หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1231 ข้าจะตายไปพร้อมกับเจ้า

ตอนที่ 1231 ข้าจะตายไปพร้อมกับเจ้า

จูชูอวี้หรือ คิ้วสวยของหนานกงมั่วเลิกขึ้น ก้มลงมองผ่านช่องหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ครึ่งเดียว มองเห็นคนสอนคนยืนอยู่มุมมุมหนึ่งด้านล่างของหอ มือที่ฟาดออกไปของจูชูอวี้ยังไม่ทันดึงคืน ใบหน้าที่เดิมแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มยามนี้ดำทะมึน แม้แต่ร่องรอยบาดแผลที่ถูกวาดทับอย่างประณีตยังมีความดุร้ายและบิดเบี้ยวขึ้นมาหลายเท่า

สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้านางก้มหน้าลง มองเห็นเพียงปลายคางเรียวเล็ก น้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่นราวกับยอมรับกับแรงบีบเค้น “พี่สาว ท่านเอ่ยสิ่งใดกันเจ้าคะ ข้าไม่เข้าใจ”

หนานกงมั่วตกใจ สตรีผู้นี้นางก็รู้จัก แม้จะไม่คุ้นเคย แต่ก็จำได้ นี่คือน้องสาวเชื้อสายรองของจูชูอวี้ กุ้ยเฟยของเซียวเชียนเยี่ย ยามนี้เป็นพระชายารองจูเฟย เห็นได้ว่าจูชูอวี้ไม่อาจสัมผัสได้ถึงความเชื่อฟังของน้องสาว น้ำเสียงเช่นนี้ดูเหมือนยิ่งกระตุ้นนาง เอ่ยเสียงเย็น “ไม่เข้าใจหรือ เจ้าฉลาดเพียงนี้ไยจะไม่เข้าใจ เจ้าอยากทำลายตระกูลจูใช่หรือไม่ ต่อให้เจ้าอยากทำลายตระกูลจู หรือแม้แต่ตัวเจ้าเองเจ้าก็จะทำลายลงไปด้วยกันอย่างนั้นหรือ อย่าลืมเสีย…เจ้ายังมีบุตรชายอยู่”

จูเฟยเงยหน้าขึ้นมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าที่ถูกตบไปเมื่อครู่ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มบาง ดวงตากลับเย็นชาประดุจน้ำแข็ง แม้แต่จูชูอวี้ที่เป็นคนมองยังสั่นเทิ้มอย่างอดไม่ได้ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ได้ยินเพียงจูเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้ายังมีลูกชายหนึ่งคน” จูชูอวี้สงบสติอารมณ์ รู้สึกโกรธที่ตนตกใจเพราะน้องสาวเชื้อสายรองผู้ไม่เคยอยู่ในสายตา ใบหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง เอ่ยเสียงเข้ม “เจ้ายังจำได้ก็ดี”

จูเฟยก้มหน้าหัวเราะขึ้นมา “หึๆ…ข้าจำได้แน่นอน ข้ากลัวว่า…พี่สาวจะจำข้าไม่ได้ ข้ายังจำได้อีกว่า…ท่านทำสิ่งใดกับลูกชายของข้าบ้าง”

สีหน้าจูชูอวี้พลันเปลี่ยน จับจ้องมองจูเฟยไม่เอ่ยสิ่งใด จูเฟยยิ้มเย็น “ลืมแล้วหรือ ตอนนี้ลูกข้ายังมีชีวิตอยู่ ท่านรู้สึกแปลกใจใช่หรือไม่ แต่ท่านรู้หรือไม่ ท่านหมอบอกว่า…เขาจะมีชีวิตอยู่อีกไม่ถึงสองเดือนแล้ว ท่านยังจำได้หรือไม่…ปีที่แล้วท่านให้คนทำอันใดกับเขา” ดวงตาไหววูบ กำมือแน่น เอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้าไม่เคยทำอันใดลูกเจ้า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

จูเฟยเลิกคิ้ว หัวเราะมองจูชูอวี้ เอ่ย “หลายปีมานี้ คงเป็นครั้งแรกที่เห็นพี่สาวเอ่ยเสียงเบากับข้าเพียงนี้ แน่นอนว่าท่านไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดกับข้าด้วยตนเอง ท่านเพียงลอบบอกกับตระกูลจูเพียงเล็กน้อยก็พอแล้วมิใช่หรือ จูฮูหยิน มารดาเชื้อสายหลักที่ดีของข้าแน่นอนว่าสามารถทำทุกสิ่งที่ท่านต้องการแทนท่านได้ ตั้งแต่เด็กจนโต ก็เป็นเช่นนี้มาตลอดมิใช่หรือ” ยิ้มไป น้ำตาหยดหนึ่งพลันร่วงลงมาจากดวงตาของจูเฟย จูเฟยมองจูชูอวี้ด้วยความโกรธแค้น “ท่านรู้หรือไม่ นับตั้งแต่วันที่บุตรชายของข้าโดนพิษในวันนั้น ข้าสาบาน…จะต้องให้ตระกูลจูของท่านฝังไปพร้อมกับบุตรชายของข้า ท่านอ๋องเสียตำแหน่งฮ่องเต้ไปแล้ว ครอบครัวของเราเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ข้าเพียงต้องการให้ลูกของข้าเติบโตมาอย่างสงบสุข ไยพวกท่านจึงไม่ยอมปล่อยข้าไป เพราะเป็นห่วงว่าฝ่าบาทจะกังวล บุตรชายของข้าโดนยาพิษทว่าไม่อาจเชิญหมอผู้มีชื่อเสียง ทำได้เพียงอ้างว่าเขาป่วยและให้หมอมาตรวจเท่านั้น หมอเหล่านั้น…หมอพวกนั้นไหนเลยจะช่วยได้ หลายวันมานี้เขาเจ็บปวดทุกวัน ทุกครั้งที่เห็นเขานอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียง ข้าโกรธ…คนตระกูลจูของเราไยจึงไม่ตายๆ ไปเสีย”

“เจ้าเองก็เป็นคนตระกูลจู” จูชูอวี้หน้าซีด ตะโกนด้วยน้ำเสียงอันเบา

จูเฟยเลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้าก็เป็นคนตระกูลจู ดังนั้น…ข้าจะตายไปพร้อมกับพวกเจ้า พี่ใหญ่ ท่านดีใจหรือไม่”

“เจ้าทำอันใดกันแน่” ตอนนี้จูชูอวี้รู้สึกเสียใจเป็นที่สุด ตอนนั้นไยจึง…

ตอนนั้นก่อนทหารโยวโจวจะบุกเข้าตีจินหลิง จูเฟยทำให้ตระกูลจูแทบไม่เหลือสิ่งใด ทำให้แผนการหลายอย่างของจูชูอวี้ต้องล้มไม่เป็นท่า จนตอนนี้ตระกูลจูก็ยังไม่อาจพลิกฟื้นกลับมาได้ทั้งหมด ถูกน้องสาวเชื้อสายรองของตนทำลายแผนการ จูชูอวี้จะไม่เคียดแค้นได้เยี่ยงไร ทว่านับตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองบัลลังก์ จูเฟยก็เก็บตัวอยู่ในจวนจวิ้นอ๋องไม่ออกไปไหน จูชูอวี้แม้จะเป็นพระชายาแต่ก็ไม่อาจไปหาเรื่องพระชายารองถึงจวนได้ ด้วยความโกรธจูชูอวี้จึงมอบหน้าที่ให้ตระกูลจูลงมือกับบุตรชายของจูเฟย แม้แต่เหตุผลก็มีพร้อม ยามนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์อย่างมั่นคงแล้ว ตระกูลจูกลับมีหลานชายที่เป็นบุตรชายของอดีตฮ่องเต้ผู้ถูกไล่ลงจากบัลลังก์ ฝ่าบาทจะไม่แคลงใจตระกูลจูได้เยี่ยงไร

พอดีตอนนั้นตระกูลจูถูกฮ่องเต้ไท่ชูเมินเฉย แน่นอนคิดว่าสิ่งที่จูชูอวี้เอ่ยนั้นมีเหตุผล แม้ตระกูลจูจะไม่มีเงิน แต่ความสัมพันธ์ยังพอเหลืออยู่กว่าครึ่ง หากอยู่ในวังแน่นอนว่าไร้หนทางแล้ว แต่เซียวเชียนเยี่ยถูกไล่ออกจากวังเพิ่งสร้างจวน อำนาจทั้งหมดถูกฮ่องเต้ไท่ชูเก็บกวาดสะอาดสะอ้าน ตระกูลจูคิดส่งคนเข้าไปต้องระมัดระวัง เพียงแต่เด็กคนนั้นกลับมีชีวิตไม่ตายสักที แรกเริ่มจูชูอวี้ยังโทษคนที่ลงมือว่าไร้ความสามารถ แต่เพราะคำแนะนำของโจวเซียง เริ่มนึกถึงกลุ่มอำนาจที่เหลืออยู่ของเซียวเชียนเยี่ย แน่นอนว่าไม่อาจแตะต้องเด็กคนนี้ได้อีก

ยามนี้จูชูอวี้เพียงโกรธตนเองไยตอนนั้นจึงใจดี เพียงสังหารจูเฟยไปเสียก็คงไม่มีเรื่องราวมากมายเพียงนี้แล้ว

จูเฟยป้องปากหัวเราะ เอ่ยเสียงเบา “ก็ไม่มีอันใด ข้าเพียงให้คนไปบอกท่านพ่อ ท่านอ๋องของเราโกรธแค้นฝ่าบาทแม้แต่เด็กคนเดียวยังไม่ยอมปล่อยไป ยินดีช่วยเหลือเจิ้งอ๋องแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท กระทั่งตำแหน่งฮ่องเต้ ท่านพ่อนึกว่าข้าไม่รู้ว่าตระกูลจูเป็นคนลงมือกับลูกของข้ากระมัง ยังเอ่ยบอกอย่างเย่อหยิ่ง ขอเพียงเจิ้งอ๋องขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทได้ก็จะให้อภัยที่ข้าทำร้ายตระกูลจู ยังจะช่วยขอร้องต่อรัชทายาทแทนท่านอ๋องของเราด้วย ให้ครอบครัวของเราดีขึ้นหลังจากนี้ ท่านว่า ท่านพ่อยิ่งมีชีวิตก็ยิ่งไร้เดียงสา”

จูชูอวี้กัดฟัน “พวกเจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ ไยท่านพ่อจึงไม่หารือกับท่านอ๋อง”

จูชูอวี้ยิ้มพลางเอ่ย “ง่ายมาก ฝ่าบาทจับจ้องเจิ้งอ๋องเพียงนั้น หารือกับเจิ้งอ๋องไหนเลยจะสำเร็จ รอพวกเราทำสำเร็จแล้ว เจิ้งอ๋องก็จะดีใจ ถึงตอนนั้นเจิ้งอ๋องก็จะยิ่งพึ่งพาและให้ความสำคัญเพิ่มขึ้นอย่างไรเล่า ยิ่งไปกว่านั้น เพียงช่วยเจิ้งอ๋องผูกสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ วางคนเข้าไปไม่กี่คน เรื่องเล็กน้อย ไยต้องระดมกำลัง”

จูชูอวี้รู้สึกตัวชา เอนตัวพิงกำแพงด้านหลังอย่างไร้เรี่ยวแรง เอ่ยเสียงเข้ม “พวกเจ้า…คิดจะทำอันใด สองวันก่อน…การลอบสังหารในงานเทศกาลชนเผ่า เป็นฝีมือของพวกเจ้าหรือ”

จูเฟยหัวเราะ พยักหน้าราวกับมีความสุขมาก จูชูอวี้หลับตาลง นึกถึงใบหน้าฉงนของบิดาและพี่ชายเมื่อวานตอนนางกลับตระกูลจู เห็นได้ว่าพวกเขาไม่รู้อันใด แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นได้ผ่านมือของพวกเขา เพราะนาง กระทั่งไม่รู้ว่าคนพวกนี้คิดจะทำอันใด

เป็นครั้งแรกที่จูชูอวี้รู้สึกถึงความสิ้นหวัง เป็นครั้งแรกที่โมโหความโง่ของบิดาและพี่ชาย

“พี่สาวฉลาดมาโดยตลอด ท่านเดาได้แล้วหรือ” จูเฟยยิ้ม จูชูอวี้กัดฟันเอ่ยว่า “พวกเจ้าคิดสังหารเสด็จพ่อหรือ พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือ นี่เป็นโทษประหารเก้าชั่วโคตร”

จูเฟยถอนหายใจ เอ่ย “ไม่ใช่พวกเราต้องการปลงพระชนม์ฝ่าบาท เป็นเจิ้งอ๋อง…คิดจะปลงพระชนม์บิดา”

“เจ้ามันบ้า”

จูเฟยมองนางด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อพี่สาวคิดว่าพวกเราทำไม่ถูก ไยจึงไม่เปิดเผยความลับเล่า เอ่ยต่อหน้าพระพักตร์ ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจจะเห็นแก่ความดีความชอบของท่าน ไว้ชีวิตท่านก็ได้” ใบหน้าที่แข็งกระด้างของจูชูอวี้เขียวคล้ำ สายตาที่จ้องมองไปยังจูเฟยแทบอยากแทงทะลุให้เป็นรู ความดีความชอบหรือ ไว้ชีวิตหรือ หากสิ่งที่จูเฟยเอ่ยเป็นความจริง เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ชาตินี้ทั้งชาติเซียวเชียนเหว่ยคงจบแล้ว และนาง…ต่อให้มีชีวิตรอดได้ ชาตินี้ทั้งชาติคงจบสิ้นแล้วเช่นกัน

เมื่อมองท่าทางของจูชูอวี้ เสียงหัวเราะของจูเฟยยิ่งร้ายกาจมากขึ้น “พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าในใจของท่านมีเพียงพระชายาฉู่อ๋องที่เป็นคู่ต่อสู้ของท่าน น่าเสียดาย…พระชายาฉู่อ๋องไม่เคยสนใจท่าน วันนี้ น้องอยากจะสอนสิ่งใดท่านสักอย่าง อย่าสำคัญตนเองจนเกินไป ท่านไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตา ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าสักวันคนตัวเล็กๆ จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของท่าน”

“เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ” จูชูอวี้โกรธจนตัวสั่น

จูเฟยพยักหน้า ยิ้มพลางเอ่ย “ใช่ ข้าไม่กลัวตาย พี่ใหญ่ ท่านกลัวหรือไม่ น่าเสียดายจริงๆ ข้าคงไม่ได้เห็นตระกูลจูของพวกท่านร้องห่มร้องไห้ ร้องขอความเมตตาแล้ว”

จูชูอวี้ยกมือขึ้นคิดจะตบลงไปอีกครั้ง แต่เพียงยกมือขึ้นก็หยุดอยู่กลางอากาศ มองดวงตาที่ฉายแววที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของจูเฟย รู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อ ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็หมุนตัวเดินหนีไป มองนางเดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของจูเฟยค่อยๆ เลือนหาย ดวงหน้าไร้อารมณ์มองแผ่นหลังจูชูอวี้ที่เดินหนีไปอย่างโซซัดโซเซ น้ำตาพลันไหลลงมา

จูเฟยยืนเหม่อลอยอยู่ใต้หอ ก่อนจะเช็ดน้ำตาของตนแล้วเดินเข้าไปในหอด้านหลัง เดินขึ้นไปบนชั้นสองช้าๆ พลันมองเห็นหนานกงมั่วที่นั่งมองมายังตนด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง มองเห็นหนานกงมั่ว จูเฟยไม่ได้ตื่นตกใจแม้เพียงนิด เพียงเดินไปคุกเข่าลงตรงหน้าหนานกงมั่ว

“พระชายารองทำอันใดหรือ” หนานกงมั่วลุกขึ้นมา เอ่ยถามเสียงเข้ม

“พระชายาดูไม่ตกใจหรือเพคะ” จูเฟยมองท่าทีของหนานกงมั่ว เอ่ย “ดูเหมือน…พระชายาคงรู้นานแล้วว่าเกิดอันใดขึ้น” หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ย “เดาได้ส่วนหนึ่ง เพียงแต่ข้าไม่คิดว่ายังมีเรื่องของพวกเจ้าด้วย” จูเฟยยิ้มขมขื่น เอ่ย “เพียงเกิดเรื่องขึ้น ต่อให้ไม่เกี่ยวกับท่านอ๋อง จะมีใครเชื่อบ้างเพคะ”

หนานกงมั่วไม่ตอบรับทว่าไม่ปฏิเสธ เพียงเอ่ยถาม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พระชายารองทำอันใดอยู่”

จูเฟยเอ่ยเสียงเบา “ในเมื่อพระชายารู้เรื่องตั้งนานแล้ว คิดว่าฉู่อ๋องและฝ่าบาทเองก็คงรู้แล้วกระมัง เรื่องนี้…หม่อมฉันสมควรตาย แต่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับท่านอ๋องของเราจริงๆ เพคะ ขอร้องพระชายาเห็นแก่อดีตฮ่องเต้ ช่วยเอ่ยปากเพื่อท่านอ๋องของเราสักสองสามประโยคด้วยเถิดเพคะ”

หนานกงมั่วถอนหายใจ สายตาที่มองไปยังนางนั้นมีความเวทนาแฝงอยู่ “เจ้าเอ่ยแล้ว…เพียงเกิดเรื่องขึ้น คนแรกที่จะถูกสงสัยคือเซียวเชียนเยี่ย หากเจ้าคิดเพื่อเขาจริงๆ เจ้าก็ไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องนี้ตั้งแต่แรก”

จูเฟยหลุบตาลงน้ำตาไหลนอง “ท่านอ๋องมีจิตใจด้านชาไปแล้วจริงๆ เพคะ แต่กลับมีคนไม่ยอมปล่อยเขาไป ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องปฏิเสธพวกเขาแล้ว แต่คนเหล่านั้นก็ยังไม่ยอม หากหม่อมฉันไม่รับปาก เกรงว่าท่านอ๋องคงได้เข้ามายุ่งเรื่องนี้จริงๆ หม่อมฉันเกิดมาชีวิตย่ำแย่กว่าใคร แม้ท่านอ๋องไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ดี แต่เป็นคนที่ดีกับหม่อมฉันที่สุด เพียงแต่…หม่อมฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว อย่างไรในใจของหม่อมฉันฝ่าบาทไม่อาจเทียบบุตรชายของหม่อมฉันได้ ตระกูลจูทำร้ายเขาที่อายุน้อยต้องเจ็บปวด แม้แต่ชีวิตยังไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ หม่อมฉันจะให้พวกเขาตายไปพร้อมกัน” น้ำเสียงของจูเฟยอ่อนลง ทว่ากลับเป็นดั่งลมหนาวในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ

“ข้าไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือไม่” หนานกงมั่วเอ่ย

ฮ่องเต้ไท่ชูไม่ใช่คนใจกว้าง ตอนนั้นเก็บเซียวเชียนเยี่ยเอาไว้เพราะชื่อเสียง แต่ยามนี้เซียวเชียนเยี่ยรนหาที่ตายวางโอกาสนั้นลงในมือของเขา หากไม่สังหารเขาคงรู้สึกผิดกับตนเอง

จูเฟยโขกศีรษะอย่างนอบน้อม เอ่ย “วาจาพระชายามีน้ำหนักน่าเชื่อถือ หม่อมฉันเชื่อเพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่กล้าให้พระชายาช่วยเปล่าๆ หม่อมฉันจะบอกเรื่องที่หม่อมฉันรู้ทั้งหมดแก่พระชายาเพคะ”

“ขอบคุณมาก” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

เมื่อหนานกงมั่วเดินออกมาจากหอเล็กก็เป็นยามเย็นแล้ว เดินเชื่องช้าอยู่ในวังหลวง นางกำนัลขันทีที่เดินผ่านหยุดทำความเคารพอยู่เนืองๆ แสงแดดอ่อนๆ สาดกระทบต้องร่างทว่าหนานกงมั่วกลับอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้ ยกสองมือขึ้นมาโอบกอดตนเองเอาไว้ มองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าพร้อมกับนภาที่คล้ายถูกย้อมไปด้วยสีเลือด ถอนหายใจออกมา

“พระชายา” นางกำนัลใบหน้าคุ้นเคยสองคนรีบวิ่งเข้ามา มองเห็นหนานกงมั่วพลันรู้สึกดีใจ รีบย่อตัวทำความเคารพ

หนานกงมั่วจำได้ว่าพวกนางเป็นนางกำนัลข้างกายฮองเฮา ยิ้มพลางเอ่ย “เสด็จแม่มีเรื่องอันใดหรือ”

นางกำนัลพยักหน้า เอ่ยอย่างร้อนรน “รายงานพระชายา พระชายาหลายพระองค์ป่วยกะทันหันในตำหนักฮองเฮาเพคะ หมอหลวงต่างก็ทำอันใดไม่ได้ ฮองเฮาเชิญพระชายารีบไปดูเพคะ” หนานกงมั่วขมวดคิ้ว “พระชายาหลายพระองค์อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเสด็จแม่เล่า”

นางกำนัลส่ายศีรษะ “ฮองเอาไม่เป็นอันใดเพคะ หมอหลวงบอกว่าพระชายาหลายพระองค์…กินสิ่งที่ไม่ควรกินเข้าไป ดังนั้นจึง…”

“เหลวไหล” หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเข้ม “วันพิธีอย่างวันนี้ อาหารในวังต่างก็ได้รับการตรวจสอบ จะมีสิ่งที่ไม่ควรกินได้เยี่ยงไร” นางกำนัลทั้งสองส่ายศีรษะ เอ่ย “หม่อมฉันก็ไม่รู้เพคะ ฮองเฮามีรับสั่งให้ควบคุมตัวคนที่เข้าใกล้เอาไว้แล้วเพคะ” หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ยเสียงเข้ม “ไปดูก่อนเถิด”

“เพคะ เชิญพระชายาเพคะ”

นางรีบเข้าไปยังตำหนักของฮองเฮา ในตำหนักรับรองพระชายาหลายคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าซีดขาว พระชายาจิ้นอ๋องอายุมากที่สุดอาการหนักที่สุด นอนอยู่บนเตียงนุ่ม ใบหน้าซีดขาวลมหายใจโรยราน่าตกใจ หนานกงมั่วสีหน้าหนักอึ้ง รีบสาวเท้าเข้าไปด้านใน ฮองเฮาเดินไปมาอย่างร้อนใจ ซุนเหยียนเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างนางเองก็ใบหน้าตื่นตระหนก มองเห็นหนานกงมั่วเดินเข้ามา รีบเอ่ย “อู๋สยา เจ้ามาแล้ว เร็ว รีบมาดูว่าพวกเขาเป็นอันใดไป”

พระชายาโจวอ๋องที่พิงอยู่ด้านข้างยิ้มเย็น กัดฟันเอ่ย “เกิดอันใดขึ้นน่ะหรือ พี่สะใภ้ พวกเราต่างก็โดนพิษอยู่ในตำหนักของพระองค์ จะมีอันใดได้อีกเล่า ท่านและพี่สามต้องการชีวิตของพวกเราเพียงบอกก็พอแล้ว ไยต้องใช้วิธีเช่นนี้เล่า”

ประโยคนี้เอ่ยออกไป สีหน้าพระชายาองค์อื่นพลันเปลี่ยน เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ฮองเฮากลับไม่เป็นอันใด หากบอกว่าพวกนางไม่สงสัยเลยนั่นคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ได้ยินเช่นนั้น ฮองเฮาพลันเอ่ยเสียงดัง “น้องสะใภ้หก เจ้าเอ่ยอันใดกัน” นางเป็นถึงฮองเฮา กินอิ่มแล้วไม่มีอันใดทำเลยวางยาน้องสะใภ้ในตำหนักตนเองหรือ

พระชายาโจวอ๋องเองก็รู้ว่าสิ่งที่ตนเอ่ยไร้เหตุผล ส่งเสียงหยันเบนหน้าหนีไป บ่นพึมพำ “ใครจะรู้เล่าว่าพระองค์คิดอย่างไร”

“เจ้า…”

“เสด็จแม่ระงับโทสะก่อนเพคะ” หนานกงมั่วรีบเดินเข้าไปประคองเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา