จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 816 ปีนเขาลูกที่สี่

บทที่ 816 ปีนเขาลูกที่สี่

จิตใจของถงหู่หนักอึ้งและว้าวุ่นไปหมด

ส่วนคนที่กระวนกระวายยิ่งกว่าคือเหลียงติ้งเหว่ย

จริงอยู่ที่เขาไม่พอใจโจวอี้ แต่ไม่ได้อยากเป็นตั้งตัวเป็นศัตรูด้วย เขาเพียงแค่ท้าแข่งเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้ด้อยไปกว่าศิษย์ของเจ้าสำนัก ทว่านึกไม่ถึงว่าสถานการณ์จะเลยเถิดถึงขั้นนี้

การแข่งขันครั้งนี้ หากโจวอี้ชนะก็ไม่เป็นไร แต่หากแพ้และเสียโอสถทลายขอบเขตไปหลายสิบเม็ด ไม่เพียงแต่โจวอี้จะถูกลงโทษเท่านั้น แต่เขาเองที่เป็นคนท้าแข่งก่อนก็จะพลอยถูกผู้อาวุโสในสำนักลงโทษไปด้วยแน่นอน

เขาจึงอยากยุติเรื่องไว้แต่เพียงเท่านี้ อยากจะล้มเลิกการแข่งขันที่ตนเป็นตัวการเริ่มเรื่อง

ทว่าเขาเองก็รู้ดีแก่ใจ โจวอี้ใช้โอสถทลายขอบเขตมาเป็นของเดิมพัน ต่อให้เขาอยากคืนคำ แต่อัจฉริยะหลายสิบคนจากกองกำลังต่าง ๆ คงไม่ยินยอม และหากโจวอี้ไม่ทำตามสัญญา ต่อไปสำนักโอสถจะกลายเป็นขี้ปากของคนอื่นได้

เหลียงติ้งเหว่ยสังเกตเห็นใครบางคนมองมาที่ตนเอง เมื่อหันไปก็พบว่าคนคนนั้นคือถงหู่ ทันใดนั้นเขาก็เบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด แทบห้ามใจยกมือตบปากตัวเองไม่ได้

“มาเริ่มกันเถอะ!”

เมื่อโจวอี้ประกาศขึ้น ผู้ฝึกยุทธ์หลายสิบจากหลายกองกำลังก็ก้าวขึ้นเพื่อปีนขึ้นบันได

เพียงก้าวแรกก็ทำเอาหลายคนสั่นไปทั้งตัว

ผ่านไปสิบก้าวก็พบว่ามีสี่ห้าคนที่แวะพักชั่วคราว

โจวอี้และหลันเสวียนนิ่งเฉย แม้จะรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลแต่ก็ได้เตรียมเดินพลังดวงดาวในร่างเอาไว้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งแล้ว พวกเขาเดินขึ้นไปโดยไม่ชะลอฝีเท้า

บันไดบนเขาลูกที่สี่มีทั้งหมดสี่ร้อยขั้น

โจวอี้เข้ามาในเขตภาพลวงตาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงนกและสัตว์ป่าร้องคำรามพุ่งเข้าหา แต่ยังมีงูพิษและสัตว์นับไม่ถ้วนมาจากทั่วสารทิศ

ตู้ม!

ตู้ม!

ตู้ม!

ไม้เท้าหัวมังกรร้องคำราม เลือดสาดกระเซ็นไปทุกที่

ฝีเท้าของเขายังคงมั่นคง แม้จะมีนกและสัตว์ป่า เขาก็ยังไม่อ่อนกำลังลง หากไม่ใช่เพราะแรงดึงดูดของอากาศ การฆ่าพวกมันคงเป็นเหมือนแค่การฆ่าไก่

ภายในภาพลวงตา

บันไดทอดยาวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ซากสัตว์มากมายปรากฏให้เห็น

ทันใดนั้น สีหน้าของโจวอี้ก็พลันเปลี่ยนไป

เขาสังเกตเห็นว่ากิ่งไม้มากมายพลันยื่นขยายมาจากต้นไม้ข้างบันไดสรวงสวรรค์… ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือมันสะบัดไปมาคล้ายแขนที่พุ่งมาหาเขาต่างหาก

“ฮึ่ย…”

เขาโบกไม้เท้าฟาดฝูงนกและสัตว์ป่า รวมถึงกิ่งไม้ที่กำลังจะพุ่งมารัดเท้า

ผ่านไปแปดนาทีในการขึ้นบันไดสี่ร้อยขั้น

เมื่อภาพลวงตาหายไป โจวอี้หันไปมองขั้นบันไดด้านล่างก็เห็นหลันเสวียนตามหลังมาเพียงยี่สิบขั้น ด้านหลังเธอมีคนสี่คนค่อย ๆ เดินขึ้นมาทีละก้าว

ต้องเดินต่อไปราวสามร้อยขั้น และยังมีอีกสี่ห้าคนเดินมาและหยุดพัก

โจวอี้มองลงไปเห็นคนเกือบร้อยขึ้นบันไดเขาลูกที่สี่ตามมา

ตอนนี้ถงหู่มาถึงขั้นที่ 120 เท่านั้น

เขาหันไปมองศิษย์สำนักโอสถอีกคนก็พบว่าเหลียงติ้งเหว่ยอยู่ขั้นที่ 240 แล้ว อีกฝ่ายก้าวขึ้นมาแต่ละขั้นด้วยความยากลำบาก

ส่วนเจ้าคนสำนักดาบซูซันอยู่ในขั้นที่ 280 และหยางเยว่ตงจากตระกูลหยางในเมืองหลวงนั้นอยู่ในขั้นที่ 276

“อ๊าก!…”

เมื่อมาถึงขั้นที่ 306 ชายหนุ่มร่างกำยำถึงกับสั่นเทาและส่งเสียงกรีดร้อง เขาทรุดลงไปกับพื้นก่อนจะกลิ้งลงมาจากด้านบน

ทว่าน่าทึ่งที่ตอนร่างเขาร่วงและกลิ้งลงไปยังเชิงเขา เขากลับหลีกพ้นทุกคนที่กำลังปีนบันไดขึ้นมา

“แบบนี้คือล้มเหลวแล้วเหรอ?” โจวอี้ยิ้ม

ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลก ๆ ก็เกิดขึ้นในใจอีกครั้งท่ามกลางความมืด ในขณะเดียวกันแสงสีฟ้าก็ค่อย ๆ แหวกฟ้าดินเข้ามาในร่างกายเขาผ่านไปยังเลือด

ธาตุไม้?

โจวอี้รู้ได้ในทันที

ตอนนี้ความคิดของเขากระจ่าง เลือดลมตั้งแต่หัวจรดเท้าพลุ่งพล่าน แผลที่เหลือในร่างกายถูกพลังล่องหนบางอย่างโอบอุ้มและรักษาบาดแผลจนหายดี

“ฟู่…” ใครบางคนปีนขึ้นมาถึงขั้นที่ 400

หลันเสวียนนั่นเอง!

เธอเห็นภาพชัดเจนขึ้น แววตาดูแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นโจวอี้สงบนิ่งได้ ในขณะที่เธอใช้พลังไปเกือบร้อยละ 70 กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้

นึกไม่ถึงว่าเขาจะมาถึงก่อนเธอเสียอีก

ชั่วขณะต่อมาก็รับรู้ได้ถึงปราณลึกลับอีกครั้ง จึงค่อย ๆ หลับตาลง

ณ เชิงเขาลูกแรก

คนที่ยืนล้อมแผ่นหินมีมากกว่า 200 คนแล้ว เมื่อไข่มุกราตรีบนแท่นที่สี่สว่างวาบ ทุกคนก็จ้องมองเป็นตาเดียว

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าที่ปรากฏบนไข่มุกราตรีก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

“เป็นเขาอีกแล้วเหรอ ทำไมถึงได้เร็วแบบนี้?”

“จนถึงตอนนี้ เขาปีนบันไดขึ้นมาไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ ผ่านบันไดที่สี่มาได้ยังไงกัน รู้ไหมว่าคนที่ผ่านบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่สี่ได้มีแค่ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์เท่านั้น”

“ต่อให้เขาแข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ก็ถือว่าเร็วมาก ไม่ได้พักฟื้นพลังปราณแก่นแท้กับพลังดวงดาวระหว่างทางเลยด้วยนี่นา”

“โจวอี้คนนี้น่าทึ่งมาก! ว่าแต่ทำไมไม่เห็นชื่อของเขาในทำเนียบวีรบุรุษมาก่อนเลยล่ะ”

“สุดยอดมาก เขาอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ เองไม่ใช่เหรอ?”

“มีผู้กล้าท้าสวรรค์จากสำนักโอสถเกิดขึ้นแล้ว!”

จ้านหลิงอวิ๋นยืนเงียบอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เยว่หลี่เซินเหม่ยที่อยู่ข้างเขาเผยแววตาแปลกใจ และเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้ส่งโจวอี้มาที่นี่

โจวอี้คนนี้เหมือนกับจ้านหลิงอวิ๋น เป็นหัวกะทิและมีความสามารถโดดเด่นในสำนักโอสถ

จ้านหลิงอวิ๋นสามารถไปถึงระดับผสานเต๋าขั้นปลายได้ด้วยอายุไม่ถึงร้อย ต่อไปโจวอี้คงเจริญรอยตามอย่างแน่นอน

“พี่หลิงอวิ๋น เขาเก่งจัง”เธอบอกพลางยกยิ้ม

“ฉันรู้อยู่แล้ว” อีกฝ่ายกล่าว

“เทียบกับพี่ได้ไหม?” เธอถามพร้อมรอยยิ้ม

เขาเหลือบมองเธอแต่ไม่ตอบคำถาม

แต่เขารู้คำตอบอยู่แก่ใจว่าความสามารถของโจวอี้ไม่เหนือไปกว่าตัวเอง ทว่าความเร็วในการฝึกยุทธ์นั้นเร็วกว่ามาก โดยเฉพาะเมื่อได้รับการดูแลจากสมาชิกเก่าแก่ของตำหนักเทียนจี

โจวอี้น่าจะไปได้ไกลกว่าเขา นอกจากนี้เขายังรู้สิ่งหนึ่ง นั่นก็คือหลังสิ้นสุดการขึ้นสู่บันไดสวรรค์ โจวอี้จะโดดเด่นในโลกผู้ฝึกยุทธ์ เป็นที่เกรงกลัวของผู้คนในโลกผู้ฝึกยุทธ์ ทุกคนจะรู้จักและไม่มีใครเทียบได้

“จ้านหลิงอวิ๋น นายส่งโจวอี้ไปเหรอ? ในบรรดาศิษย์รุ่นใหม่ ๆ ของสักนักโอสถน่ะ เขาได้ที่เท่าไหร่?” ชายแก่ผมขาวคนหนึ่งถามขึ้น

ทันใดนั้น คนมากกว่าสองร้อยก็หันมามองเขา

“ผมก็ไม่มั่นใจ” เขาตอบเสียงเรียบ

“นายเป็นลุงของเขานี่?” อีกฝ่ายขมวดคิ้ว

“ผมห่างกับเขามาสักพักแล้ว เขาเองก็ไม่ได้ถูกสำนักโอสถส่งมาคุ้มกันโลกตงเทียนด้วย ไม่ได้เทียบตัวเองกับศิษย์คนอื่น ๆ หรอก ผมเองก็เลยไม่รู้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็งุนงงและนิ่งอึ้งไป

ห่างกันมาสักพัก? หมายความว่าอย่างไร?

จ้านหลิงอวิ๋นไม่ใช่แค่พาโจวอี้มาเท่านั้น แต่ยังคอยปกป้องความปลอดภัยอีกไม่ใช่หรือ?

โจวอี้คนนี้สมควรได้รับการปกป้องจากผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าขั้นปลายเลยหรือ?