เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 384 ทีเซอร์รายการ ของขวัญจากลูกพี่

ตอนที่ 384 ทีเซอร์รายการ ของขวัญจากลูกพี่

พวกเธออยู่เมืองหลวงมานานแล้ว ทั้งสองเจอฉินฮั่นชิวแค่ตอนเปิดเทอม แต่ก็พยายามหลบเลี่ยงเขาตลอด

พอมาได้ยินฉินอวี่พูดแบบนี้

ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของหนิงฉิงก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้

“ลูกดูผิดแล้วมั้ง? จะเป็นไปได้ยังไง” พอเธอรู้สึกตัวก็หยิบแก้วน้ำที่วางบนโต๊ะ ทว่าเห็นอย่างชัดเจนว่ามือกำลังสั่น

ฉินอวี่เป็นคนรอบคอบ การที่เธอยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดด้วยความมั่นใจนั่นก็แสดงว่าเป็นเรื่องจริงไปแล้วเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

ทั้งสองนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านนอก ใคร่ครวญอยู่นานก็ไม่พูดอะไร

หลังจากทานข้าวกันอย่างเงียบๆ ฉินอวี่ก็ไม่ได้รีบกลับมหาวิทยาลัย เธอถือโทรศัพท์กลับห้องตัวเองแล้วปิดประตู

พลันนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้เปิดฟังลิงก์ที่เสิ่นอวี่เหวินส่งมาให้ ฉินอวี่จึงจับหูฟังแล้วค่อยๆ เปิดเพลงที่อีกฝ่ายส่งมา

ชื่อเพลง Return to Silence

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

เมื่อคลิกที่ลิงก์และอ่านความคิดเห็น ฉินอวี่ถึงได้รู้ว่านี่คือเพลงของเหยียนซีในช่วงแรกๆ เหยียนซีขายลิขสิทธิ์เพลงจำนวนมากให้กับซอฟต์แวร์ แต่มีแค่เพลงนี้เท่านั้นที่ไม่ได้ใช้ เหยียนซียังเคยระบุในเวยป๋อว่าสำหรับเขาแล้ว เพลงนี้ต่างออกไปมาก

หลังจากฟังจบ

แววตาฉินอวี่ก็สั่นไหว

เธอดูที่หน้าแรกของเพลง

เนื้อร้อง : เหยียนซี

ทำนอง : เจียงซานอี้

เรียบเรียงเพลง : เจียงซานอี้

ส่วนมากเพลงของเหยียนซีเขาจะเป็นคนแต่งเนื้อร้องเอง มีแค่เจียงซานอี้เท่านั้นที่เป็นผู้รับผิดชอบเรียบเรียงเพลง และมีอีกหลายเพลงดังที่เป็นทำนองของเจียงซานอี้

แต่มีแค่เพลงนี้เท่านั้นที่รู้จักกันเพียงแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ เพราะลิขสิทธิ์ไม่เผยแพร่ให้คนภายนอก

เพลงนี้ถูกสร้างเมื่อสี่ปีก่อน

เร็วกว่าฉินหร่าน

ฉินอวี่เปิดวิดีโอนั้นที่อยู่บนหน้าเวยป๋อของอาจารย์เว่ย ท่อนกลางเหมือนเพลง Return to Silence ของเหยียนซีไม่มีผิด

แววตาอันบ้าคลั่งทะลักออกมาราวกับลาวา เรื่องลอกเลียนเพลงไวโอลินเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเกือบทำลายทุกอย่างในชีวิตของฉินอวี่ ตอนนั้นฉินอวี่ถูกความริษยาและผลประโยชน์บังตา คิดแค่ว่าอยากให้ฉินหร่านหายไปให้พ้นจากตัวเอง แทบจะเสียสติและติดตามไต้หรานไปทำเรื่องที่ไม่อาจย้อนกลับมาแก้ไขได้

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ เธอมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เกิดเรื่อง เธอรู้สึกเหมือนมีมือคู่หนึ่งกำลังบงการเรื่องนี้และผลักเธอไปยังที่ที่ไม่สามารถจะลุกขึ้นยืนได้อีก

แต่ฉินหร่านยังอยู่สุขสบายไร้กังวลท่ามกลางความเจริญงอกงามในมหาวิทยาลัยเมืองหลวง…

พอคิดถึงตรงนี้ ฉินอวี่ก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น จับโทรศัพท์แน่นขึ้น

ก้มหน้าโหลดเพลงทั้งสองลงในโทรศัพท์มือถือ

**

ถิงหลาน

ฉินหร่าน เฉิงเวินหรู และคนอื่นๆ ยังทานข้าวไม่เสร็จ

เฉิงมู่ใกล้จะอิ่มแล้ว ขณะทานข้าวก็เลื่อนดูเวยป๋อไปด้วย จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น “คุณหนูฉิน รายการเรียลลิตี้ของคุณจะออกอากาศวันเสาร์หน้าแล้วเหรอครับ?”

เฉิงเวินหรูวางตะเกียบลง ขณะกำลังหยิบผ้ามาเช็ดปากอย่างเชื่องช้า

เมื่อได้ยินเฉิงมู่พูดก็เงยหน้าขึ้น “เรียลลิตี้อะไร?”

เฉิงมู่จึงเอาเวยป๋อที่เป็นโฆษณาอย่างเป็นทางการของทางกองถ่ายยื่นให้เฉิงเวินหรูดู

จากนั้นก็อธิบายเรื่องฉินหลิงให้เฉิงเวินหรูฟังคร่าวๆ

ชื่อรายการคือ “ไอดอล24ชั่วโมง” เป็นรายการวาไรตี้ที่เปิดเผยชีวิตของเหล่าคนดังและไขรหัสการผจญภัยกลางแจ้ง

เฉิงเวินหรูรับมาดู กองถ่ายได้ปล่อยทีเซอร์ออกมาแล้ว ในทีเซอร์มีเพียงหนึ่งนาทีสามสิบวินาทีเท่านั้น ในนั้นมีฉินหร่าน น้องชายของจิ่งเหวิน และคนอื่นๆ ซึ่งได้ออกกล้องกันมาน้อยมาก ฉินซิวเฉินกับจิ่งเหวินก็มีไม่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นช็อตที่กำลังลุ้นระทึกสยองขวัญ

ความคิดเห็นด้านล่างค่อนข้างหลากหลาย

แมวเหมียวผู้หลงรักดวงดาว : กรี๊ดๆ ๆ ๆ ทีมงานรายการใจสปอร์ตมาก เชิญซุปตาร์ฉินมาจริงๆ ด้วยหรือเนี่ย! จะตั้งตารอถึงวันเสาร์หน้า! ถล่มรายการให้ดู! จะรอถึงวันเสาร์หน้าให้ได้!

นางฟ้าตัวน้อยของพี่ฉิน : กรี๊ดดดดด ให้ตายเถอะ! พี่ฉินผู้หน้าตางดงามล้ำเลิศของฉัน!

จุดตะเกียงดูสิ่งต่ำช้าท่ามกลางความเมามาย : ถ้าเชิญเหยียนซีมาได้ แสดงว่าทีมงานเจ๋งจริงๆ (หัวเราะ)

พอเลื่อนลงมาข้างล่างก็เริ่มมีคนออกมา

สายลมแห่งซีเป่ย :ซุปตาร์ฉินพาหลานสาวมาออกกล้องด้วยเหรอ? หลานสาวซุปตาร์ฉินก็จะเข้าวงการงั้นสิ?

ซือหม่า ณ เจียงโจว : ถ้าว่ากันตรงๆ คนในวงการบันเทิงหลายคนก็ดังมาจากรายการเรียลลิตี้ทั้งนั้น ในฐานะที่เป็นแฟนคลับซุปตาร์ฉิน ถึงฉันจะอยากดูซุปตาร์ฉินในรายการเรียลลิตี้ แต่ฉันก็กังวลด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะหลานสาวที่เขาพามาไม่เคยปรากฏตัวในวงการบันเทิงมาก่อน ดูจากทีเซอร์แล้วรู้สึกว่าทั้งสองดูแข็งมาก

……

แฟนคลับฉินซิวเฉินครองพื้นที่แสดงความคิดเห็นอย่างรวดเร็ว

ส่วนคนทั่วไปจะรักษาท่าทีโดยการรอดูไปก่อน ทุกคนต่างก็คิดว่าที่หลานสาวฉินซิวเฉินออกมาครั้งนี้ก็เพราะออกมาหาเงิน

ตอนที่เฉิงเวินหรูเห็นคำว่า “หลานสาวซุปตาร์ฉิน” ก็ผงะไปสักพัก

แน่นอน เธอย่อมรู้ดีว่าซุปตาร์ฉินก็คือฉินซิวเฉินแห่งตระกูลฉิน

ปีที่แล้วก็เคยได้ยินคนในเมืองหลวงพูดถึงชื่อฉินหร่าน รู้ว่าเธอมาจากเมืองเล็กๆ ในอวิ๋นเฉิง การศึกษาและพื้นเพครอบครัวเธอไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นพอปีนี้ได้มาพบฉินหร่านก็ยังประหลาดใจในตัวเธออยู่หลายครั้ง

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

แม้ตระกูลฉินจะตกต่ำ แต่ในเมืองหลวง นอกจากตระกูลเฉิง ตระกูลสวีและอีกไม่กี่ตระกูล ก็ใช่ว่าจะเป็นตระกูลที่ตระกูลทั่วไปจะเทียบได้

ฉินหร่านเป็นหลานสาวของฉินซิวเฉิน?

นั่นก็คือคนตระกูลฉิน?

เฉิงเวินหรูคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ฉินซิวเฉินไม่ใช่สายเลือดตระกูลฉิน ทุกวันนี้อำนาจตระกูลฉินแทบจะอยู่ในกำมือคุณชายสี่ตระกูลฉินทั้งหมด ไม่รู้ว่าฉินหร่านมาจากสายไหน…

เรื่องพวกนี้ฉินหร่านไม่เคยคุยกับเฉิงเจวี้ยน เฉิงเวินหรูก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

เฉิงเวินหรูยิ้มและจำชื่อรายการไว้ เธอคืนโทรศัพท์ให้เฉิงมู่และมองฉินหร่านด้วยความคาดหวัง “เธอทำอะไรในรายการบ้าง? ถ่ายทำรายการข้างนอกสนุกไหม?”

สองทุ่มวันเสาร์หน้า

เฉิงเวินหรูจดจำเวลาไว้

ฉินหร่านเงยหน้าขึ้น เธอกินข้าวช้าและกินอย่างเอื่อยเฉื่อย “ไม่ได้ทำอะไร แต่สนุกดี”

“สนุกก็ดีแล้ว” เฉิงเวินหรูเอามือเท้าคาง ยิ้มอย่างอบอุ่น เธอตั้งตารอคอยรายการของฉินหร่านมาก

พอพูดถึงเรื่องนี้ เฉิงเวินหรูก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อต้นเดือนที่แล้วเฉิงเจวี้ยนตอบตกลงไปเมือง C กะทันหัน สถานที่อัดรายการวาไรตี้ที่เฉิงมู่เพิ่งพูดถึงก็เมือง C เหมือนกัน

เธอเลิกคิ้วมองเฉิงเจวี้ยน

เฉิงเจวี้ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หรี่ตาด้วยความเกียจคร้าน มองเธออย่างใจเย็น “กินเสร็จก็ไปบริษัทได้แล้ว”

เฉิงเวินหรูนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนหน้ายังคงดูเรียบร้อยไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย “ไม่…”

ยังไม่ทันได้พูดออกมาก็เหลือบไปเห็นเฉิงเจวี้ยนกำลังมองเธอคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ทันใดนั้นเสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาในหัว เฉิงเวินหรูสะอึกคำพูดในลำคอ——

เตือนว่าเงินขาดมือ

เธอละสายตากลับมาแล้วกระแอมเสียง ยืดตัวตรง แต่ยังวางมาด “นายพูดถูก ฉันไม่ได้เข้าบริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว”

แน่นอนว่าเฉิงเวินหรูไม่ได้ว่างอะไรขนาดนั้น แต่แค่ว่าวันนี้เธอสงสัยขั้นตอนการประเมินของฉินหร่าน เธอจึงอยู่ที่นี่นานหน่อย

เฉิงมู่ที่อยู่อีกด้านพูดปลงๆ “วันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็ไม่มี”

เฉิงเวินหรูกวาดตามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เฉิงมู่จึงรีบหุบปาก

หลังจากทานข้าวเสร็จ เฉิงเวินหรูก็พักอีกสิบนาทีแล้วหยิบการ์ดSที่ฉินหร่านให้เธอไปที่บริษัท วันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่สำหรับหญิงแกร่งอย่างเฉิงเวินหรูแล้ว ไม่มีวันไหนที่ได้ “พัก”

พ่อครัวมาเก็บจานชามหลังจากที่ทุกทานข้าวเสร็จ เฉิงมู่ไปชงชาในครัวมาให้ฉินหร่าน

ฉินหร่านพิงอยู่บนโซฟาพลางถือหมอน เกยคางไว้บนขนนุ่มๆ บนหมอนในขณะที่ถือถ้วยชาดื่มอย่างช้าๆ

เฉิงเจวี้ยนนั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือซ้ายวางอยู่บนโซฟาข้างหลังเธออย่างเกียจคร้านโดยที่มือขวาเล่นโทรศัพท์ มันเป็นแอปเกมที่ฉินหลิงส่งมาให้เขา

ฉินหลิงเล่นเกมนี้ไปแล้วสองครั้ง

ทุกครั้งที่ผ่านมาถึงหนึ่งในสาม ตัวละครในเกมก็จะร่วงตายในหลุม

ครั้งแรก เฉิงเจวี้ยนเลิกคิ้ว

ครั้งที่สอง เฉิงเจวี้ยนปิดเกมไปทั้งอย่างนั้น

เขารู้ว่านี่น่าจะเป็นเกมเล็กๆ ที่ฉินหลิงทำมาเพื่อโกงเขา

เวลานี้เฉิงเจวี้ยนไม่ว่างมาคิดบัญชีกับฉินหลิง เขาวางโทรศัพท์ไว้บนโซฟาและก้มหน้ามองฉินหร่าน ขนตายาวพับลงปิดดวงตาที่มีเลือดฝอยอยู่หน่อยๆ เธอผล็อยหลับไปแล้ว

เธอเอาแต่ทำการทดลองและอ่านความรู้เชิงทฤษฎีอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทั้งเดือน เครียดยิ่งกว่าเรียนไวโอลินในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเสียอีก

**

รายชื่อสมาชิกใหม่ของห้องปฏิบัติการปีนี้ออกมาแล้ว

ภาควิชาฟิสิกส์ได้ส่งรายชื่อไปที่ห้องปฏิบัติการแล้วหนึ่งชุด

ทุกปี สมาชิกใหม่ของห้องปฏิบัติการจะมีการจับฉลากแบ่งไปตามห้องปฏิบัติการของนักวิจัยแต่ละท่านเพื่อเรียนรู้เรื่องพื้นฐานของห้องปฏิบัติการ

ปีนี้ยังคงเป็นการสุ่มจับฉลากเพื่อทำการจัดสรร

หากจับได้ห้องปฏิบัติการเป็นลูกน้องนักวิจัยท่านไหน ก็จะมอบหมายให้ไปอยู่กับนักวิจัยท่านนั้น ถ้าคนที่มาใหม่โชคดีและถูกชะตากับนักวิจัย นักวิจัยก็สามารถรับเป็นศิษย์ได้

คืนวันพุธ

ฉินหร่านได้รับแจ้งจากระบบห้องปฏิบัติการ

Novel PDF

การจัดสุ่มประกาศผลแล้ว

ฉินหร่านไม่ค่อยสนใจผลการจัดสุ่มมากนัก เพราะเธอไม่ได้ต้องการหาอาจารย์ในห้องปฏิบัติการ

เธอคลิกอ่านระบบแจ้งคร่าวๆ ——

เธอถูกจัดให้อยู่ในห้องปฏิบัติการกับคนที่ชื่อเลี่ยวเกาอั๋ง

พอคลิกเปิดดูข้อมูลของเลี่ยวเกาอั๋ง ข้อมูลส่วนตัวของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นมา : นักวิจัยขั้นพิเศษ

นิ้วฉินหร่านชะงักเล็กน้อย

“มีอะไร?” เฉิงเจวี้ยนวางหนังสือลง เมื่อเห็นฉินหร่านมีสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงเงยหน้าขึ้น

ฉินหร่านจับโทรศัพท์แน่น “ทำไมนักวิจัยขั้นพิเศษถึงได้มาอยู่ที่ห้องปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้?”

คนระดับนี้ควรจะอยู่ในสถาบันวิจัยไม่ใช่หรือ?

“การทดลองบางอย่างต้องอาศัยห้องปฏิบัติการชั้นใต้ดินของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง” เฉิงเจวี้ยนดูโทรศัพท์เธอพร้อมกับอธิบายอย่างใจเย็น “เขาน่าจะยื่นขอย้ายกลับมาที่ห้องปฏิบัติการ ถึงเขาจะไม่ใช่คนของห้องปฏิบัติการ แต่ห้องปฏิบัติการเขาอยู่ที่นี่ เพราะฉะนั้นจึงเป็นไปได้ที่คนใหม่จะย้ายเข้าไป”

ฉินหร่านแสดงออกว่าเข้าใจแล้ว เธอปิดข้อความนี้แล้วลุกขึ้น

“ไปไหน?” เฉิงเจวี้ยนวางหนังสือไว้บนขา ใช้มือขวาพลิกหน้ากระดาษ แต่มือซ้ายจับข้อมือเธอแล้วใช้แรงดึงเล็กน้อย

ฉินหร่านไม่ได้รีบร้อนขึ้นไปข้างบน เธอแค่พูดอย่างเกียจคร้าน “เสี่ยวหลิงมีเรื่องจะถามฉัน”

“น้องชายเธอ” เฉิงเจวี้ยนลืมตาขึ้นพอดี พอได้ยินที่เธอพูดก็หยิบโทรศัพท์ออกมา “เมื่อวานเขาโกงฉัน”

ปลายนิ้วขาวกดไปที่เกมที่ฉินหลิงส่งให้เขาเมื่อวาน

โกงเขาไปแล้วสองครั้ง

ฉินหร่านหยิบโทรศัพท์เขามาแล้วกดเปิดเกมที่ฉินหลิงส่งมาให้เขาเล่น ฉินหลิงได้เพิ่มbugฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งในสามของเกม

ผ่านด่านไม่ได้แน่นอน

ฉินหร่านนั่งตัวตรง จากนั้นก็ขึ้นไปเอาคอมพิวเตอร์ของตัวเองลงมา นิ้วเคาะแป้นพิมพ์

**

อีกด้านหนึ่ง

สตูดิโอของซุปตาร์ฉิน

สิบนาทีต่อมา ฉินหลิงก็ได้รับข้อความจากพี่สาว

เป็นแอปเกมๆ หนึ่ง

เมื่อก่อนฉินหร่านเคยส่งเกมให้เขาเป็นระยะๆ แต่หลังจากที่แนะนำให้เขารู้จักกับครูลู่ท่านนั้น เธอก็ไม่ส่งแอปเกมอะไรมาให้เขาเลย ขณะนี้พอเห็นเธอส่งเกมเล็กๆ มาให้เขา

ฉินหลิงก็รีบเปิดมันทันที เขานั่งตัวตรง ทันทีที่ขยับนิ้ว ตัวละครในเกมก็ตาย

เขาอึ้งไปพักหนึ่ง

กดออกแล้วเปิดใหม่——

พอขยับนิ้ว ตัวละครในเกมก็ตาย

ฉินหลิงเม้มริมฝีปาก กดเปิดแล้วเปิดอีก——

แต่พอขยับนิ้ว ตัวละครในเกมก็ตายอยู่ดี

ในที่สุดผู้จัดการที่เฝ้าดูเขาตายติดต่อกันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตั้งแต่เล่นเกมของฉินหลิงครั้งที่แล้ว เขาก็เล่นจนกลายเป็นปมในใจ นี่ถึงจะทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นปกติ

เขาพิงโซฟามองแล้วยิ้ม “ที่แท้นายก็มีช่วงเวลาอ่อนหัดเหมือนกันนะเสี่ยวหลิง”

ฉินหลิง “…”

เขาออกจากเกม

ด้านนอกห้องทำงานมีผู้ช่วยมาเคาะประตู นำพัสดุเข้ามาแล้วมอบให้ผู้จัดการของซุปตาร์ฉิน “พัสดุของคุณ”

ผู้จัดการรับมาพร้อมกับพูดด้วยความประหลาดใจ ของค่อนข้างหนัก “ฉันไม่ได้ซื้อของอะไรนี่ ซิวเฉิน ของนายไหม?”

ฉินซิวเฉินเป็นศิลปิน เวลาซื้อของมักจะซื้อในนามสตูดิโอหรือกรอกชื่อของเขา

ฉินซิวเฉินกำลังเปิดดูบทขณะที่นั่งบนโซฟา เมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น “เปล่า”

ผู้จัดการก้มหน้าดู พัสดุในมือของเขาห่อเรียบๆ อย่างเห็นได้ชัด ดูไม่ค่อยเหมือนของขวัญจากแฟนคลับเท่าไหร่

ผู้ช่วยดูลักษณะของกล่องก็โน้มตัวเข้ามา และเดาว่า “เป็นคอมพิวเตอร์หรือเปล่าครับ?”

ผู้จัดการนึกขึ้นได้ทันทีว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาได้สอบถามเรื่องคอมพิวเตอร์กับฉินหร่านไป

เขายังโอนเงินให้ฉินซิวเฉินไปสองพันหยวน

ผู้จัดการนำพัสดุวางไว้บนโต๊ะ ยิ้มแล้วเอียงหน้าไปมองฉินซิวเฉินที่กำลังดูบทอย่างตั้งอกตั้งใจ “หลานสาวนายส่งคอมพิวเตอร์มาให้ฉันจริงๆ เหรอเนี่ย?”

หลายวันมานี้เรื่องหลานสาวซุปตาร์ฉินออกกล้องได้รับความนิยมอย่างมากในเวยป๋อ

คนในสตูดิโอต่างก็รู้กันหมดว่าซุปตาร์ฉินมีหลานสาวและยังอยากรู้เรื่องของเธอมาก พอได้ยินว่าหลานสาวซุปตาร์ฉินส่งคอมพิวเตอร์มาให้ผู้จัดการ ทุกคนก็เข้ามามุง ให้ผู้จัดการแกะให้ดู “หลานสาวซุปตาร์ฉินส่งคอมพิวเตอร์อะไรมาให้คุณ? ส่งมาโดยเฉพาะแบบนี้ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้คงไม่ธรรมดา”

เดิมทีผู้จัดการไม่ได้คิดจะแกะ เพราะเขาก็เป็นคนติดเกมคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์แบบไหนก็มีหมดแล้ว จึงไม่ค่อยสนใจคอมพิวเตอร์ที่ฉินหร่านส่งมามากนัก คอมพิวเตอร์ถูกห่อไว้อย่างดี สะดวกในการเอากลับบ้าน แต่คนในสตูดิโอค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นคอมพิวเตอร์ที่หลานสาวซุปตาร์ฉินส่งมา เขาจึงไม่ขัดอารมณ์พวกเขา

หาคัตเตอร์มา