เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 383 ฉินอวี่บังเอิญไปเจอฉินฮั่นชิวซื้อจิวเวลรี่ให้ฉินหร่าน

ตอนที่ 383 ฉินอวี่บังเอิญไปเจอฉินฮั่นชิวซื้อจิวเวลรี่ให้ฉินหร่าน

โจวซานรู้ว่าวันนี้เป็นวันทดสอบวันสุดท้าย

เขาอยู่รอมาตลอดจนถึงเที่ยง ซึ่งทางฝั่งห้องปฏิบัติการยังไม่ติดต่อมา

เขาจึงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

พอตอนนี้เห็นสายจากคณบดีเจียง เขาก็รีบรับสายทันที “ฉินหร่านน่าจะผ่านการทดลองระดับCแล้วใช่ไหม?”

“ผ่านแล้วครับ” คณบดีเจียงที่อยู่ปลายสายพูดด้วยเสียงลอยๆ “ยังมีเรื่องที่ผมต้องแจ้งให้ท่านทราบ”

โจวซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงผ่อนคลายขึ้น “คุณว่ามา”

คณบดีเจียงชะงักไปสักพัก “อธิการบดีโจว ตอนนี้ท่านกำลังนั่งหรือยืนอยู่ครับ?”

“ยืนอยู่ ทำไมเหรอ?” โจวซานยิ้ม น้ำเสียงหนาทุ้ม

“งั้นท่านไปหาที่นั่งสักที่ดีกว่า” คณบดีเจียงพูดต่อ

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

โจวซานไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เป็นเพราะเขากำลังดีใจจึงไม่ได้ถามหาเหตุผล เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกด้านหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ แล้วถามว่า “นั่งเรียบร้อยแล้ว มีอะไร?”

“อ้อ ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ” คณบดีเจียงที่อยู่ทางด้านห้องปฏิบัติการทางฟิสิกส์ก็เพิ่งได้สติกลับมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยมาก “ก็แค่อยากจะบอกท่านหน่อยน่ะ ปีนี้คะแนนรวมของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงของเราเอาชนะมหาวิทยาลัยAได้แล้วครับ ได้รับการจัดสรรเงินทุนและวัสดุอุปกรณ์การทดลองมากกว่าสองเท่า”

**

“คะแนนการประเมินก็ออกมาเรียบร้อยแล้ว ห้องปฏิบัติการจะจัดทีมปฏิบัติการให้กับพวกเธอ” คณบดีเจียงได้รวบรวมกลุ่มคนที่สอบเข้าห้องปฏิบัติการปีนี้ได้พร้อมกับพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับห้องปฏิบัติการ “ทั้งหมดเป็นการจับฉลาก เป็นไปได้น้อยมากที่พวกเธอจะถูกจัดอยู่ด้วยกัน ยังมีแฟ้มอีกชุดหนึ่งที่จะระดมกำลังพนักงานทำการบันทึก ต้องใช้เวลาอีกพอสมควรกว่าจะได้เข้าห้องปฏิบัติการ”

คณบดีเจียงพูดจบก็มองมาทางฉินหร่าน

อดยิ้มไม่ได้

ตลอดสองวันที่ผ่านมาเป็นเซอร์ไพรส์ที่เกิดขึ้นติดๆ กัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็อยากจะเชิญทุกคนไปทานข้าว

ฉินหร่านดึงผ้าพันคอและชี้ไปทางเฉิงเจวี้ยนกับเฉิงเวินหรู หาเหตุผลปฏิเสธคำเชิญของคณบดีเจียง

คณบดีเจียงมองไปทางที่เธอชี้ก็เห็นแววตาที่เยือกเย็นของเฉิงเจวี้ยน เขารีบละสายตาทันทีและตามฉินหร่านเข้าไปทักทายด้วยกัน จากนั้นก็พานักศึกษาคนอื่นๆ ไปทานข้าว

หลังจากคิดคะแนนการ์ดทดลองแล้วก็ไม่จำเป็นต้องส่งคืนกลับไปที่ห้องทดลอง สามารถนำกลับมาเก็บไว้เป็นรางวัลได้

ฉินหร่านถือการ์ดทั้งหกใบเดินไปหาเฉิงเจวี้ยน

เฉิงเวินหรูมองเธอ พูดอะไรไม่ออก เงียบไปนานกว่าจะพูดขึ้นมาว่า “หร่านหร่าน เธอนี่…”

เธอไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบาย

“ไปเถอะ กลับไปกินข้าวกันก่อน” เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้น แววตาดูเกียจคร้าน

เฉิงเวินหรูได้สติก็มองไปที่การ์ดทั้งหกใบที่อยู่ในมือฉินหร่าน ดวงตาแวววาว “หร่านหร่าน เอาการ์ดSมาให้พี่จับหน่อย”

ฉินหร่านยื่นการ์ดSให้เธออย่างไม่ใส่ใจ

เฉิงเวินหรูถือมาเล่นไว้ในมือสักพักก่อนจะคืนให้ฉินหร่าน เวลานี้เพิ่งนึกถึงเรื่องฉินหร่านขึ้นมาได้ เธอยิ้มก่อนเอ่ยว่า “มิน่าล่ะ ไม่เห็นเธอโผล่หัวมาตั้งเดือนนึง ที่แท้ก็ยุ่งอยู่กับการประเมินนี่เอง”

พูดถึงเรื่องนี้เฉิงเวินหรูก็ถอนหายใจ

รู้แล้วว่าทำไมฉินหร่านเข้าร่วมประเมินแบบสบายใจ แล้วยังประสบความสำเร็จและคว้าที่หนึ่งมาได้ ทำการทดลองได้ครบถ้วนทั้งหกระดับอีก…

ขณะที่ฉินหร่านเดินตามหลังทั้งสอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เธอหยิบออกมาดูก็พบว่าเป็นฉินฮั่นชิว

“หร่านหร่าน พ่อซื้อของขวัญมาให้ลูกด้วย ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน? พ่อจะเอาของขวัญไปให้” เสียงฉินฮั่นชิวที่อยู่ปลายสายเสียงดังกังวาน ฟังดูก็รู้แล้วว่าตื่นเต้น

ฉินหร่านดึงผ้าพันคอ คิดได้สักพักก็ไม่ได้ทำให้ฉินฮั่นชิวเสียความตั้งใจ

ทั้งสองนัดเจอกันที่ถนนคนเดินของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง

**

ข่าวที่ฉินหร่านประสบความสำเร็จในการสอบเข้าห้องปฏิบัติการทางฟิสิกส์ได้แพร่กระจายทางบอร์ดของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง

และในเวลาเดียวกัน

หอพักของฉินอวี่

เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงปัดดูบอร์ดของมหาวิทยาลัย วันนี้บอร์ดของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงเต็มไปด้วยชื่อฉินหร่าน

ฉินหร่านสอบเข้าห้องปฏิบัติการทางฟิสิกส์ได้แล้ว…

ในกระทู้ทุกแห่งหนล้วนเป็นข่าวของเธอ

ฉินอวี่เรียนอยู่ภาควิชาศิลปะ ตอนแรกเธอไม่รู้ว่าสี่ภาควิชาใหญ่คืออะไร แต่พออยู่มหาวิทยาลัยไปนานๆ ก็ถึงได้รู้ว่าสี่ภาควิชาใหญ่ต่างจากภาควิชาทั่วไป…

เธอปิดหน้าบอร์ดของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง พยายามข่มความริษยาที่ทะลักออกมารวมไปถึงความเสียใจที่มีอยู่น้อยนิด

กดโทรศัพท์แนบอก

หลังจากนั้นไม่นาน

จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเม้มริมฝีปาก เปิดวีแชทหารูปโปรไฟล์เสิ่นอวี่เหวิน จ้องไปที่กล่องแชทที่เคยคุยกับเธอ อ่านอยู่นานในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะพิมพ์ออกมาหนึ่งข้อความ——

(เมื่อก่อนที่เธอเคยบอกว่าเพลงนั้นที่ฉันเล่นไวโอลินเหมือนของเหยียนซีมาก เธอยังจำได้ไหม?)

เสิ่นอวี่เหวินเป็นติ่งดาราที่บ้าคลั่ง

ถือว่าเป็นคนนอกรีตในตระกูลเสิ่น เธอไม่เคยสนเรื่องฉินอวี่กับหนิงฉิงมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สนใจแค่ไอดอลของตัวเอง เรื่องไวโอลินที่เกิดเรื่องราวใหญ่โต เสิ่นอวี่เหวินก็ไม่ได้สนใจ

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

คราวที่แล้วตอนที่เสิ่นอวี่เหวินคุยเรื่องเหยียนซี ฉินอวี่ก็เคยสังเกตแต่ก็พบเพียงเพลงดาร์คๆ ไม่กี่เพลงเท่านั้น

แค่เหมือนกันที่สไตล์เพลง ในส่วนของการเรียบเรียงเพลงยังหาจุดที่ทับซ้อนกันไม่ได้

เสิ่นอวี่เหวินไม่ใช่คนที่มีเซนส์ทางด้านดนตรี การที่จำได้ถึงขนาดนี้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีส่วนที่คล้ายกันบ้าง

ฉินอวี่ส่งไปนานมากแล้วแต่เสิ่นอวี่เหวินก็ยังไม่ตอบกลับ

เธอเม้มริมฝีปาก คลิกไปที่กลุ่มโรงเรียนส่งๆ เรื่องที่คุยกันล้วนเป็นเรื่องฉินหร่าน

ฉินอวี่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างหงุดหงิด

ถือกระเป๋าเป้ไปที่ถนนคนเดิน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จึงมีคนเดินถนนจำนวนไม่น้อย โทรศัพท์ฉินอวี่ในกระเป๋าดังขึ้น เธอเหลือบมองก็พบว่าเสิ่นอวี่เหวินตอบเธอแล้ว เสิ่นอวี่เหวินไม่ได้พูดอะไร แค่ส่งลิงก์ให้เฉยๆ

เดิมทีเธอไม่ได้สนิทกับเสิ่นอวี่เหวินอยู่แล้ว ดังนั้นการที่เสิ่นอวี่เหวินเย็นชาขนาดนี้ ฉินอวี่จึงไม่ได้ใส่ใจ ถึงขนาดตอบกลับไปแค่ประโยคเดียวว่า “ขอบคุณ”

หลังจากตอบข้อความเสร็จแล้ว ฉินอวี่ก็หยิบหูฟังออกจากกระเป๋า ขณะที่สวมหูฟังก็เปิดลิงก์ไปด้วย

สายตามองไปข้างหน้าไปตามอารมณ์

บริเวณปากทางข้างหน้ามีแผ่นหลังที่คุ้นเคยปรากฏอยู่

ฉินอวี่ชะงักเท้า เธอจ้องมองไปยังร่างที่ดูแปลกตาเป็นพิเศษด้วยชุดสูทและรองเท้าหนังที่อยู่ข้างหน้า

อีกฝ่ายรูปร่างสูงใหญ่ ผิวแทน หน้าตาหล่อเหลา แต่ไม่มีมาด

ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน ฉินอวี่ก็จำได้

นั่นคือฉินฮั่นชิวที่เธอบังเอิญเจอตอนเปิดเทอมมาแล้วครั้งหนึ่ง

ฉินอวี่ไม่ได้สนใจกับการพบกันครั้งนั้น เดิมทีเธอยังคิดอยู่เลยว่าเขาคงกลับไปที่เมืองเล็กๆ นั่นแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าที่แท้แล้วเขายังอยู่ที่เมืองหลวง

สายตาเธอย้ายมามองถุงช้อปปิ้งในมือฉินฮั่นชิว เธอจำได้ว่ามันเป็นจิวเวลรี่แบรนด์ดังที่มีอยู่ไม่กี่แบรนด์ แม้ตอนที่ฉินอวี่มีฐานะสูงส่งในตระกูลหลิน แต่การที่จะซื้อแบรนด์ดังๆ เหล่านี้ก็ใช่ว่าจะซื้อได้

ฉินฮั่นชิวมีของเหล่านี้อยู่ในมือได้อย่างไร?

ฉินอวี่เรียก “พ่อ” อยู่ในลำคอ ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมา ก็เห็นฉินฮั่นชิวยื่นของให้เด็กสาวคนหนึ่งด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่ม

เห็นได้ชัดว่าคนที่พันผ้าพันคอรับถุงช้อปปิ้งมาอย่างเฉยเมย เผยให้เห็นแค่ใบหน้าที่บอบบางเพียงครึ่งเดียว

ทันทีที่ฉินอวี่มองไปก็สั่นสะท้านตั้งแต่หัวใจยันปลายนิ้ว——

เด็กสาวคนนั้นก็คือฉินหร่าน!

ฉินอวี่แทบคลั่ง ทำไมฉินฮั่นชิวมีจิวเวลรี่แพงๆ นั่น? และยังมอบให้ฉินหร่าน?

ส่วนฉินหร่านก็ไม่มีเสื้อผ้าชิ้นไหนที่ไม่ใช่ของแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า

เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้?

ฉินอวี่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากก็มีรถสีดำคันหนึ่งมาจอด ทางฝั่งคนขับมีชายวัยกลางคนลงจากรถ เปิดประตูหลังแล้วเชิญฉินฮั่นชิวเข้าไปด้วยความเคารพ…

รถคอยๆ ขับเข้าเส้นทางจราจร

“หร่านหร่าน…เธอกำลังมองอะไรอยู่?” เฉิงเวินหรูที่อยู่อีกด้านเดินเข้ามา เธอยื่นชานมร้อนให้ฉินหร่าน

ฉินหร่านละสายตากลับ ยื่นมือรับชานมมาจากเฉิงเวินหรู ยกมุมปากอย่างเอื่อยเฉื่อย “ไม่มีอะไรค่ะ ดูผิดไป”

ทั้งสองเดินทางกลับไปกินข้าวที่ถิงหลาน

วันนี้คนเยอะมากเพราะเป็นวันหยุด

รถของเฉิงเจวี้ยนจอดไว้ที่มหาวิทยาลัย ไม่ได้ขับออกมา เขาหาที่จอดรถเพื่อเตรียมให้เฉิงมู่ขับกลับตอนที่คนยังน้อยๆ

**

ทางด้านนี้ ฉินอวี่เดินกระสับกระส่ายกลับไปถึงอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอกับหนิงฉิง

“อวี่เอ๋อร์ เป็นอะไรไป?” ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา ชีวิตหนิงฉิงไม่ได้ราบรื่นเหมือนตอนที่อยู่อวิ๋นเฉิง เธอไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรเมื่อนึกถึงฉินหร่าน

บนใบหน้ายังมีริ้วรอยขึ้นมาเล็กน้อย ดูแก่กว่าปีที่แล้ว

ทว่าความงามของสาวมีอายุก็ยังหลงเหลืออยู่

ฉินอวี่มองหนิงฉิงพลางเม้มริมฝีปาก “วันนี้หนูเจอพ่อ…”

“พ่อลูกอยู่อวิ๋นเฉิงไม่ใช่เหรอ?” หนิงฉิงวางแก้วลง เธอถามด้วยความลังเล การที่หลินฉีมาเมืองหลวงก็ไม่เห็นจำเป็นต้องปิดบังพวกเธอ

Novel PDF

“อีกคนนึง” ฉินอวี่ลดเสียงลง หลุบตาลงเพื่อปกปิดแววตา

นั่นก็คือฉินฮั่นชิว

เมื่อคิดได้ว่าเป็นเขา หนิงฉิงก็ไม่ค่อยใส่ใจมาก “เจอก็เจอสิ ไม่เห็นแปลกตรงไหน เมืองหลวงก็ออกจะใหญ่ซะขนาดนี้”

เมื่อฉินอวี่เห็นท่าทีของเธอก็บีบโทรศัพท์แน่น เธอพูดออกไปตรงๆ “แม่ หนูเห็นเขามีคนขับรถมารับด้วย ดูเคารพเขามาก และยังถือจิวเวลรี่ราคาแพงๆ อีกด้วย หนูเห็นเขามอบให้พี่ เขาเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?”