จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 821 กล้าดียังไงไปแข่งกับเขา

บทที่ 821 กล้าดียังไงไปแข่งกับเขา

ภายในภาพลวงตา ความทรงจำที่ปิดผนึกเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมา

เขาเห็นภาพตระกูลโจวถูกกวาดล้าง

ความโหดเหี้ยมและบ้าคลั่งกัดกินหัวใจเขาราวกับอสรพิษร้าย ทำให้ความอยากแก้แค้นในใจยิ่งรุนแรงและหนักแน่น

หนิงอู๋เหินผู้นี้เป็นคนจากนิกายเร้นลับ

ทุกคนจากนิกายเร้นลับล้วนสมควรตาย

‘ตอนนี้ยังฆ่าไม่ได้’

‘เราต้องรอจนกว่าจะสบโอกาสฆ่าได้’

‘หนิงอู๋เหินคงจะเป็นยอดอัจฉริยะในหมู่ศิษย์นิกายเร้นลับรุ่นใหม่ ๆ หรือเปล่านะ?’

“เหอะ…”

โจวอี้นั่งลงขัดสมาธิลงอีกครั้งก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง

เวลาล่วงเลยไปมากกว่าครึ่งชั่วโมง ชายหญิงอีกสองคนก็มาถึงยอดเขา

“สวัสดี ผมหวงจื้อหยวนจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง”

“ฉันโมหลี่โฉว จากอเวจีโลหิต”

หญิงหนึ่งชายหนึ่งเอ่ยขึ้น

“หึ ๆ” หนิงอู๋เหินเพียงลืมตาขึ้นมองพวกเขาก่อนจะพุ่งตัวไปทางเขาลูกที่หก

“อมิตาพุทธ โยมทั้งสอง อาตมาขอล่วงหน้าไปรอทุกคนที่เชิงเขาลูกที่หกก่อนนะ” อู๋ซินกล่าวจบแล้วก็พนมมือและรีบตามหนิงอู๋เหินไป

โจวอี้ลุกขึ้นพลางยิ้งบาง ๆ และพูดว่า “ผมชื่อโจวอี้ มาจากสำนักโอสถครับ”

โมหลี่โฉวเหลือบมองชายหนุ่มและพยักหน้าด้วยท่าทีเฉยชา

ในขณะที่หวงจื้อหยวนกลับมีสีหน้าแปลกใจ เจ้าตัวปาดเหงื่อบนหน้าผากและประสานมือกล่าวว่า “คารวะคุณชายโจว”

คุณชายโจวหรือ?

ทำไมถึงได้เรียกอย่างนั้น?

โมหลี่โฉวที่ยืนอยู่ทำหน้าฉงนและตั้งท่าจะถาม ทันใดนั้นก็รีบหลับตาลงเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

หวงจื้อหยวนเองก็หลับตาลงเช่นกัน

โจวอี้มองทั้งสองและก้มมองไปด้านล่าง

หลันเสวียนกับเสี่ยวไป๋มาถึงยอดเขาในตอนนั้นเอง

ทั้งสองทุ่มเทสุดกำลังและในที่สุดก็ตามโจวอี้มาได้ทัน

“ศิษย์น้องโจวเก่งมาก” เสี่ยวไป๋ว่าพลางยกนิ้วให้

“แค่โชคดีครับ” โจวอี้หยิบโอสถสองเม็ดยื่นให้เสี่ยวไป๋และหลันเสวียน “กินยาเพื่อเร่งฟื้นฟูพลังที่เสียไปสิครับ”

“ขอบคุณมาก!” อีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธและรับมากลืนลงคอทันที ก่อนจะเดินไปนั่งขัดสมาธิลงข้าง ๆ

“มาถึงนานหรือยัง?” หลันเสวียนถาม

“สองชั่วโมงได้แล้ว” โจวอี้ยิ้ม

หลันเสวียนแปลกใจ เธอนึกไม่ถึงว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

“รีบรับยาไปเร็วเข้า” โจวอี้แนะนำ

“อื้ม!”

เธอรับยาไปและเดินไปนั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกยุทธ์

ตอนนี้มีคนเหลืออยู่บนบันไดสรวงสวรรค์เพียงสี่ห้าคน ในขณะที่คนอื่น ๆ ล้มเหลวและกลิ้งตกลงไปแล้ว

โจวอี้เห็นหลิวกวนเฟิง ตอนนี้อีกฝ่ายยืนอยู่ที่เชิงเขาด้วยท่าทีเหลือเชื่อ

ณ เขาลูกแรก ด้านหน้าป้ายหินบริเวณเชิงเขา

ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันที่นี่ได้สามร้อยเกือบสี่ร้อยคนแล้ว มีทั้งนักสู้จากข้างนอก สมาชิกบางคนของตระกูลเยว่หลี่ รวมถึงอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์ที่คว้าน้ำเหลวในการขึ้นบันไดสวรรค์และกลับมาที่นี่

“ว่าไงนะ? พวกเจ้าหลายสิบคนแพ้โจวอี้อย่างนั้นเหรอ ให้ตายเถอะ ใครใช้ให้ไปท้าแข่งกับเขา คิดว่าจะได้โอสถทลายขอบเขตมาง่าย ๆ ได้ยังไง”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน

ชายชราผมยุ่งเหยิงในชุดสีฟ้าตวัดสายตามองศิษย์ในสำนักที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะต่อว่าอย่างเกรี้ยวกราด

“ผู้อาวุโส… ผม… ผมผิดไปแล้ว” ชายหนุ่มตัวสั่นเทาพลางก้มหน้ายอมรับความผิด

“ฮึ่ย เจ้ามันโง่ โจวอี้ขึ้นบันไดที่ห้าบนเขาสำเร็จไปแล้ว กล้าดียังไงไปท้าแข่งกับเขา บอกข้ามาว่าแพ้พนันอะไรเขา?” ชายชราถามเสียงแข็ง

“ผม…” อีกฝ่ายอับอายและไม่กล้าตอบสักคำ

ตอนนี้สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่พวกเขาสองคน

ทุกคนมองมาด้วยแววตาสงสัยและอยากฟังว่าเขาแพ้เดิมพันอะไร!

“เราลงชื่อในข้อตกลงกับเขาครับ ถ้าเราชนะ เขาจะให้โอสถทลายขอบเขตกับเรา แต่ถ้าเราแพ้ต่อไปเราต้องเรียกเขาว่าพี่ใหญ่สามครั้งทุกครั้งที่เจอกัน” ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเป็นสิบเมตรบอกอย่างละอายใจ

“โห…”

ทันใดนั้นหลายร้อยคนก็ส่งเสียงฮือฮา

พวกเขามองมาที่เหล่าหญิงชายด้วยสีหน้าเย้ยหยันพลางหัวเราะเยาะไม่หยุดอยู่นาน

“จะบอกว่าพวกเจ้าที่ท้าแข่งกับเขาแพ้มางั้นเหรอ?” ชายแก่ในชุดสีฟ้าถามด้วยความงุนงง

“ครับ!” ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบด้วยสีหน้าหดหู่

“โง่สิ้นดี!” ชายแก่ก่นด่า

“โง่จริง ๆ นั่นแหละ โจวอี้ขึ้นบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่ห้าไปได้สำเร็จด้วยซ้ำ กล้าดียังไงไปแข่งกับเขา เอาความกล้ามาจากไหนกัน” ชายชราอีกคนต่อว่าด้วยความโมโหระคนอับอาย

ยอดฝีมืออย่างน้อยหลายสิบคนตำหนิศิษย์ตนเอง และต่อให้พยายามอดกลั้นไว้ก็ยังปิดบังแววตาเอาไว้ไม่มิด

อัจฉริยะของสำนักต่าง ๆ ถูกโจวอี้จากสำนักโอสถเอาชนะไปได้ ทำให้พวกเขาไม่สบายใจ อีกทั้งเจ้าพวกไม่รู้ความยังดันเอาการเรียกว่าพี่ใหญ่สามครั้งไปเป็นของเดิมพันอีกด้วย

แล้วจะทำอย่างไร?

การเดิมพันเสร็จสิ้นไปแล้ว ต่อจากนี้ศิษย์ในสำนักตนเองกลับต้องคำนับและเรียกโจวอี้ว่าพี่ใหญ่ทุกครั้งที่เจอกัน!

“โชคดีที่ข้าไม่ได้เป็นโรคหัวใจ ไม่อย่างนั้นคงได้โกรธพวกเจ้าจนตายไปแล้ว” ชายแก่ในชุดสีฟ้ายกมือขึ้นลูบอกด้วยความไม่สบายใจ

คำพูดของเขาดังเข้าหูผู้ฝึกยุทธ์หลายคน

เยว่หลี่เซินเหม่ยที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาหัวเราะและมองบรรดาหนุ่มสาวที่ถูกดุ

“พี่หลิงอวิ๋น สำนักของพี่มียอดอัจฉริยะแล้ว!” เธอถอนหายใจ

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดจากปากเธอ แววตาอิจฉารอบข้างก็จับจ้องมาเป็นตาเดียว

ใช่แล้ว!

สำนักโอสถมียอดอัจฉริยะอีกคนแล้ว

โจวอี้อายุเพียงราว ๆ ยี่สิบห้าก็ขึ้นบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่ห้าได้สำเร็จ ด้านการฝึกโดดเด่นเกือบจะเทียบเท่าคนที่สามารถขึ้นบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่หกได้

จ้านหลิงอวิ๋นยิ้มรับ

เป็นรอยยิ้มที่นาน ๆ ทีจะได้พบเห็น

หากคนอื่นชมเขาเองคงไม่ได้รู้สึกอะไร

ทว่าถ้าชมโจวอี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะภูมิใจและพึงพอใจ

ณ ยอดเขาลูกที่ห้า

โจวอี้ยิ้มและถามขึ้นระหว่างรอหลันเสวียนฟื้นพลัง “ขึ้นบันไดที่ห้ายากเหมือนกันนะ”

“อืม ยากมาก ถ้าฉันไม่ฝึกให้ก้าวหน้าก่อนมาที่คุนหลุนนี่ก็คงมาไม่ถึงตรงนี้” เธอตอบพลางยิ้มบาง ๆ

“แล้วเขาลูกที่หกล่ะ มั่นใจว่าจะผ่านไปได้ไหม?” เขาถาม

“ฉันถอดใจแล้วล่ะ” เธอส่ายหน้า

“ถอดใจเหรอ?” โจวอี้แปลกใจเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่าเธอทำตัวไม่สมกับเป็นหลันเสวียน

“ฉันดันทุรังขึ้นบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่ห้ามาได้ แต่คงไม่มีปัญญาปีนขึ้นบันไดสวรรค์บนเขาลูกที่หกแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังเพิ่งเลื่อนระดับมาได้ไม่นาน พลังยังไม่เสถียร บันไดห้าที่ผ่านมาก็ต้องใช้เวลาเตรียมตัวและตั้งสติตั้งเยอะ ฉันเลยยอมแพ้แล้วล่ะ” เธอบอก

โจวอี้เข้าใจดี

คนเราอย่าทำอะไรเกินตัว

แม้ว่าเธอจะเป็นคนทะเยอทะยานแต่ก็ไม่ได้โลภมาก

“แล้วจะกลับเลยเหรอ?” โจวอี้ถาม

“ฉันจะไปรอนายที่เชิงเขาลูกแรกนะ”

“ได้สิ”