย่างข้าเป็นลูกเนรคุณ” ลิ่นฉังเฟิงหันกลับมา มองพิจารณาเขาด้วยท่าทีขบขัน เอ่ย “หรือว่าเจ้าคิดว่าตัวเจ้ามีประโยชน์นักหรือ ลิ่นฉังอวิ๋น หากไม่ใช่เพราะตาเฒ่านั่นรักของใหม่เกลียดของเก่า หากเจ้าไม่มีมารดาที่ล่อลวงและหักหลังคนเก่ง อาศัยเพียงเจ้า…ไม่เพียงพอจะมาเล่นกับข้าหรอกนะ”

“เจ้ามีความสามารถอันใดกันเล่า เพียงโชคดีเป็นข้ารับใช้เว่ยจวินมั่วเพียงเท่านั้น” ลิ่นฉังอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็น

ลิ่นฉังเฟิงกะพริบตาปริบ “เอ๋ ข้าเป็นข้ารับใช้ของเว่ยจวินมั่วได้เป็นขุนนางขั้นสาม เจ้าเป็นข้ารับใช้ของใครกันเล่าถึงได้ทุ่มเทรนหาที่ตายเพียงนี้ เห็นได้ชัดแล้วมิใช่หรือว่าข้ามีสายตาที่เฉียบแหลมกว่าเจ้า อีกทั้งวรยุทธ์ข้าดีกว่าเจ้า อยากตีเจ้าเจ้าก็ต้องยอมให้ข้าตีง่ายๆ ข้าหล่อเหลากว่าเจ้า นี่เพราะมารดาของข้าสวยกว่ามารดาของเจ้า เจ้าอิจฉาก็ไร้ประโยชน์ คุณชายข้าฉลาดกว่าเจ้า ต่อให้ถูกมารดาของเจ้าให้ร้ายอย่างไร ข้าก็สอบผ่านเป็นจวี่เหริน[1]คนหนึ่ง คุณชายฉังอวิ๋น ผลการสอบซิ่วไฉ[2]ของเจ้าออกมาแล้วหรือ โอ้ ข้าจำได้ว่ามารดาของเจ้าเอ่ยแล้ว ตระกูลอย่างเรา ไหนเลยจำเป็นต้องสอบจอหงวนอย่างนั้นหรือ ข้าเข้าใจ นางกำลังปิดบังว่าลูกที่นางให้กำเนิดมาไม่มีความฉลาดอยู่มิใช่หรือ เจ้าคิดจริงจังไปได้ ฮ่าๆ สมน้ำหน้าที่ตอนนี้เจ้ายังว่างเปล่า อีกทั้ง…ข้ารู้ว่าเจ้าอยากบอกว่าข้าโชคดีกว่าเจ้า ใช่ ข้าโชคดีกว่าเจ้า ดังนั้น ข้าจึงแข็งแกร่งกว่าเจ้าอย่างไรเล่า เจ้ามีข้อโต้แย้งหรือไม่ มาตีข้าเสียสิ”

ผู้คนรอบข้างเหลือบไปมองลิ่นฮูหยินสี่แม่ลูก ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา พยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดความสามารถ แม้อยากจะตี แต่สิ่งที่คุณชายฉังเฟิงเอ่ยก็ดูจะมีเหตุผลนี่นา

ความจริงลิ่นฉังอวิ๋นสามพี่น้องก็รูปโฉมไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับรูปโฉมงดงามของคุณชายฉังเฟิงกลับเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนจนไม่อาจปล่อยผ่านได้

“ลิ่น ฉัง เฟิง”

ลิ่นฉังเฟิงยกมือ หันกลับไปมองนายท่านลิ่น “ตาเฒ่า ท่านว่าตอนนี้ควรทำเยี่ยงไร”

ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือไม่ ครั้งนี้นายท่านลิ่นจึงดิ้นรนลุกขึ้นมาได้แล้ว มือที่ชี้ไปยังลิ่นฉังอวิ๋นสั่นระริกไม่หยุด “ลูกสารเลว ยังไม่แยกย้ายไปอีก เจ้าคิดจะทำอันใด”

สีหน้าลิ่นฉังอวิ๋นทะมึน กัดฟันเอ่ย “ท่านพ่อ ท่านต้องการชีวิตลูกจริงหรือ”

นายท่านลิ่นร้อนใจ “เด็กสารเลว เจ้ารนหาที่ตายเอง อย่าเอาตระกูลลิ่นทั้งตระกูลไปร่วมกับเจ้า ไปตายร่วมกับเจ้า” รอยยิ้มของลิ่นฉังอวิ๋นโหดเหี้ยมขึ้น “อย่างไร ท่านก็ไม่เชื่อข้าใช่หรือไม่ ไม่เชื่อว่าข้าแข็งแกร่งกว่าลิ่นฉังเฟิง ต่อให้เขากอตัญญู ท่านไล่เขาออกไปแล้วก็ยังเอาแต่คิดถึงอยากให้เขากลับมาแย่งของของข้า ท่านอย่าลืมเสีย หลายปีมานี้เป็นผู้ใดที่จัดการเรื่องในจวนแทนท่าน เป็นผู้ใดที่กตัญญูต่อท่าน”

“อวิ๋นเอ๋อร์” เห็นได้ลิ่นฮูหยินเองก็นึกถึงความเศร้าเสียใจ ตะโกนเรียกชื่อบุตรชาย “นายท่าน หลายปีมานี้ข้าไม่มีความดีความชอบก็ยังมีความยากลำบาก หรือว่า…อวิ๋นเอ๋อร์ อานเอ๋อร์และฮั่นเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกของท่านหรือ ฮือๆ…”

ลิ่นฉังเฟิงมองสีหน้าสั่นไหวของนายท่านลิ่นก่อนจะหัวเราะออกมา กอดอกเอ่ยขึ้นเนิบช้า “ละครบทนี้หรือ พวกเจ้าเข้าใจผิดไปหรือไม่ ลิ่นฮูหยินผู้ไม่มีคุณความดีแต่มีความยากลำบากยังให้ร้ายเด็กที่ยังไม่ถึงสี่ขวบสิบขวบเช่นข้า ให้ข้าต้องมาคอยรับความผิดที่บุตรชายบุตรสาวของเจ้าก่อ ทำลายเส้นทางการสอบจอหงวนของข้า ทำลายชื่อเสียงของคุณชายข้า เด็กตัวเล็กๆ อย่างข้าถูกไล่ออกจากบ้านยังไม่เคยบ่นลำบาก พวกเจ้าสี่คนแม่ลูกที่กินดีอยู่ดีอยู่ในจวนตระกูลลิ่นมีบ่าวรับใช้เป็นฝูง ลำบากอย่างไรหรือ”

ลิ่นฮูหยินเสียงดัง “เจ้าเหลวไหล”

ลิ่นฉังเฟิงไม่สนใจ “คุณชายข้าไม่ได้มาเล่นละครกับพวกเจ้า และไม่ได้มาดูพวกเจ้าแสดงละคร จะร้องไห้จะคุกเข่าอ้อนวอน หลบไปเสีย รอคุณชายข้าถามตาเฒ่านี้ก่อนค่อยว่ากัน”

ลิ่นฉังอวิ๋นใบหน้าทะมึนเอ่ยเสียงเย็น “เจ้ายังคิดว่าจะออกไปได้หรือ”

ลิ่นฉังเฟิงแสร้งทำท่าทีตื่นตระหนก ยิ้มตาหยีมองไปยังนายท่านลิ่น เอ่ย “อ้อ จริงสิ เกือบลืมไปแล้ว ตาเฒ่า ลูกชายของเจ้าจะฆ่าข้า หากข้าตาย อย่าลืมฝังข้าเอาไว้ข้างหลุมศพท่านแม่ ส่วนท่าน ต่อไปก็ไปอยู่กับแม่ลูกพวกนั้นเถิด อย่างไรมารดาของข้าก็คงไม่อยากเห็นหน้าท่านอีกแล้ว”

ได้ยินเช่นนั้นนายท่านลิ่นก็ตกใจ เมื่อครู่เขาอยู่ข้างในพลันได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก แม้จะรู้มาตลอดว่าลิ่นฉังอวิ๋นสามพี่น้องมีความสัมพันธ์ไม่ลงรอยกันกับลิ่นฉังเฟิง แต่ก็ไม่คิดว่าบุตรชายคนหนึ่งของตนจะสังหารบุตรชายอีกคนได้ ความตกใจพรั่งพรูขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ คุณชายฉังเฟิงยังไม่อยากให้บิดาของตนต้องโกรธจนตาย เดินเข้าไปสะกัดจุดที่หน้าอกของเขา ยัดยาหนึ่งเม็ดเข้าไปในปากเขา ยาเม็ดนั้นเข้าไปพลันละลายทันทีรสชาติน่าสับสนยากจะบรรยาย แต่เมื่อกินเข้าไปแล้วความเจ็บปวดที่หน้าอกพลันสบายขึ้นมามาก ร่างกายพลันมีชีวิตชีวาขึ้น

นายท่านลิ่นเอนตัวพิงหัวเตียง เอ่ยเสียงสั่น “ฉังอวิ๋น ฉังเฟิงเอ่ยเป็นเรื่องจริงหรือ เจ้า…เจ้าจะสังหารเขาจริงหรือ”

ลิ่นฉังอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็น “ก็ต้องดูว่าพี่ใหญ่คิดจะทำอันใด หากพี่ใหญ่ฉลาดสักนิด ลูกคงไม่ทำเรื่องสังหารเลือดเนื้อเดียวกัน ในเมื่อท่านพ่อคิดถึงพี่ใหญ่เพียงนี้ ก็ให้พี่ใหญ่อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านสักกี่วันเถิด ถือว่าเป็นความกตัญญูจากข้า”

“เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่” นายท่านลิ่นตบลงบนเตียงแรงๆ อย่างอดไม่ได้ แม้ตลอดหลายวันมานี้เขาจะพักรักษาตัวไม่อาจออกไปข้างนอกได้ แต่อย่างไรก็ยังเป็นผู้นำตระกูลลิ่น สถานการณ์ตรงหน้าต่อให้เขาไม่รู้สิ่งใดเลยแต่ก็ยังพอดาดการณ์ได้ ลิ่นฉังอวิ๋นกำลังทำเรื่องอันตรายเป็นแน่ โกรธเพียงตนเองที่หลายวันมานี้ไม่อาจจัดการอันใดได้…มิเช่นนั้น มิเช่นนั้น…

ลิ่นฉังอวิ๋นเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “ทำเรื่องที่ทำให้ตระกูลลิ่นสามารถโบยบิยขึ้นสูงได้อย่างไรเล่า”

ใบหน้านายท่านลิ่นทะมึนขึ้น ยามนี้ในจินหลิงจะมีเรื่องอันใดที่ทำให้ตระกูลตระกูลหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างตระกูลลิ่นทะยานขึ้นสูงได้ มีเพียงอย่างเดียว…ความชอบจากมังกร

“เจ้า…เจ้าโง่หรือไม่” หน้าอกที่เดิมทีคิดว่ารู้สึกดีขึ้นแล้วพลันกระอักเลือดออกมา นายท่านลิ่นแทบล้มลงบนเตียง ชี้นิ้วสั่นระริกไปยังลิ่นฮูหยินเอ่ย “สตรีโง่เขลา เจ้าไม่รู้จักเตือนเขา ยัง…ยังปิดบังข้า พวกเจ้าต้องการทำลายตระกูลลิ่นใช่หรือไม่”

ลิ่นฮูหยินไม่พอใจ เอ่ยพึมพำ “ไยนายท่านจึงเอ่ยเยี่ยงนี้ อวิ๋นเอ๋อร์ทำเพื่อครอบครัวของเรานะเจ้าคะ คุณชายใหญ่จะดีเพียงใด เขาก็ไม่ยอมรับตระกูลลิ่น ต่อให้อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวอันใดกับตระกูลของเรา มิสู้อวิ๋นเอ๋อร์ที่เอาแต่คิดเพื่อตระกูลของเรา”

“โง่เง่า” นายท่านลิ่นกัดฟัน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเสียใจตอนนั้นไยจึงแต่งสตรีโง่เขลาเพียงนี้มาเป็นภรรยา ไม่เพียงทำลายความสัมพันธ์ของเขาและบุตรชายคนโต ยามนี้ยังทำให้ตระกูลลิ่นทั้งตระกูลต้องลำบากไปด้วย

ลิ่นฉังเฟิงกลั้นขำ แต่กลับไม่ปิดบังถึงความสนุกที่เห็นผู้อื่นต้องเป็นทุก “ก็โง่มิใช่หรือ”

นายท่านลิ่นจ้องเขาเขม็งชั่วครู่ หันกลับไปหาลิ่นฉังอวิ๋นแม่ลูก เอ่ยเสียงเข้ม “ข้าไม่สนว่าเจ้ากำลังทำอันใด หยุดเดี๋ยวนี้ ไล่คนพวกนี้ออกไป กลับไปกักบริเวณสำนึกผิด เรื่องอื่นๆ…เรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง” ถือเสียว่าเป็นผลกรรมที่เขาแต่งงานไม่เลือกภรรยา แต่อย่างไรลิ่นฉังอวิ๋นเหล่านี้ก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา จะทอดทิ้งไม่สนใจก็ไม่ได้ อย่างมาก…อยากมากก็ละทิ้งสิ่งที่ตระกูลลิ่นมีอยู่ในตอนนี้ อ้อนวอนขอชีวิตต่อฝ่าบาทสักครั้ง เพียงแต่จะเอ่ยกับบรรพบุรุษของตระกูลลิ่นอย่างไรได้

เพียงแต่ความคิดนี้ของนายท่านลิ่น ดูเหมือนลิ่นฉังอวิ๋นจะไม่ยอมรับ เอ่ยอย่างโอหัง “ท่านพ่อ มาเอ่ยเรื่องนี้ในยามนี้คงสายไปเสียแล้ว ยามนี้ตระกูลลิ่น ไม่ใช่ตระกูลลิ่นดังที่เคยเป็นอีกแล้ว ยามนี้ตระกูลลิ่นมีข้าเป็นคนตัดสินใจ”

“เจ้า” นายท่านลิ่นโมโห

ลิ่นฉังอวิ๋นเลิกคิ้วอย่างได้ใจ โบกมือเอ่ย “เชิญพี่ใหญ่ของข้าไปพักผ่อน”

หลายคนที่ดูแล้วมีวรยุทธ์ไม่เลวก้าวข้ามประตูเข้ามา เดินเข้าไปหาลิ่นฉังเฟิงที่อยู่ข้างเตียง

ลิ่นฉังเฟิงหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ “บอกว่าเจ้าโง่ เจ้าก็โง่จริงๆ”

ลิ่นฉังอวิ๋นหรี่ตา มองเขาด้วยความสงสัย “เจ้าหมายความเช่นไร”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ย “เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งเพียงใด มีค่าพอให้คุณชายข้ามาติดกับหรือไม่ หรือเจ้าคิดว่าคุณชายข้าโง่เหมือนเจ้า เล่นกับเจ้าชั่วครู่เท่านั้น ได้ใจแล้วหรือ เจ้าไม่ลองหันกลับไปดูเล่า”

ดวงตาของลิ่นฉังอวิ๋นหดเกร็ง สีหน้าแข็งกระด้างขึ้นมา จ้องมองไปที่ลิ่นฉังเฟิง เอ่ย “ทางที่ดีเจ้าอย่ามาเล่นลิ้นกับข้า”

ลิ่นฉังเฟิงยกมือ ทำท่าทางว่าเชิญตามสบาย

[1] จวี่เหริน คือ คนที่สอบผ่านการคัดเลือกในระดับภูมิภาค เป็นการสอบรอบที่สองของการสอบจอหงวน มีการจัดสอบทุกๆ สามปี ผู้ที่ผ่านการสอบรอบนี้จะได้วุฒิ จวี่เหริน

[2] ซิ่วไฉ คือการสอบจอหงวนรอบแรกในระดับท้องถิ่น มีการจัดสอบปีละครั้ง