เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 404 เถียนเซียวเซียว : ทำไมพวกคุณถึงมาหาฉัน?

ตอนที่ 404 เถียนเซียวเซียว : ทำไมพวกคุณถึงมาหาฉัน?

ฉินหร่านทำการทดลองเสร็จหมดเรียบร้อยแล้ว

ฉินหร่านมองลงไปที่เครื่องมือบันทึกพลังงาน เมื่อถึงค่าสูงสุดที่เธอประมาณการไว้แล้ว เธอก็เริ่มผ่อนคลาย จัดการวัสดุอุปกรณ์เสร็จก็กลับไปที่คอมพิวเตอร์ เขียนลงไปในนั้นต่อ

เวลาสิบโมงครึ่ง กลุ่มนักวิจัยเลี่ยวที่ไปดูเครื่องปฏิกรณ์ชั้นใต้ดินก็กลับมากันแล้ว

รุ่นพี่เยี่ยและจั่วชิวหรงต่างก็รู้สึกมีแรงใจเป็นอย่างมาก ทันทีที่กลับมาก็หยิบคอมพิวเตอร์มาบันทึกแรงบันดาลใจและแนวคิดที่พุ่งทะยานออกมา

นักวิจัยเลี่ยวกลับไปทำการทดลองต่อ

ฉินหร่านทำการวิเคราะห์เนื้อหาการทดลองในขั้นตอนนี้เสร็จสมบูรณ์แล้วและจดบันทึกไว้อย่างดี เธอมองลงไปที่หน้าจอบนโทรศัพท์

หนานฮุ่ยเหยาโทรหาเธออีกครั้งเมื่อสิบนาทีที่แล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปัดปลดล็อกหน้าจอ ในระหว่างการทดลองเธอไม่ได้โทรกลับ เธอจำได้ว่ารุ่นพี่เยี่ยและจั่วชิวหรงเคยบอกไว้ว่านักวิจัยเลี่ยวชอบความสงบ

เธอจึงกดวีแชทหารูปโปรไฟล์หนานฮุ่ยเหยา——

(?)

หนานฮุ่ยเหยาเหมือนกำลังนั่งแกร่วรอเธออยู่ เธอตอบกลับอย่างไว——

(ตอนเช้าไม่ได้ไปเรียนเหรอ? วิศวกรรมนิวเคลียร์ไม่เห็นเธอเลย)

ฟังดูเหมือนจะนั่งแกร่วอยู่ที่ห้องเรียนวิศวกรรมนิวเคลียร์จริงๆ

ฉินหร่านตอบอย่างเนิบนาบ——

(ห้องปฏิบัติการ)

หนานฮุ่ยเหยา ：(เที่ยงครึ่งพวกเรามากินข้าวด้วยกันเถอะ โรงอาหารนั่นที่อยู่ใกล้เธอที่สุด ชั้นสาม!)

หลังจากนั้นไม่นาน ฉินหร่านก็ตอบว่า “ตกลง”

หลังจากตอบหนานฮุ่ยเหยาเสร็จ ฉินหร่านก็โยนโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า“พวกเรา” ที่หนานฮุ่ยเหยาพูดยังมีสิงไคกับฉู่หัง…

เมื่อมองไปที่โทรศัพท์ได้สักพักฉินหร่านก็เปิดทำแผนผัง นึกถึงการทดลองเครื่องปฏิกรณ์ที่ตัวเองเพิ่งทำไปแล้ววาดขึ้นมาใหม่

เวลา 12.10 น. ฉินหร่านเก็บคอมพิวเตอร์ใส่ในกระเป๋าเป้สีดำ ลากเก้าอี้เบาๆ และเดินออกไป

รุ่นพี่เยี่ยที่เพิ่งเขียนแรงบันดาลใจของตัวเองเสร็จได้ไม่นานก็เงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวเอง เขาเห็นฉินหร่านที่อยู่นอกหน้าต่างกระจกพร้อมกับถือกระเป๋าเป้ไว้ในมือ

ในโซนห้องปฏิบัติการ ตอนที่นักวิจัยเลี่ยวรินน้ำและเดินผ่านโต๊ะทดลองตัวหนึ่ง เขาก็เห็นข้อมูลบนเครื่องมือทดลอง หรี่ตาลง “พวกเธอได้ทำการทดลองตรงนี้ไหม?”

เขาเอียงศีรษะถามจั่วชิวหรงที่อยู่ภายนอก

จั่วชิวหรงเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์ พอเห็นแล้วว่านักวิจัยเลี่ยวชี้ไปที่โต๊ะทดลอง เธอก็ส่ายหน้า “ฉันกับรุ่นพี่เยี่ยมักจะทำการทดลองภายในเขตชั้นสอง”

นักวิจัยเลี่ยวดื่มน้ำและพยักหน้าเบาๆ

ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ของฉินหร่าน

**

เวลาเที่ยงครึ่ง ฉินหร่านไปพบกลุ่มของหนานฮุ่ยเหยา

และในขณะเดียวกัน ที่ร้านอาหารส่วนตัวลึกลับแห่งหนึ่งในเมืองหลวง

ซุปตาร์ฉินและผู้จัดการไปถึงก่อนเวลา

ฉินซิวเฉินนั่งบนเก้าอี้ ถอดเสื้อแจ็คเก็ตทรงถังน้ำแขวนไว้ข้างๆ

ผู้จัดการยกกาน้ำชาที่วางบนโต๊ะขึ้นมาและรินชาให้ฉินซิวเฉินกับตัวเองคนละถ้วย ไม่ได้รีบร้อนสั่งอาหาร แต่กำลังรอเถียนเซียวเซียวกับพี่เวินมาที่นี่

“ฉันยังคิดอยู่เลยว่านายคงไม่ไปหาเถียนเซียวเซียวแล้ว” ผู้จัดการถือถ้วยชา เขามองฉินซิวเฉินแล้วยิ้ม

ฉินซิวเฉินพิงเก้าอี้ ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นพักๆ แววตาเป็นสีจาง ไม่ต่อปากต่อคำ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่มาหาเธอแน่ๆ …

แต่ว่าตอนนี้ฉินซิวเฉินนึกถึงคำพูดที่พ่อบ้านฉินคุยกับเขาเมื่อคืน เขาหรี่ตาลง

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น โทรศัพท์ผู้จัดการก็ดังขึ้น พี่เวินเป็นคนโทรมานั่นเอง เขาจึงรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู เถียนเซียวเซียวกับพี่เวินก็มาถึงหน้าประตูพอดี

“เข้ามาก่อน” ร้านอาหารส่วนตัวนี้มีความเป็นส่วนตัวสูง ผู้จัดการจึงไม่กลัวว่าจะมีปาปารัซซี่ พอพวกเธอเดินเข้ามาเขาถึงปิดประตู

“ซุปตาร์ฉิน” พี่เวินกับเถียนเซียวเซียวทักทายด้วยความเคารพนบน้อม

ซุปตาร์ฉินยืนขึ้น เขายังคงดูสุขุมและสุภาพเช่นเคย “ทั้งสองท่าน เชิญนั่ง”

ยื่นเมนูอาหารให้พวกเธอ

เถียนเซียวเซียวปฏิเสธ “ซุปตาร์ฉิน คุณสั่งอะไรพวกเราก็กินอันนั้นแหละค่ะ!”

พวกเธอยังคงกล้าๆ กลัวๆ ไม่มีใครยอมสั่ง ซุปตาร์ฉินจึงไม่ได้บังคับให้พวกเธอสั่งแต่ยื่นให้ผู้จัดการแทน

ผู้จัดการถามรสปากของทั้งสองเสร็จก็สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ

เมื่ออาหารเสิร์ฟแล้ว ซุปตาร์ฉินก็เม้มริมฝีปาก “ที่ผมมาพบคุณเถียนวันนี้…”

“ไม่ค่ะ ซุปตาร์ฉิน คุณเรียกฉันว่าเซียวเซียวเหมือนหร่านหร่านก็ได้!” ตอนนี้เถียนเซียวเซียวรู้สึกว่าจะร้องไห้ก็ไม่ได้ หัวเราะก็ไม่ออก “ถ้าหร่านหร่านรู้ว่าคุณเรียกฉันว่าคุณเถียน…”

เมื่อพูดถึงฉินหร่าน ท่าทีของซุปตาร์ฉินก็ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย

เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “คุณเป็นลูกศิษย์ในนามของอาจารย์เว่ย?”

“ใช่แล้วค่ะ” เมื่อเถียนเซียวเซียวที่กำลังหยิบตะเกียบขึ้นมาได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า

เหมือนซุปตาร์ฉินจะถอนหายใจเล็กน้อย เขาไม่ได้ทานข้าวแต่ดื่มแค่ชา “ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับอาจารย์เป็นยังไงบ้าง?”

“คุณหมายถึงอาจารย์เว่ยน่ะเหรอคะ?” เถียนเซียวเซียวถือตะเกียบพลางมองมาที่ซุปตาร์ฉิน กระแอมด้วยความกระดากอาย “นอกจากที่เขารังเกียจความสามารถของฉันที่ไม่ดีแล้ว…ความสัมพันธ์อื่นๆ ก็พอใช้ได้มั้งคะ”

ในบรรดาลูกศิษย์สามคนของอาจารย์เว่ย เธอแย่ที่สุดแล้ว

เถียนเซียวเซียวไม่เคยเอาไปพูดข้างนอกว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เว่ย เพราะเมื่อเทียบกับศิษย์แกสองคนนั้นแล้ว…

เธอดูจะทำได้ไม่ดีเอาเสียเลย…

แม้เถียนเซียวเซียวจะพูดออกจากปากว่า “พอใช้ได้” แต่ท่าทางกลับโกหกคนอื่นไม่ได้ ความสัมพันธ์น่าจะไม่เลว

ฉินซิวเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง

เถียนเซียวเซียวรออีกสักพักก็ไม่รอให้ซุปตาร์ฉินเอ่ยขึ้นมา เธอเงยหน้าถาม “คุณอยากถามเรื่องอาจารย์ฉัน?”

ซุปตาร์ฉินวางถ้วยชาลงก่อนจะพูดด้วยความลังเล “ที่ผมมาพบคุณวันนี้ก็เพราะมีเรื่องอยากขอให้คุณช่วย…”

เถียนเซียวเซียววางตะเกียบลงทันที เหมือนยังดูตื่นเต้น “คุณบอกมาได้เลยค่ะ ตราบใดที่ฉันสามารถช่วยได้บ้าง เถียนเซียวเซียวคนนี้จะบุกน้ำลุยไฟไม่ยอมถอย!”

ฉินหร่านและซุปตาร์ฉินช่วยเธอไว้มาก…

จากที่ไม่มีอะไรกลายเป็นได้ดิบได้ดี…

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอมองไม่เห็นโอกาสที่จะตอบแทนพวกเขาได้เลยเพราะคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่มีภาระหน้าที่ระดับบอส เถียนเซียวเซียวคิดว่าเธอคงไม่มีโอกาสทำอะไรตอบแทนพวกเขาไปอีกตลอดชีวิตนอกจากเสิร์ฟชารินน้ำให้เท่านั้น

พอได้ยินว่าฉินซิวเฉินมีธุระมาพบเธอ เธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

เมื่อผู้จัดการที่นั่งข้างซุปตาร์ฉินเห็นท่าทีของเถียนเซียวเซียวก็หลุดหัวเราะ “ไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดต้องบุกน้ำลุยไฟหรอก ซุปตาร์ฉินแค่อยากให้คุณช่วยแนะนำอาจารย์เว่ยให้รู้จักหน่อยน่ะ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหม?”

พอพูดจบก็เห็นท่าทางตื่นเต้นของเถียนเซียวเซียวดูแข็งทื่อเล็กน้อย

ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็กลับมานั่งลงดีๆ

เดิมทีผู้จัดการดูจากท่าทีของเถียนเซียวเซียวก็ยังคิดว่าเธอน่าจะตอบตกลง แต่ไม่คิดว่าพอพูดจบเถียนเซียวเซียวจะมีท่าทีแบบนี้

เขาเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าไม่สะดวกก็ไม่ต้อง…”

“เอ๊ะ ไม่ใช่ค่ะ” เถียนเซียวเซียวเงยหน้า “ไม่ใช่ว่าไม่สะดวก ฉันก็แค่กำลังคิดอยู่ว่า…ทำไมพวกคุณถึงมาหาฉัน…”