หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1226 ตัวประกัน

ตอนที่ 1226 ตัวประกัน

ออกมาจากประตูจวนฉู่อ๋องหนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าสีครามสดใสราวกับถูกชะล้าง อากาศดีอย่างหาได้ยาก แม้แต่ถนนหน้าจวนฉู่อ๋องยังได้รับการตกแต่งใหม่ทั้งหมด ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมายังเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เพียงแต่คนเหล่านี้กลับไม่รู้ ภายใต้บรรยากาศอันเป็นมงคลนี้ ซุกซ่อนกลิ่นคาวเลือดและการฆ่าฟันในแบบที่คนทั่วไปไม่อาจมองเห็นได้

“ซิงเวยกลับมาแล้วหรือ”

องครักษ์ที่ติดตามหนานกงมั่วอยู่ด้านหลังเอ่ยเสียงเบา “รายงานพระชายา เมื่อคืนหัวหน้าซิงเวยไม่ได้กลับมาทั้งคืนขอรับ ฝั่งกองปัญจทิศคุ้มกันเมืองดูเหมือนจะยังไม่เสร็จสิ้น”

หนานกงมั่วขมวดคิ้วเบาๆ เมื่อคืนลิ่นฉังอวิ๋นให้ที่ซ่อนของเหล่าจอมยุทธ์ในยุทธภพมาไม่น้อย แน่นอนยังมีอีกหลายที่ที่ลิ่นฉังอวิ๋นไม่รู้ แต่นางคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะจัดการเสร็จก่อนที่ฟ้าจะสว่างจึงจะถูก “ไปกองปัญจทิศคุ้มกันเมือง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อมาถึงกองปัญจทิศคุ้มกันเมือง เหล่าหนานกงชวี่ยังไม่กลับมาจริงๆ เมื่อคืนนำทหารออกไปยังไม่กลับเข้ามา รองแม่ทัพที่ประจำการอยู่รายงานต่อหนานกงมั่ว เมื่อคืนจับคนกลับมาไม่น้อย พวกเขายังไปเก็บศพกลับมาจากบางแห่งด้วย เพียงแต่ก่อนรุ่งสาง สืบพบฐานที่มั่นที่ว่ากันว่าเป็นที่ซุกซ่อนของยอดฝีมือมากมาย อยู่ในตรอกอัตคัดนอกเมือง หนานกงชวี่จึงนำกำลังคนออกไปพ่ะย่ะค่ะ”

“ไปดู” หนานกงมั่วนวดหัวคิ้ว เปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าออกนอกเมืองไป

องครักษ์กังวลเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบา “พระชายา ฝ่าบาท…” อย่างไรตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของฝ่าบาทและการดำเนินงานของพิธีฉลองพระบรมราชสมภพ หนานกงมั่วเอ่ย “มีจวินมั่วอยู่ ไม่ต้องกังวล ต่อให้อยู่นอกเมือง ออกไปก่อนท้องฟ้าสว่างยามนี้ก็ควรกลับมาแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เก็บกวาดเหล่าจอมยุทธ์ในยุทธภพที่แฝงตัวอยู่ในเมืองหลวงเป็นเรื่องยุ่งยากจริงๆ อย่างแรกคือไม่อาจทำให้ประชาชนแตกตื่น โดยเฉพาะไม่อาจทำให้เหล่าคณะทูตที่พักอยู่ในเรือนรับรองในเมืองหลวงต้องตื่นตระหนก หากเรื่องวุ่นวายพวกนี้ไปเข้าหูคณะทูตเหล่านั้นเข้า เช่นนั้นคงกลายเป็นเรื่องน่าขันให้ต่างแคว้นไปทั้งปีแล้ว อีกทั้งฮ่องเต้เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นานก็เกิดความวุ่นวายภายใน ทำให้คนเกิดความอ่อนไหวไม่มั่นคง ดังนั้นหนานกงมั่วและหนานกงชวี่จึงตั้งใจจัดการกับคนเหล่านี้ให้เรียบร้อยก่อนที่ฟ้าจะสว่าง เมื่อคืนหนานกงชวี่ยุ่งมาทั้งคืน ตอนนี้ยังไม่กลับไปอีก เห็นชัดว่าเจอตอเข้าให้แล้ว หนานกงมั่วรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

เมื่อมาถึงจุดที่อยู่ห่างมาจากตรอกอัตคัดที่รองแม่ทัพบอกไม่ไกล มองเห็นทหารของกองปัญจทิศคุ้มกันเมืองกำลังปิดล้อมถนนบริเวณโดยรอบเอาไว้สองเส้น เพียงแต่วันนี้ในเมืองกำลังคึกคัก แม้แต่ชาวเมืองในเขตอัตคัดยังไปร่วมสนุกด้วย บริเวณใกล้ๆ มีคนไม่มาก เห็นหนานกงมั่วพาคนมา ทันใดนั้นจึงมีคนวิ่งเข้ามาคารวะ “คารวะพระชายา”

หนานกงมั่วเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ที่แท้ก็เป็นคนคุ้นเคย “จูเหมิง ไยเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่เล่า” นางจำได้ว่าจูเหมิงอยู่ในกองทัพแต่ไม่ใช่กองปัญจทิศคุ้มกันเมืองมิใช่หรือ

จูเหมิงเกาศีรษะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ต้องเข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ พวกเราหลายคนต่างก็อยู่ในเมือง แม่ทัพเฉินไล่พวกเรามาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหนานกงพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงมั่วพยักหน้า “แม่ทัพเฉินช่างรอบคอบ ด้านในเป็นอย่างไรแล้ว” จูเหมิงเอ่ยเสียงเบา “ผู้ต้องโทษส่วนใหญ่ถูกตัดหัวแล้ว เพียงแต่มีไม่กี่คนที่ร้ายกาจมากๆ ถูกแม่ทัพหนานกงนำกำลังคนกักเอาไว้ในเรือนเรือนหนึ่งที่ท้ายตรอก พระชายาวางใจ ไม่ได้ทำให้ประชาชนแตกตื่นพ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงมั่วพยักหน้า ตบไหล่เขาเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม “ลำบากเจ้าแล้ว ข้าจะไปดูก่อนสักหน่อย”

จูเหมิงรีบตอบมิกล้า เรียกนายทหารคนหนึ่งมานำทางให้ หนานกงมั่วมองส่งพวกเขาไปแล้วจึงกลับมาประจำตำแหน่งของตน

สามารถทำให้ซิงเวยและเจี่ยนชิวหยางจนหนทางได้แน่นอนว่าไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน ตอนที่หนานกงมั่วไปถึงเห็นผู้คนมากมายกำลังล้อมเรือนเก่าๆ หลังหนึ่งที่ท้ายตรอกเอาไว้ บ้านรอบข้าง ต้นไม้รอบๆ ต่างเต็มไปด้วยพลธนู เห็นได้ว่าขอเพียงอีกฝ่ายโผล่หน้าออกมาก็พร้อมยิงทะลุหัวใจ

“พี่ใหญ่”

หนานกงชวี่กำลังขมวดคิ้วมองเรือนตรงหน้า รอบข้างไม่มีจุดสูงที่มองได้ครอบคลุม เรือนหลังนี้ทำจากดินและหินซึ่งหาได้ยากในเมือง ลูกธนูไม่มีกำลังพอจะแทงทะลุได้ คนที่อยู่ด้านในยังเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก นอกเสียจากอีกฝ่ายจะโผล่หน้าออกมามิเช่นนั้นก็ไม่อาจทำอันใดอีกฝ่ายได้

หนานกงชวี่หันกลับมามองนาง ขมวดคิ้ว “เจ้ามาได้เยี่ยงไร”

หนานกงมั่วเอ่ย “ข้าไปที่กองปัญจทิศคุ้มกันเมือง ได้ยินว่าพวกท่านยังจัดการไม่เรียบร้อย เกิดอันใดขึ้น”

เจี่ยนชิวหยางชี้ไปด้านใน เอ่ยตอบ “ด้านในเป็นยอดฝีมือหลายชนเผ่า มีชนเผ่าใดบ้างยังไม่แน่ใจนัก แคว้นเล็กๆ ทางตะวักตกและทางใต้ผสมปนเปกันมาสักระยะแล้วยากที่จะแยกออกได้ เพียงแต่วรยุทธ์ร้ายกาจและแปลกมาก คนของเราตายไปไม่น้อย ซิงเวยปะทะกับหนึ่งในนั้น อีกฝ่ายถูกกระบี่ฟันเข้าไปหนึ่งครั้งก็ล่าถอยเข้าไปอยู่ในเรือนไม่ยอมออกมา ซิงเวยเองก็บาดเจ็บแล้ว อีกทั้งมีคนใช้พิษได้ด้วย เมื่อครู่มีคนถูกงูพิษและแมลงมีพิษกัดแล้ว ร้ายกาจมากพ่ะย่ะค่ะ”

ซิงเวยพิงอยู่ที่ชายคาอีกฝั่ง เห็นทุกคนหันมามองเขาจึงเอ่ยขึ้น “ข้าไม่เป็นไร วรยุทธ์ของคนผู้นั้นน่าจะสูงกว่าข้าสักหน่อย”

“สูงกว่าเจ้าอีกหรือ” หนานกงมั่วประหลาดใจ ตอนนั้นหนานกงมั่วอาจเอาชนะซิงเวย แต่ตลอดหลายปีมานี้วรยุทธ์ของนางมีความก้าวหน้าไม่มาก ซิงเวยกลับฝึกฝนอย่างหนักอยู่ทุกวัน ตอนนี้ยังไม่กล้าเอ่ยเลยว่าตนจะเอาชนะซิงเวยได้

ซิงเวยพยักหน้า “แรกเริ่มคนผู้นั้นประมาทศัตรูเล็กน้อย ดังนั้นจึงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย”

หนานกงมั่วมองไปยังหนานกงชวี่ “มีจุดที่ยากอย่างไร”

เจี่ยนชิวหยางเอ่ย “อีกฝ่ายจับตัวประกันไว้ด้านใน”

“ผู้ใดกัน”

เจี่ยนชิวหยางเอ่ย “บุตรชายบุตรสาวเชื้อสายหลักคู่หนึ่งของผู้นำตระกูลหยาง”

ได้ยินเช่นนั้น หนานกงมั่วพลันลำบากใจขึ้นมา “ไยจึงบังเอิญเพียงนี้”

เจี่ยนชิวหยางส่งเสียงหยัน เอ่ย “ไหนเลยจะบังเอิญได้ ตระกูลหยางเองก็ซุกซ่อนคนเอาไว้ เด็กสองคนนั้นถูกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในจวนตระกูลหยางจับตัวมาด้วยก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ สุดท้ายก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ตกมาอยู่ในมือคนเหล่านี้ เป็นพี่สาวน้องชาย เด็กอายุเพียงสิบห้าสิบหกปี” หนานกงชวี่เอ่ย “ไม่ต้องร้อนใจ ข้าให้เวลาพวกเขาหนึ่งเค่อ หลังจากหนึ่งเค่อหากยังไม่ออกมา…ข้าก็มีวิธีทำให้พวกเขาออกมา”

เจี่ยนชิวหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่ทัพหนานกง ที่นี่ไม่สะดวกจุดไฟนะขอรับ” หากจุดไฟเผาจะดึงความสนใจของผู้คนมากมาย ไม่แน่อาจก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาก็เป็นได้

หนานกงชวี่เอ่ย “จุดไฟหรือ ไม่จำเป็น เพียงแต่อาจต้องทิ้งบ้านหลังเก่าๆ นี่ก็เท่านั้น ในเมื่อพวกเขาไม่ออกมา ทำลายก็จบแล้ว”

เจี่ยนชิวหยางมองออกไปยังรถแปลกประหลาดที่เตรียมเอาไว้ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล ทหารหลายคนถือเชือกคล้องตะขอขนาดเกือบเท่าข้อมือเด็ก กระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ ชี้ไปยังสิ่งของหน้าตาแปลกประหลาด “ข้าไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่ นั่นคือรถโยนหินใช่หรือไม่” รถโยนหินโจมตีเมืองเอามาทำลายบ้านหรือ ลงทุนมากได้ผลน้อยเสียจริง

“ปรับรูปแบบมา เล็กเกินไปโจมตีเมืองไม่ได้” หนานกงชวี่เอ่ย

“ดังนั้น ท่านคิดจะพังบ้านหรือ” เจี่ยนชิวหยางเลิกคิ้วถาม อีกทั้งก้อนหินที่ลอยมาจากบนฟ้า ยังอาจทำให้คนในบ้านตายไปเลยก็ได้ เห็นรถโยนหินมากมายของหนานกงชวี่ แม่ทัพหนานกงถนัดใช้สมองในการเอาชนะ ครั้งนี้กลับหยาบกระด้างอย่างยากจะได้เห็นจริงๆ

หนานกงชวี่เอ่ย “หากพวกเขายังคงยืนหยัด ข้าก็คิดจะทำเช่นนั้น”

เซวียปินที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ใกล้ๆ เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “แม่ทัพหนานกง ด้านในยังมีตัวประกันอยู่”

หนานกงชวี่เอ่ย “ตระกูลหยางซุกซ่อนมือสังหาร เดิมทีก็มีโทษตายอยู่แล้ว”

“…” ดังนั้นท่านจึงไม่คิดสนใจความเป็นตายของเด็กสองคนพี่น้องนั่นอย่างนั้นหรือ เสียดายพวกเราคิดว่าท่านถอยออกมาเพราะความปลอดภัยของตัวประกันเสียอีก ความจริงเพราะไปเตรียมอุปกรณ์หรอกหรือ

“คนจงหยวนช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเสียจริง”

เหล่าหนานกงชวี่พูดคุยกันโดยไม่ได้ลดเสียงแม้เพียงนิด ยอดฝีมือด้านในแน่นอนว่าได้ยิน น้ำเสียงสูงประหลาดเสียงหนึ่งดังขึ้น เงาสูงใหญ่พุ่งออกมาจากด้านใน

“ยิงธนู”

หนานกงชวี่ออกคำสั่งโดยไม่ลังเล พลธนูรอบข้างรีบยิงลูกธนูออกไปทันใด ลูกธนูนับร้อยพุ่งเข้าหาเงาดำนั้นโดยพร้อมเพรียง คนชุดดำเห็นว่าไม่ปกติ รีบหลบเข้าไปอยู่หลังเสาใต้ชายคาด้านหลัง ลูกธนูหลายร้อยปักลงไปยังด้านหลังจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เห็นได้ว่าหากไม่ใช่เพราะหลบได้อย่างรวดเร็ว คนชุดดำผู้นี้คงได้กลายเป็นเม่นไปเสียแล้ว

คนที่หลบอยู่หลังเสาไม่กล้าโผล่หน้าออกมาชั่วขณะ ทำได้เพียงก่นด่าอย่างโมโห “คนจงหยวนทำได้เพียง…รุม รังแกคนน้อยกว่าหรือ พวกเจ้าไม่ต้องการชีวิตของเด็กสองคนนั่นแล้วใช่หรือไม่”

หนานกงชวี่ไม่สนใจวาจาของเขา เอ่ยเสียงดัง “เตรียมตัว”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ” ทหารด้านหลังเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง

“โจมตี”

น้ำเสียงของหนานกงชวี่เย็นยะเยือกไม่มีสิ่งใดเทียบได้ราวกับไม่คิดเปลี่ยนใจแม้เพียงนิด

รอบๆ บริเวณ รถโยนหินสามสี่คันที่ถูกจัดเตรียมเริ่มทำงาน ทหารกองปัญจทิศคุ้มกันเมืองต่างก็เคยลงสนามรบมาแล้วทั้งนั้น ความแม่นยำในการโยนหินนับว่าไม่เลว นอกจากสองก้อนแรกที่พลาดบ้างเพราะต้องกะระยะบ้างหรือหล่นลงไปในกลางบริเวณบ้านจนเป็นหลุม ที่เหลือนั้นต่างก็พุ่งเข้าใส่หลังคาบ้านอย่างแม่นยำโดยไม่ต้องสงสัย ก้อนหินร่วงหล่นลงมาจากฟ้าทำให้หลังคาบ้านพังทลาย นายทหารที่รออยู่รอบนอกต่างพากันขว้างเชือกตะขอเข้าไปเกี่ยวยังที่ต่างๆ ในบ้าน อีกชุดหนึ่งอยู่บนหลังม้า เพียงตวัดแส้ ม้าหลายตัววิ่งออกเป็นสองทิศทาง บ้านที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปีถูกก้อนหินทับถมจนถล่มลงมา

ขณะเดียวกัน เงาสีดำพลันพุ่งออกมาจากด้านใน หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเข้ม “ต่อไป ยิงธนู”

พายุลูกธนูพุ่งออกไปอีกครั้ง พลันมีคนโดนยิงล้มลงไป แต่คนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมืออันดับต้นๆ ทั้งนั้น และสภาพแวดล้อมของตรอกเล็กๆ แห่งนี้ไม่มีทางจะวางกำลังทหารนับพันนับหมื่นล้อมเอาไว้ได้ ยังมีปลาที่หลุดแหหนีรอดออกไปหัวซุกหัวซุน ในมือของหนึ่งในนั้นหิ้วเด็กสาวคนหนึ่งเอาไว้ ยกนางขึ้นมาบังอยู่ด้านหน้าตน เอ่ยเสียงดัง “หยุด มิเช่นนั้นข้าจะฆ่านางให้ตายเดี๋ยวนี้”

เด็กสาวคนนั้นดูอายุเพียงสิบห้าสิบหก ตกใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เดิมสวมชุดและเครื่องประดับงดงามยามนี้ดูน่าสงสารไปเสียแล้ว ยามนี้มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้น แม้แต่เสียงร้องไห้ก็ไม่กล้าเปล่งออกมา

หนานกงชวี่หรี่ตาลง สุดท้ายจึงยกมือสั่งหยุด พลธนูลดมือลง สามคนที่เหลืออยู่เมื่อครู่พ่นลมหายใจออกมา หันกลับไปเห็นเพียงร่างของสหายที่เต็มไปด้วยลูกธนูนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น รู้สึกโกรธจนสั่นสะท้านอยู่ในใจ พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือสะท้านยุทธภพ มีความทะนงตนมาแต่ไหนแต่ไรไม่คิดว่าต้าเซี่ยจะมียอดฝีมือมากมายเพียงนี้ แม้จะเคยได้ยินว่าฉู่อ๋องร้ายกาจ แต่นั่นแล้วอย่างไร ต่อให้ฉู่อ๋องร้ายกาจเพียงใดก็เป็นคนคนหนึ่ง สองหมัดยากจะสู้สี่มือพวกเขาไม่จำเป็นต้องเกรงกลัว เพียงแต่ประโยคนั้นควรเก็บไว้ให้พวกเขาเอง พวกเขาไม่เคยเห็นแม้แต่ใบหน้าของฉู่อ๋อง กลับต้องมาตายอย่างน่าเวทนาเพราะกองทัพทหารที่ไม่อาจเรียกว่ามีวรยุทธ์ด้วยซ้ำ

ยามนี้เหล่าหนานกงมั่วเองก็เห็นได้อย่างชัดเจน สามคนที่ยังมีชีวิตอยู่ดูรูปลักษณ์แล้วไม่เหมือนกับคนจงหยวน และไม่เหมือนเป่ยหยวน หนึ่งในนั้นรูปร่างเตี้ยสีผิวค่อนข้างคล้ำ ทั่วทั้งร่างนั้นดูซูบผอม ใบหน้านั้นราวกับหนังหุ้มกระดูกโดยทั่วไปแล้วมีเพียงดวงตาสีเข้มที่ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ อีกสองคนกลับมีรูปร่างสูงใหญ่ คนหนึ่งสีผิวซีด รูปร่างท้วม หน้าตาไม่เลว เพียงแต่หว่างคิ้วไม่ได้ทำให้คนรู้สึกว่าใจดี คนที่เหลือนั้นรูปลักษณ์ธรรมดา มีลักษณะภายนอกคล้ายกับคนหนานเย่ว์ หนานกงมั่วคาดเดาว่าคนผู้นี้ต่อให้ไม่ใช่คนหนานเย่ว์ ก็คงจะมาจากแคว้นเล็กๆ ที่ติดกับหนานเย่ว์ คนเหล่านี้หากในยามปกติก็คงดึงดูดสายตาผู้คนได้เป็นอย่างดี เพียงแต่เวลานี้นั้นพิเศษ เมืองจินหลิงมีคนต่างเผ่าเข้าๆ ออกๆ มากมาย ไม่อาจดึงดูดสายตาคนได้ง่ายๆ

แขนข้างซ้ายของชายร่างสูงใหญ่ที่หิ้วเด็กสาวเอาไว้ยังมีบาดแผลอยู่หนึ่งแห่ง แม้จะอยู่ในชุดสีดำแต่ด้วยสายตาของหนานกงมั่วย่อมดูออกว่าเลือดยังคงไหลออกมา ไหลจนเสื้อผ้าฝั่งแขนข้างซ้ายชื้นเปียก เขากลับยังดูปกติไม่ได้ใส่ใจแม้เพียงนิด เห็นได้ว่าเป็นคนที่มีความอดทนจนน่าตกใจ

หนานกงมั่วเอ่ยถาม “พวกเจ้าต้องการอันใด”

“ปล่อยพวกข้าไป” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็น

มุมปากของหนานกงมั่วกระตุก ยกยิ้ม “เจ้ากำลังล้อเล่นหรือ”

คนต่างเผ่าไม่เข้าใจว่าไยเขาต้องล้อเล่น เอ่ยตอบอย่างจริงจัง “พวกเราไม่ได้ล้อเล่น”

เซวียปินที่อยู่ด้านข้างกลั้นขำ เอ่ย “แต่พวกเราคิดว่าเจ้ากำลังล้อเล่นนี่นา”

คนผู้นั้นชะงักพลันได้สติ บีบคอเด็กสาวผู้นั้นรุนแรงขึ้น “พวกเจ้ากำลังหัวเราะเยาะข้าหรือ ข้าจะฆ่านางจริงๆ”

เด็กสาวดิ้นรนเพราะเจ็บปวดจากที่เขาบีบลำคอ เพียงแต่การดิ้นรนเล็กน้อยนี้ไม่ต่างจากแมลงเม่าเขย่าต้นไม้ใหญ่

เฉินซิวเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “เจ้าออกแรงอีกสักหน่อย บีบคอนางให้ตาย พวกเราก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”

หนานกงมั่วมองเด็กสาวคนนั้นเล็กน้อย นึกถึงเด็กสาวแซ่หยางผู้นี้ขึ้นมา หากเอ่ยตามสายเลือดนับว่าเป็นญาติผู้น้องของศิษย์พี่หรือ เพียงแต่ศิษย์พี่กลับมาจินหลิงตั้งนาน กระทั่งสิบปีก่อนยังเคยเจอกันกับซูฮูหยิน ทว่าไม่เคยไปตระกูลหยางเลยสักครั้ง คิดว่าคงไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับตระกูลหยาง

“ทั้งสามท่าน พวกท่านมีสองทางเลือก หนึ่ง ปล่อยนาง ไปกับพวกเรา สอง สังหารนาง พวกเราก็สังหารเจ้า” เสียงเรียบของหนานกงมั่วดังขึ้น

สีหน้าของทั้งสามพลันเปลี่ยนก่อนจะมองสบตากัน ชายร่างผอมจึงเอ่ยขึ้นเสียงแหลม “เจ้าเป็นใครกัน”

“หนานกงมั่ว” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

ความจริงแล้วคนเหล่านี้ไม่รู้จักว่าหนานกงมั่วเป็นใคร เพียงแต่โชคดีพวกเขาไม่นับว่าโง่ พลันนึกขึ้นได้ “เจ้าคือพระชายาฉู่อ๋องหรือ”

หนานกงมั่วพยักหน้าเบาๆ “ใช่”

ทั้งสามสบตากัน ยังเป็นคนร่างผอมที่เอ่ย “เจ้าปล่อยพวกเราไป พวกเราจะไปจากต้าเซี่ยทันที” พวกเขามาเพื่อเงินหนึ่งล้านทำลึงทองนั่น เดิมทีไม่ได้เห็นราชสำนักต้าเซี่ยอยู่ในสายตา เพราะที่แคว้นของพวกเขา พวกเขาก็ไม่ได้เห็นเชื้อพระวงศ์ของพวกเขาอยู่ในสายตานัก แต่เห็นได้ชัดแล้วว่าพลาดต่อความสามารถของราชสำนักต้าเซี่ย

หนานกงมั่วส่ายศีรษะอย่างมั่นคง ปฏิเสธหนักแน่น “ไม่มีทาง”