หมอหญิงยอดมือสังหาร - ต้นเถาเยาเยา 16

ต้นเถาเยาเยา 16

จวินหนานเยี่ยนไม่ได้รู้สึกแปลกหูกับชื่อซังเจี้ยวนี้ มาถึงเมืองหลวงเขาได้สอบถามเรื่องของเยาเยาไม่น้อย แน่นอนว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงคนที่ปรากฏตัวเข้ามายึดครองตำแหน่งสำคัญในชีวิตของเยาเยาอย่างซังเจี้ยวได้ ยิ่งไปกว่านั้น ว่ากันว่าซังเจี้ยวยังเป็นลูกศิษย์ของพระชายารัชทายาทอีกด้วย

จวินหนานเยี่ยนรู้สึกว่าหากไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ความสัมพันธ์ของเยาเยาและซังเจี้ยวคงใกล้ชิดเสียยิ่งกว่าพี่ชายฝาแฝดของนางด้วยซ้ำ อย่างไรหลายปีมานี้เวลาที่ซังเจี้ยวอยู่ข้างกายเยาเยานั้นมากกว่าเซียวจิ่งเสาอยู่มาก

เยาเยาเท้าคางมองทั้งสามคนที่มีท่าทีสุภาพกันไปมาอย่างเบื่อหน่าย กลอกตาอย่างหมดความอดทน เอ่ยถาม “พวกท่านมีเรื่องอันใดกันแน่ ให้ข้ามานั่งดูท่าทีสุภาพเกรงอกเกรงใจกันเยี่ยงนี้หรือ”

เซียวจิ่งเสามองน้องสาวด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “ในเมื่อนายน้อยจวินเป็นสหายของเยาเยา เช่นนั้นก็เป็นคนกันเอง แน่นอนว่าไม่ต้องเกรงใจแล้ว เพียงแต่…พวกเรามาที่นี่ไม่ใช่เพราะคุณชายจวินทั้งหมด”

เยาเยาพยักหน้า ใบหน้าคล้ายกำลังจะเอ่ยว่า เช่นนั้นพวกเจ้ามาทำไมกัน

เซียวจิ่งเสาเอ่ย “ได้ยินว่าเจ้าเอารายชื่อที่เสด็จปู่มอบให้ท่านพ่อไป หากพวกเราไม่มา คนที่อยู่ในรายชื่อนั้นจะต้องนอนเจ็บอยู่บนเตียงลุกขึ้นมาไม่ได้หรือไม่”

สมกับเป็นพี่ชายที่เข้าใจน้องสาว แม้จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันไม่นับว่ามาก แต่ก็ไม่ทำให้ความเข้าใจของเซียวจิ่งเสาต่อน้องสาวของตนลดน้อยลงแม้เพียงนิด

เยาเยากะพริบตาอย่างรู้สึกผิด ซังเจี้ยวมองเยาเยาเอ่ยอย่างปวดหัวเล็กน้อย “เจ้าให้คุณชายจวินช่วยเจ้าชกต่อย เจ้าเคยคิดหรือไม่…หากทำให้คนเหล่านั้นนอนบาดเจ็บจนไม่อาจลุกขึ้นมาได้ เจ้านั้นไม่ต้องกลัวและไม่มีใครกล้าล่วงเกินเจ้า แล้วคุณชายจวินเล่า คนอื่นจะไม่โกรธแค้นเขาอย่างนั้นหรือ”

จวินหนานเยี่ยนอยากบอกว่าเขาไม่สนใจ

ซังเจี้ยวยกมือห้ามเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณชายจวิน ปกติแล้วเยาเยารู้ความมาก ครั้งนี้คงเพราะโกรธมากจึงคิดก่อเรื่องเช่นนี้ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่อาจจัดการเยี่ยงนี้ได้”

เมื่อเทียบกับซังเจี้ยวที่ดูเคร่งขรึม เซียวจิ่งเสานั้นกลับเกรงกลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวาย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ความจริง…ก็ไม่เป็นไรนี่ หากคนเหล่านั้นไม่อาจสู้ได้แม้กระทั่งกับเยาเยา ก็ไม่มีคุณสมบัติมาแต่งกับเยาเยาแล้ว คงไม่ต้องมาให้เยาเยาปกป้องดูแลเขากระมัง”

เยาเยาไม่พอใจ ยื่นมือออกไปหยิกแขนเขา “อันใดเรียกว่า…แม้กับข้ายังสู้ไม่ได้”

เซียวจิ่งเสารีบยกมือขึ้นแสดงออกว่าตนเองไม่ได้กล่าวผิดอันใด

จวินหนานเยี่ยนมองทั้งสามพูดคุยสนุกสนาน อดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ แม้เพิ่งรู้จักทั้งสองคน แต่ดูออกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นต่างก็ดีมาก จวินหนานเยี่ยนเติบโตมาตัวคนเดียว นอกจากฝึกวรยุทธ์ก็เรียนหนังสือ ข้างกายอย่าได้เอ่ยถึงสหายหรือคนรู้ใจเลย แม้แต่เด็กอายุไล่เลี่ยกันยังไม่มีแม้แต่เพียงคนเดียว

เซียวจิ่งเสาเองก็ไม่ได้ละเลยจวินหนานเยี่ยน พูดคุยหยอกล้อกับเยาเยาไม่กี่ประโยคก็หันมาเอ่ยกับจวินหนานเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม “คุณชายจวินคงจะมาเมืองหลวงครั้งแรกกระมัง”

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้า เอ่ย “เป็นครั้งแรกจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“หากคุณชายจวินต้องการสิ่งใด ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ เยาเยาเองก็นับว่าเป็นเจ้าถิ่นในเมืองหลวง ก่อนหน้านี้อยู่นอกเขตกำแพงลำบากคุณชายดูแลเยาเยา ยามนี้เปลี่ยนสถานที่ ก็ควรให้นางได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีเถิด” เซียวจิ่งเสาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เยาเยาจ้องพี่ชายฝาแฝดของตนเขม็ง พูดเป็นหรือไม่เป็นกันแน่ อะไรเรียกว่าเจ้าถิ่น เอ่ยอย่างกับนางเป็นคนชั่วร้าย นางเองก็เป็นคนดีเป็นสตรีที่ดีรู้หรือไม่

มุมปากของจวินหนานเยี่ยนยกยิ้ม พยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “ขอบพระทัยหวงจั่งซุน ข้าจะทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวจิ่งเสาตบไหล่ของเขา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อเป็นคนกันเองก็ไม่ต้องทำตัวห่างเหินเพียงนั้น เรียกชื่อข้าหรือเรียกพี่เซียวก็ได้”

“…” จวินหนานเยี่ยนก้มลงมองไหล่ของตนที่ถูกตบเบาๆ เขาอายุมากกว่าเยาเยาและพี่ชายฝาแฝดของนางผู้นี้จริงๆ นะ แต่ว่า…มองคนตรงหน้าที่ดูยังอีกหลายปีกว่าจะถึงวัยสวมกวน เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลายังสูงกว่าน้องสาวฝาแฝดของเขาอีก จวินหนานเยี่ยนรู้สึกหดหู่ใจไม่อยากอธิบายอีกแล้ว

เซียวจิ่งเสาและซังเจี้ยวเป็นคนไม่มีเวลา แม้จะเป็นห่วงแต่ก็ไม่อาจเฝ้าอยู่ทั้งวันโดยไม่ทำอันใดเลย พูดคุยอยู่ชั่วครู่ ทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินออกไป ก่อนไปซังเจี้ยวยังกำชับแล้วกำชับอีกว่าห้ามเยาเยาก่อเรื่อง ได้รับการรับรองจากเยาเยาแล้วจึงจากไปอย่างไม่วางใจ

ในที่สุดก็ส่งทั้งสองคนกลับไปแล้ว เยาเยาไร้เรี่ยวแรงกำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม่มีความกระตือรือร้นดังก่อนหน้านี้แล้ว ถอนหายใจก่อนจะเอ่ย “ช่างเถิด เจ้าอยากทำสิ่งใด คุ้นเคยกับเมืองหลวงหรือไม่ ข้าพาเจ้าไปเดินเที่ยวดีหรือไม่”

จวินหนานเยี่ยนครุ่นคิด พยักหน้าเอ่ย “เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว”

เยาเยาไม่ใส่ใจ “มีอันใดลำบากกันเชียว พวกเราเป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา คำของท่านลุงเสียนเกอเจ้าอย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย เจ้าก็เคยช่วยข้านี่นา” จวินหนานเยี่ยนพยักหน้าน้อยๆ ทว่าไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

ความจริงเมืองหลวงก็ไม่ใช่สถานที่สนุกสนานน่าสนใจอันใด โดยเฉพาะสำหรับลูกหลานชนชั้นสูงบางคนที่อยู่ไม่สงบ นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เยาเยามักหนีออกไปเที่ยวเล่น เพียงแต่สำหรับคนที่ชอบเสพสุข คงไม่มีสถานที่ใดดีไปกว่าเมืองหลวงอีกแล้ว

เยาเยามองจวินหนานเยี่ยนเป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาจริงๆ ในเมื่อเพื่อนรักมา ตนที่เป็นเจ้าบ้านแน่นอนว่าต้องดูแลเป็นอย่างดีจึงจะถูก แต่ว่า…เยาเยาหันไปมองจวินหนานเยี่ยนที่ดูเหมือนจะเด็กกว่าตนเองแล้วก็ไม่กล้าพาเขาไปสถานที่ร้องรำทำเพลงที่เหล่าลูกหลานขุนนางชอบไป ต่อให้นางรู้ว่าความจริงแล้วจวินหนานเยี่ยนจะอายุมากกว่านางก็ตาม

ไม่แน่ว่าเจ้าเมืองจูเชวี่ยอาจจะบุกมาสับนางเป็นชิ้นๆ ที่เมืองหลวงเพราะพาบุตรชายของเขาเสียคนก็เป็นได้

ข่าวจวิ้นจู่น้อยจวนรัชทายาทพาหนุ่มน้อยเดินเที่ยวทั่วเมืองหลวงถูกส่งต่อไปทั่วเมืองชั้นใน แม้คุณชายตระกูลขุนนางหลายคนจะแสดงออกว่าไม่อยากเป็นบุตรเขยขององค์รัชทายาททว่ากลับเจ็บใจขึ้นมา พวกเขาต่อสู้กับจวิ้นจู่น้อยมาตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าเด็กมาใหม่ผู้นี้เป็นใครกัน จวิ้นจู่น้อยใจดีและสนิทสนมกับใครเยี่ยงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเหล่าคนที่มีใจคิดอยากเข้าจวนรัชทายาท บางทีอาจเป็นจำนวนน้อยที่ตาบอดชอบจวิ้นจู่น้อยเข้าจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ตอนที่จวินหนานเยี่ยนเดินท่องเที่ยวไปทั่วเมืองหลวงพร้อมเยาเยา มักรู้สึกว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ราวกับแทงเข้ามายังแผ่นหลัง แน่นอนว่าเยาเยาเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น แต่นางคุ้นชินมานานแล้ว เมื่ออยู่ในเมืองหลวงจวิ้นจู่น้อยจวนรัชทายาททำอันใดก็ถูกผู้คนจับจ้อง ดังนั้นสายตาที่มองมาย่อมหลากหลายความรู้สึก คงเป็นเพราะสงสัยในตัวตนของจวินหนานเยี่ยนกระมัง

เยาเยายื้อเวลาจนถึงเย็นประตูวังใกล้จะปิดแล้ว จึงเอ่ยลาจวินหนานเยี่ยนแล้วเดินเชื่องช้าเข้าวังไป หากไม่ใช่เพราะก่อนไปเซียวจิ่งเสาได้เอ่ยเตือนนาง นางคงแสร้งทำเป็นลืมไปเสียแล้ว เมื่อเดินเข้ามาในวังก็เห็นฮ่องเต้ไท่ชูกำลังนั่งเสวยอาหารอยู่พอดี ได้ยินเสียงนางกำนัลรายงานจึงเลิกคิ้วขึ้นบอกให้นางเข้ามา

“เยาเยาถวายพระพรเสด็จปู่เพคะ” เยาเยาเอ่ยถวายพระพรกับฮ่องเต้ไท่ชูด้วยน้ำเสียงร่าเริง แม้จะดูเป็นการถวายพระพรไปง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้แย่ ฮ่องเต้ไท่ชูพยักหน้าพึงพอใจ เยาเยานับว่าเป็นหลานที่อิสระที่สุดในบรรดาหวงซุนหวงซุนหนี่ว์ นอกจากฐานะหวงจั่งซุนหนี่ว์รวมไปถึงน้องสาวฝาแฝดของหวงจั่งซุนแล้ว ก็เพราะแม้นางจะถูกเอาอกเอาใจแต่ก็ไม่เอาแต่ใจ ฮ่องเต้ไท่ชูไม่ปฏิเสธว่าเขาให้ความสำคัญกับอานอานมากกว่าสักหน่อย แต่ความรักเอ็นดูต่อเยาเยาก็ไม่ใช่เรื่องโกหก มิเช่นนั้นสตรีในเชื้อพระวงศ์พระองค์ใดจะได้ท่องเที่ยวไปทุกที่เช่นนาง

“มากินข้าวเถิด” ฮ่องเต้ไท่ชูเอ่ยเสียงเรียบ

เยาเยายิ้มยินดี นั่งลงประจำตำแหน่งของตนด้านข้างฮ่องเต้ไท่ชู “เสด็จปู่ได้เสวยอาหารในเวลานี้ ช่างลำบากยิ่งนัก”

ฮ่องเต้ไท่ชูคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มเหลือบมองนาง เอ่ย “เยาเยาจนตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าว ไม่ลำบากกว่าหรือ” เยาเยาแลบลิ้น เอ่ย “เยาเยาเล่นสนุก เสด็จปู่ทรงงานหนักเพื่อแผ่นดิน จะเหมือนกันได้เยี่ยงไรเพคะ”

ฮ่องเต้ไท่ชูส่ายศีรษะไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

สองปู่หลานนั่งทานข้าวเงียบๆ จนเสร็จ ฮ่องเต้ไท่ชูพาเยาเยาลุกเดินออกไปด้านนอก เยาเยาเดินตามฮ่องเต้ไท่ชูไปพลางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “เสด็จปู่ เราจะไปที่ใดหรือเพคะ” ฮ่องเต้ไท่ชูเอ่ย “ช่วงนี้เจ้าก็อยู่ในวังไม่ต้องออกไปเที่ยวเล่นแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้าหาจิ่งเสาด้วยตนเอง”

เยาเยาได้ยินเช่นนั้น แข้งขาพลันอ่อนแรง เอ่ยด้วยใบหน้าขมขื่น “เสด็จปู่…”

ฮ่องเต้ไท่ชูเลิกคิ้วเล็กน้อย “ทำไมหรือ ไม่อยากเจอพี่ชายเจ้าหรือ”

เยาเยาเอ่ยเสียงเบาด้วยน้ำเสียงเศร้า “วันนี้หม่อมฉันเพิ่งเจออานอานอยู่ข้างนอกเองเพคะ”

ฮ่องเต้ไท่ชูส่งเสียงหยัน เอ่ย “เช่นนั้นก็อยู่ในวังเป็นเพื่อนข้า”

เยาเยารีบคว้าแขนของฮ่องเต้ไท่ชูเอาไว้ไม่ยอมให้เขาเดิน “เสด็จปู่ สองวันนี้เยาเยามีธุระ อีกสักไม่กี่วันค่อยเขาวังมาอยู่เป็นเพื่อนพระองค์นะเพคะ” ความจริงเยาเยาอยากเอ่ยว่า นางเพิ่งหนีออกจากวังได้ยังไม่ถึงสองวัน ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ไม่ได้อยากกลับเข้าวังแม้เพียงนิด ไยนางจึงไม่เคยรู้ว่าเสด็จปู่คิดถึงนางมากเพียงนี้กันเล่า

ฮ่องเต้ไท่ชูเอ่ย “เพื่อสหายที่เจ้ารู้จักนอกเขตชายแดนนั่นน่ะหรือ”

“เสด็จปู่พระองค์รู้ได้เช่นไรเพคะ” ข่าวของเสด็จปู่ช่างเร็วไว รู้ตัวตนของจวินหนานเยี่ยนได้เร็วเพียงนี้ แต่ในเมื่อเสด็จปู่เอ่ยขึ้นมาแล้ว เยาเยาจึงรีบพยักหน้า เอ่ยอย่างว่าง่าย “ใช่แล้วๆ เพคะ อย่างไรก็เป็นผู้ที่มีบุญคุณช่วยชีวิตหม่อมฉัน ไม่ง่ายกว่าเขาจะมายังเมืองหลวงหม่อมฉันจึงต้องเป็นเจ้าบ้านที่ดี เสด็จปู่…พระองค์ว่าใช่หรือไม่เพคะ”

ฮ่องเต้ไท่ชูเอ่ย “ให้เขาช่วยจัดการกับคนที่เข้าร่วมการเลือกจวิ้นหม่ามิใช่หรอกหรือ”

เซียว จิ่ง เสา เยาเยากัดฟัน

ฮ่องเต้ไท่ชูเห็นสีหน้าของนางก็รู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ไม่ทำให้นางขายหน้า เอ่ยเสียงเรียบ “อยากออกจากวังก็ได้ อีกสี่วันหลังจากนี้มาเข้าร่วมการเลือกจวิ้นหม่าอย่างว่าง่าย ไม่กี่วันนี้ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด”

เยาเยาเอ่ยอย่างหดหู่ “เสด็จปู่ พระองค์กลัวหม่อมฉันจะไม่ได้แต่งออกเรือนเพียงนั้นหรือเพคะ”

ฮ่องเต้ไท่ชูเอ่ย “ที่แท้เจ้าก็รู้ดีนี่”

“…” นี่คือวาจาที่เสด็จปู่ควรเอ่ยออกมาหรือ

ไม่ว่าจะไม่ยินยอมอย่างไร สุดท้ายเยาเยาก็ต้องตอบรับเงื่อนไขของฮ่องเต้ไท่ชูทั้งน้ำตา อย่างไรต่อให้นางไม่ตอบรับถูกกักตัวอยู่ในวังนางก็ทำอันใดไม่ได้อยู่ดี หากอยู่ข้างนอกไม่แน่อาจคิดหาวิธีได้ สิ่งสำคัญก็คือการเป็นเพื่อนที่ดี แน่นอนว่านางไม่ควรทิ้งเพื่อนใหม่ของตนไว้ข้างนอกตามลำพังได้

สองสามวันติดต่อกันมานี้ เยาเยาพาจวินหนานเยี่ยนท่องเที่ยวไปทั่วเมืองหลวงด้วยกัน อยากทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านให้ดีที่สุด

ทว่าผู้ที่ลอบสังเกตการอยู่ในความมืดกลับยิ่งไม่พอใจมากขึ้น จวิ้นจู่น้อยดีกับเด็กคนนี้เกินไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เย็นวันนี้จวินหนานเยี่ยนเพิ่งแยกกับเยาเยาก็ถูกคนเข้ามาขวางเอาไว้

จวินหนานเยี่ยนมองคนที่เข้ามาล้อมตนเองไว้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สุดท้ายเคลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่คุณชายในชุดผ้าแพรไม่กี่คน ดวงตามีแววเย็นยะเยือก แม้ต่อหน้าเยาเยายามจวินหนานเยี่ยนจะพูดน้อยทว่าตอบรับทุกครั้งเมื่อมีการร้องขอ แต่ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนนิสัยดีนัก เวลานี้เห็นได้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีนัก ไม่มีอารมณ์มาสนทนากับคนเหล่านี้ เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “หลบไป”

ชายหนุ่มในชุดผ้าแพรมองสบตากัน ใบหน้ามีความชิงชังขึ้นมา เห็นได้ว่ารู้สึกว่าตนถูกยั่วยุ เด็กไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีชาติตระกูลและไม่รู้มาจากที่ใด กล้ายั่วยุพวกเขาอย่างนั้นหรือ

“เด็กน้อย เจ้าช่างมีความกล้าไม่น้อยทีเดียว”

จวินหนานเยี่ยนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าราบเรียบ “ข้ารู้จักพวกเจ้า”

หลายคนชะงัก หนึ่งในนั้นก้าวเดินขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เลิกคิ้วเอ่ย “เจ้ารู้จักพวกเราอย่างนั้นหรือ”

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ รายชื่อในใบรายชื่อของเยาเยาเขียนเอาไว้โดยละเอียด ยังมีรูปภาพประกอบ หลายคนนี้คล้ายจะเป็นหนึ่งในนั้น

คุณชายหลายคนเห็นท่าทีของเขา ความโกรธบนใบหน้ายิ่งมีมากขึ้น “เด็กน้อย หากรู้จักก็อยู่ให้ห่างจวิ้นจู่น้อยเอาไว้ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าพวกข้าไม่เกรงใจ”

จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “ขอทุกท่านชี้แนะ ไม่เกรงใจอย่างไร”

“เจ้า!” คุณชายในชุดผ้าแพรมองสบตากัน ทุกคนก้าวถอยหนึ่งก้าวส่งสัญญาณให้คนติดตามข้างกาย เอ่ย “ลุย สั่งสอนเจ้าเด็กนี้ให้ข้า” ความจริงแรกเริ่มคุณชายเหล่านี้ไม่ได้คิดลงมือกับจวินหนานเยี่ยน อย่างไรจวินหนานเยี่ยนก็ดูเด็กกว่าพวกเขาหลายปี หลายคนรุมรังแกเด็กคนเดียวไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชมนัก น่าเสียดายท่าทางของจวินหนานเยี่ยนทำให้พวกเขาไม่พอใจ คุณชายเหล่านี้แน่นอนว่าไม่ใช่คนที่มีความอดทนต่อการเย้ยหยัน พลันลืมไปชั่วขณะว่าการรังแกเด็กนั้นไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชม เพียงอยากสั่งสอนเจ้าเด็กจองหองผู้นี้หนักๆ

เพียงแต่เห็นได้ว่าจวินหนานเยี่ยนไม่ใช่คุณชายลูกหลานขุนนางที่ไม่พอใจอันใดก็ลงมือต่อสู้กันชุลมุน เขาเป็นจอมยุทธ์ แม้เขาจะเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่สวมกวน แต่ก็เป็นนายน้อยเมืองจูเชวี่ย ลูกศิษย์ที่กงอวี้เฉินสั่งสอนมาเองกับมือ

มองหลายคนที่พุ่งเข้ามา มุมปากของจวินหนานเยี่ยนพลันแสยะยิ้มหยัน เอื้อมมือไปชักกระบี่ออกมา แสงสีเงินสะท้อนผ่าน คมกระบี่จ่อเข้าที่ลำคอของหนึ่งในนั้น

ทุกคนชะงัก ชายหนุ่มที่เอ่ยปากก่อนหน้านี้เอ่ยด้วยความโกรธ “ลุยเลยสิ กลัวอันใดเล่า เขากล้าสังหารคนในเมืองของฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ”

ทุกคนได้สติกลับคืนมา พุ่งเข้าหาจวินหนานเยี่ยนด้วยความโกรธ เป็นความจริงที่จวินหนานเยี่ยนไม่อาจสังหารคนในเมืองหลวงแห่งนี้ ดังนั้นคมกระบี่ในมือพลันพลิกกลับ ฟาดไปที่ลำคอของคนผู้นั้นไม่หนักไม่เบา คนผู้นั้นรู้สึกเจ็บปวดที่ลำคอ ภาพตรงหน้าพลันมืดลง ในสมองกำลังคิด หรือว่า…ข้าจะตายแล้ว

หนึ่งคนสลบไปแล้ว จวินหนานเยี่ยนก็ไม่ได้หยุดลง พลิกมือหันกลับไปหาคนที่ลอบจู่โจมอยู่ด้านหลัง คมกระบี่วาดผ่านลำคอของคนผู้นั้นไป แม้ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด ทว่ากลับตกใจจนใบหน้าซีดขาว

เยาเยารู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีนักจึงกลับมา พลันมองเห็นคุณชายในชุดผ้าแพรสามคนและผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น เมื่อมองเห็นเยาเยาเดินมา หนึ่งในคุณชายจึงเอ่ยเรียก “จวิ้นจู่ ช่วยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เยาเยากะพริบตา มองไปยังจวินหนานเยี่ยนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง มั่นใจว่าเขาไม่ได้เสียเปรียบให้อีกฝ่ายจึงเอ่ย “พวกเจ้าทำอันใดกัน” แม้วาจาจะเอ่ยถามคุณชายเหล่านั้น สายตากลับยังคงมองสำรวจอยู่บนร่างกายของจวินหนานเยี่ยน จวินหนานเยี่ยนเอ่ย “ไม่มีอันใด คุณชายเหล่านี้บอกว่าอยากประลองกับข้าเท่านั้น”

เยาเยาชี้ไปยังคนบนพื้นด้วยความตกใจ จากนั้นชี้มายังจวินหนานเยี่ยน “พวกเขา…ประลองกับเจ้าหรือ” เป็นจวินหนานเยี่ยนสังหารคนพวกนี้กระมัง

จวินหนานเยี่ยนพยักหน้าจริงจัง เยาเยาหันไปมองคนที่นอนอยู่บนพื้น เท้าข้างหนึ่งเตะข้อมือของอีกฝ่ายเบาๆ เอ่ย “เจ้าพูดสิ”

คุณชายในชุดผ้าแพรที่ถูกเรียกฝืนยิ้มออกมา เอ่ย “คะ…คุณชายจวินผู้นี้เอ่ย…ไม่ ผิด” จวิ้นจู่น้อยไปหาคนร้ายกาจเยี่ยงนี้มาจากที่ใดกัน

เยาเยาย่อตัวลงด้วยความสนอกสนใจ ตบเบาๆ ลงไปบนใบหน้าของคุณชายที่เอ่ยปาก เอ่ยอย่างจริงใจ “พวกเจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก” แม้แต่นางยังไม่กล้าบอกว่าจะเอาชนะจวินหนานเยี่ยนได้ คุณชายที่มีวรยุทธ์เพียงเท้าแมวเหยียบยังกล้าท้าประลองกับนายน้อยเมืองจูเชวี่ยอย่างนั้นหรือ ช่างไม่รู้จักความตายเสียจริง

คุณชายเหล่านั้นร้องห่มร้องไห้ “จวิ้นจู่ เรื่องนี้…ไม่ ไม่บอกคนอื่นได้หรือไม่” ที่สำคัญหากคนที่บ้านเขารู้ มิเช่นนั้นคงถูกโบยจนเดินไม่ได้อย่างแน่นอน เยาเยาเลิกคิ้ว ยิ้มร่าก่อนจะเอ่ย “ได้สิ แต่ว่า…เรื่องอันใดเล่า”

“จวิ้นจู่ต้องการสิ่งใด” คุณชายเหล่านั้นรู้สึกหดหู่ยิ่งขึ้น ไยพวกเขาต้องเลือกมาหาเรื่องเจ้าเด็กคนนี้ในเวลาเช่นนี้ด้วยเล่า ไม่เพียงถูกเขาจัดการจนร่างแทบแหละสลายแล้ว ยังถูกจวิ้นจู่น้อยเอาเปรียบอีก

เยาเยาตบไหล่เขาอย่างพึงพอใจ “ดีมาก จวิ้นจู่ข้าชอบคนพูดรู้เรื่อง”