Top Star ระบบปั้นเธอให้เป็นดาว - บทที่ 257 มีเจตนาไม่ดี
บทที่ 257 มีเจตนาไม่ดี
บทที่ 257 มีเจตนาไม่ดี
ลูกของคนรับใช้กลับได้ใช้ชีวิตสุขสบาย และลูกสาวของตระกูลฮันผู้น่ารักกลับต้องอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เติบโตมาท่ามกลางสายตาที่เย็นชา
เมื่อเห็นภรรยาของเขาร้องไห้ตัวโยน คุณชายฮันก็รู้สึกผิดมาก “เจินเจิน อย่าร้องไห้เลยนะ เธอโทษฉันเถอะ ถ้าในตอนนั้นฉันไม่ได้ต้องการรักษาตำแหน่งผู้นำตระกูลฮัน เรื่องที่ลูกถูกสลับก็คงจะรู้ไปนานแล้ว”
คุณนายฮันร้องไห้อย่างอ่อนแรงและทุบคุณชายฮันสองครั้ง “พูดแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?”
“คุณเอายี่สิบห้าปีที่หายไปกลับมาได้เหรอ?”
“เราจะชดเชยความรักที่ขาดหายไประหว่างเรากับโยวอี๋ได้หรือไง?”
“เธอไม่อยากยอมรับเราเลย…”
คุณชายฮันถอนหายใจ “อย่าว่าแต่สาวน้อยอย่างเธอเลย แม้แต่พวกเราที่แก่แล้วก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเมื่อได้รู้เรื่องนี้โดยไม่ทันตั้งตัว ให้เวลาเธอสักพักเถอะนะ”
เสียงของคุณนายฮันเข้มงวดขึ้น “แน่สิคะ คุณจะทำอะไรได้อีก? ให้โย่วอี๋มายอมรับในตัวเราทันทีงั้นเหรอ”
เมื่อเดินมาถึงประตู ฮันเอินจีก็ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอจึงผลักประตูเปิดออก “พวกคุณตัดสินใจทิ้งหนูแล้วสินะ”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
คุณนายฮันตกตะลึง “เอินจี…”
ฮันเอินจีไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป “บอกหนูสิคะ หนูต้องกลายเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งงั้นเหรอ? ใช่ ลูกสาวแท้ ๆ กลับมาแล้วนี่ แล้วคุณจะอยากได้หนูที่เป็นตัวปลอมไปเพื่ออะไร?”
“อย่าลืมนะคะว่าหนูโตแล้ว หนูไม่ใช่คนน่าสมเพชที่ต้องพึ่งพวกคุณ”
เธอระบายความในใจออกมา
คุณชายฮันกล่าว “เอินจี ใจเย็น ๆ”
พวกเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องทิ้งเธอเลย มีเพียงฮันเอินจีที่อ่อนไหวเกินไปก็เท่านั้น
ตอนนี้ดวงตาของฮันเจ๋อเหยียนเย็นชาลง
ฮันเอินจีมองไปที่ฮันเจ๋อเหยียนด้วยท่าทางมั่นใจว่า “พี่ชาย อย่ามองหนูด้วยสายตาแบบนั้นสิคะ อย่ามองหนูเหมือนหนูทำอะไรที่ร้ายแรงลงไป คิดดูให้ดีสิ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หนูเคยทำอะไรผิดกับพี่หรือเปล่า?”
ฮันเจ๋อเหยียนลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงอย่างใจเย็น ก่อนประสานมือไว้ข้างหน้าเขา “ฮันเอินจี เธอควรคิดให้ได้”
“ทำไมเธอคิดขอบคุณบ้างว่าเป็นเพราะทรัพย์สินของตระกูลฮันที่เลี้ยงดูเธอมา แล้วฉันจะทำอย่างไรกับเธอดี ถ้าไม่ได้สลับตัวกัน เธอคือคนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั่น!”
“มันควรจะเป็นเธอ!”
คำพูดนั้นไม่ได้เป็นคำที่ทำร้ายจิตใจหญิงสาวมากที่สุด ฮันเอินจีที่ยืนอยู่ตรงนั้นใบหน้าแดงก่ำราวกับถูกตบ “พี่ไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหม?”
ดวงตาเย็นชาของฮันเจ๋อเหยียนเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่ใช่หรือไง? พี่บอกมาเลยดีกว่า พี่เคยไว้ใจฉันสักนิดหรือเปล่า? หรือพี่ไม่เคยยอมรับว่าฉันเป็นน้องสาวเลยตั้งแต่แรก?”
“ตอนฉันยังเด็ก มีแต่พี่รองเท่านั้นที่เต็มใจเล่นกับฉัน พี่ไม่สนใจฉันเลยสักนิด ฉันแค่อยากจะถามว่ามันเป็นเพราะอะไร?”
ฮันเจ๋อเหยียนไม่มองเธออีกต่อไป แต่ก้มหน้าลงมองแขนเสื้อ “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเธอ แต่เป็นเพราะเธอเอาแต่ใจเกินไปและไม่สนใจคนรอบข้าง แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องเก่า แต่เธอ…”
“เธอในตอนนี้” ฮันเจ๋อเหยียนหยุดชะงักไปแล้วพูดต่อ “มีเจตนาไม่ดี”
คุณชายฮันขมวดคิ้ว “เจ๋อเหยียน เธอเป็นน้องสาวลูกนะ”
“เธอไม่ใช่น้องสาวของผม ฮันเจ๋อเหยียนคนนี้จะหลงผิดได้ยังไง? พ่อครับ แม่ครับ ผมได้ให้โอกาสเธอไปแล้ว”
“พ่อเคยคิดไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมไม่รู้ว่าเส้นผมถูกสับเปลี่ยน ทุกคนจะถูกเธอหลอกไปชั่วชีวิต และซูโย่วอี๋ก็จะเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ตลอดไป”
“แล้วพ่อยังคิดว่าฮันเอินจีไม่ได้ทำอะไรผิดอีกเหรอครับ?”
คุณชายและคุณนายฮันรักลูกสาวมากกว่าลูกชาย เรื่องนั้นเป็นความจริง ซึ่งมันก็ได้บ่มเพาะนิสัยเอาแต่ใจให้กับฮันเอินจี
ทุกคนเงียบ
ฮันเอินจีรู้สึกชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอวิ่งออกไป แต่ครั้งนี้ไม่มีใครไล่ตามเธอไป
เพราะก่อนที่ฮันเจ๋อหยางกำลังจะก้าวออกจากประตู ฮันเจ๋อเหยียนก็หยุดเขา “ปล่อยเธอไป”
“เอินจีควรโดนดัดนิสัยบ้าง”
คุณนายฮันอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไร
นอกคฤหาสน์ตระกูลฮัน
เหมยเหมยและคนขับกำลังรออยู่ในรถตู้ พวกเขาได้เห็นภาพที่ฮันเอินจีเดินออกไปด้วยความโกรธ ก่อนฮันเจ๋อหยางจะเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไป
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
แต่ในไม่ช้าซูโย่วอี๋ก็ออกมา
เหมยเหมยโบกมือให้ซูโย่วอี๋อยู่นาน ก่อนซูโย่วอี๋จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ
ซูโย่วอี๋รีบเข้าไปในรถก่อนจะบอกให้รีบออกรถ
“พี่ซู เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไร”
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ต้องการพูดอะไรไปมากกว่านี้ เหมยเหมยจึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนเรื่อง “คืนเงินรึยังคะ?”
ซูโย่วอี๋ตกใจ “ยัง”
ในท้ายที่สุดเธอก็ต้องรบกวนกับลู่เฉิน
เจ้าจิ้งจอกเน่าไม่เข้าใจว่าซูโย่วอี๋กำลังคิดอะไรอยู่ [ซู่จู่ คุณไม่ได้อยากเจอญาติของคุณมาโดยตลอดหรือไง? ตอนนี้มีอีกฝ่ายมาหาคุณถึงที่ คุณจะกลัวอะไรกัน?]
มุมปากของซูโย่วอี๋เม้มแน่น ก่อนเธอจะยิ้มแห้ง
อาจเป็นเพราะความกลัวของเธอมาทั้งชีวิต เธอถึงยังไม่พร้อมที่จะยอมรับ
คืนนั้น ซูโย่วอี๋นอนไม่หลับ ได้แต่พลิกตัวไปมา เธอจึงเคาะประตูห้องของซูหยินตอนตีสอง
ซูหยินหาว “ที่รัก ประธานลู่ไม่อยู่ด้วย เธอเลยเหงาเหรอ?”
ซู่โหย่วอี้จ้องมองเธอ “ไร้สาระ ฉันแค่นอนไม่หลับ”
พูดแล้วก็เดินไปที่ห้องนอนที่มีแสงสลัว ๆ อย่างประหม่า ก่อนยกผ้านวมขึ้นแล้วซุกตัวเข้าไป
ซูหยินเดินตามหลังมา จากนั้นเธอก็ปิดไฟและเข้านอนบ้าง
ในห้องนอน ขณะนอนหันหน้าเข้าหากันในความเงียบ ม่านถูกปิดไว้จึงมองแทบไม่เห็นอะไรเลย ท่ามกลางความมืดนั้น ทั้งสองได้ยินเพียงเสียงหายใจของกันและกัน
“จู่ ๆ ก็มีคนมานอนข้าง ๆ ฉัน น่ากลัวชะมัด” ซูหยินพูดอย่างเกียจคร้าน
ซูโย่วอี๋ที่นอนอยู่ข้าง ๆ กอดเธอไว้ “ไร้สาระ ตอนเด็กเรานอนด้วยกันทุกวัน ฉันยังจำได้ว่าเธอมักจะฉี่รดที่นอน และพอผู้อำนวยการมา เธอก็จะแกล้งทำเป็นหลับ”
ซูหยินหัวเราะ “อืม ทันทีที่ผู้อำนวยการออกไป เราทั้งคู่ก็แอบเปลี่ยนเอาผ้าปูที่นอนไปซัก แต่ถูกผู้อำนวยการจับได้และลงโทษให้เรายืนอยู่ในสวนทั้งคืน”
พออีกวัน ทั้งสองก็ไปนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้องและหลับไป พวกเธอเป็นหวัดน้ำมูกไหลอยู่ครึ่งเดือน
เมื่อพูดถึงเรื่องในอดีตแล้ว พวกเธอก็ไม่สามารถหลับได้อีก ทั้งสองพูดถึงสิ่งที่น่าอายของกันและกัน ท้ายที่สุด พวกเธอก็ได้แต่ทอดถอนใจ “มันนานมากแล้ว”
ซูโย่วอี๋กอดมือของซูหยินแน่น “โชคดีที่เรายังอยู่ด้วยกัน”
“ไม่ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”
ซูหยินส่งสัญญาณให้ซูโย่วอี๋ปล่อยมือ “บอกฉันที เกิดอะไรขึ้น เธอถึงได้มาหาฉันตอนกลางดึกแบบนี้?”
“ฉันพบครอบครัวของฉันแล้ว”
เหมือนเวลาถูกแช่แข็งไปครู่หนึ่ง
ซูโย่วอี๋อยากจะเห็นสีหน้าของซูหยิน แต่เธอมองไม่เห็นอะไรเลย นี่เธอไปพูดจี้ใจดำซูหยินหรือเปล่า?
เพราะพวกเธอต่างเป็นเด็กกำพร้า
“อี๋อี๋…” ในตอนต้นของประโยค น้ำเสียงของซูหยินเต็มไปด้วยความสุขอย่างควบคุมไม่ได้ “เธอพูดจริงเหรอ?”
“อืม”
“แล้วเธอยังเครียดทำไม ไม่ใช่ว่าในเวลานี้เธอควรจะจัดงานเลี้ยงใหญ่และเมาสามวันสามคืนหรอกเหรอ?”
ซูโย่วอี๋ลังเล “เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องดีจริง ๆ เหรอ? ฉันเคยอยากตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันมาโดยตลอด แต่พอได้เจอ ฉันไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขายังไง”
ซูหยินจิ๊ปากก่อนโอบซูโย่วอี๋ไว้ในอ้อมแขนของเธอ “ฉันว่านะ เธอมาที่นี่เพื่อตั้งใจอวดสินะ? ไม่เป็นไร ถ้าจะไม่ปล่อยให้ฉันได้นอนกลางดึก แต่เธอยังมาพูดคำพูดน่าตีแบบนี้อีกเหรอ?”
“ถ้าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันจะคุกเข่าลงเรียกพวกเขาว่าพ่อแม่ทันที”
ซูโย่วอี๋หัวเราะเสียงดัง “อย่าไร้สาระสิ ฉันจริงจังนะ”
เมื่อเห็นว่าในที่สุดซูโย่วอี๋ก็ร่าเริงขึ้นมา ซูหยินก็จริงจัง “เอาล่ะ ฉันแค่ล้อเล่น ฟังที่ฉันพูดนะ อย่าไปสนใจเรื่องความสัมพันธ์ทางสายเลือดเลย ถึงมันจะสำคัญ แต่มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”
“สิ่งสำคัญที่สุดคือท่าทีของพ่อแม่ที่มีต่อเธอมากกว่า พวกเขาจริงใจหรือเปล่า? ตอนนี้เธอเป็นดาราดังแล้ว เธอไม่ควรกลัวการถูกทอดทิ้ง แต่ควรกลัวว่าใครจะคิดถึงเธอจริง ๆ เธอต้องเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นที่ตั้งนะ รู้ไหม?”
ซูโย่วอี๋คิดถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวฮัน ตามคำบอกเล่าของฮันเจ๋อเหยียน ไม่ใช่พวกเขาอยากจะทอดทิ้งเธอ แต่เธอถูกแทนที่ด้วยเด็กอีกคนของคนใกล้ชิด แม้ว่านี่จะเป็นการละทิ้งหน้าที่ของพ่อแม่ แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกผิด ความตื่นเต้น และความกระตือรือร้นของคุณนายฮันหลังจากรู้ว่าซูโย่วอี๋เป็นลูกสาวแท้ ๆ ทำให้ซูโย่วอี๋รู้สึกถึงความรักอย่างแท้จริง
“พวกเขาไม่ควรมีแรงจูงใจแอบแฝง”
ซูหยินเลิกคิ้ว “เอาล่ะ ฉันคิดว่าเธอตัดสินใจได้แล้ว และฉันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกับเธออีกต่อไป หากเธอต้องการทำอะไรก็เอาเลย ฉันกับประธานลู่จะอยู่เคียงข้างเธอเอง”
“เกือบลืมถามไปว่าเธอไปเจอพวกเขาได้ยังไง? แล้วพวกเขาชื่ออะไรเหรอ? มาจากไหน?”
“พ่อแม่ของฮันเอินจีน่ะ แต่ฉันยังไม่รู้ชื่อพวกเขาเลย”
!
ซูหยินแทบไม่ตกใจ “ฉันกำลังนึกถึงตระกูลฮัน ใช่หรือเปล่า?”
จากนั้น ซูโย่วอี๋ก็ตอบสนอง ครอบครัวของเธอดูเหมือนจะค่อนข้างมีชื่อเสียงแฮะ “ใช่”
“พ่อของเธอเป็นประธาน แม่ของเธอเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมดนตรี พี่ชายคนโตของเธอ ฮันเจ๋อเหยียนเป็นผู้จัดการทั่วไปของฮันกรุ๊ป และฮันเจ๋อหยางพี่ชายคนรองของเธอเป็นนักแสดง ฉันพูดถูกไหม?”
หลังจากได้รับคำตอบยืนยันของซูโย่วอี๋ ซูหยินรู้สึกว่าโลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องเกินจินตนาการ
“ช่วยถามให้ฉันหน่อยว่าพวกเขาขาดลูกสาวไหม? ให้ฉันเป็นลูกสาวเพิ่มได้หรือเปล่า?”
ซูโย่วอี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฉันคิดว่าค่อนข้างดีนะ”
ซูหยินจุ๊บแก้มซูโย่วอี๋ “อะไรจะน่ายินดีไปกว่าการที่เพื่อนสาวร่ำรวยในชั่วข้ามคืน ที่รัก จากนี้ไปฉันคงต้องพึ่งเธอแล้ว”
“ไร้สาระ”
ยิ่งทั้งสองพูดคุยกัน พวกเธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น ซูหยินต้องการให้เธอกลับไปหาพ่อแม่ของเธอในทันทีจนหลับไม่ลง
พวกเธอลุกขึ้นมาทานอาหารมื้อค่ำ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเธอก็ดื่มเหล้าครึ่งแก้วและเบียร์ถึงหกขวด
ขวดและกระป๋องกลิ้งไปทั่วพื้น
พวกเธอต่างมึนงงเพราะความเมา
กระทั่งเสียงหายใจของซูโย่วอี๋สงบลง ซูหยินก็เดินโซเซไปข้าง ๆ เธอ “ที่รัก… ที่รัก ถ้าครอบครัวฮันรังแกเธอ… คอยดูว่าฉันจะจัดการกับพวกเขา… พวกเขายังไง”
หลังจากพูดจบ เธอก็ล้มลงกับพื้นและหลับไป
สิ่งที่กู่อวี๋เฉิงเห็นเมื่อเขาเปิดประตูคือสภาพดูไม่ได้ของหญิงสาวสองคนที่เมามากจนไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาในห้อง
โชคดีที่ไม่เป็นไร
กู่อวี๋เฉิงอุ้มซูหยินที่พื้นมาวางลงบนเตียง จากนั้นเอาผ้าห่มคลุมซูโย่วอี๋ ก่อนทำความสะอาดความยุ่งเหยิงที่คนทั้งสองทำไว้อย่างอดทน แล้วโทรหาลู่เฉิน
“ใช่ เจอแล้วครับ มาอยู่กับซูหยินที่นี่จริง ๆ”
“ดื่มไปเยอะเลย”
เสียงของลู่เฉินดิ่งลง “[ตกลง ดูไว้ล่ะ ฉันจะขึ้นเครื่องบินกลับเที่ยวบ่าย]”
กู่อวี๋เฉิงเตรียมอาหารกลางวันและรอสาว ๆ ตื่นมากินด้วยกัน แต่เขาไม่คิดว่าคนขี้เมาทั้งสองคนจะหลับกันจนถึงบ่ายสอง
Comments for chapter "บทที่ 257 มีเจตนาไม่ดี"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
