จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 822 โอสถของฉันอยู่ที่ไหน?

บทที่ 822 โอสถของฉันอยู่ที่ไหน?

ณ บริเวณเชิงเขาที่ห้า

บรรดาชายหญิงที่ล้มเหลวในการปีนบันไดสวรรค์มองโจวอี้ซึ่งอยู่บนยอดเขาด้วยความอับอาย หากมียาแก้เสียใจอยู่ในโลกนี้ พวกเขาคงจะต้องแย่งกันซื้ออย่างแน่นอน

ช่างน่าอัปยศอดสู!

พวกเขาอยากได้โอสถทลายขอบเขตของโจวอี้และเซ็นสัญญาเดิมพันกับอีกฝ่าย

แล้วเกิดอะไรขึ้น?

โจวอี้ผ่านบันไดสวรรค์บนภูเขาที่ห้าแล้ว ในขณะที่พวกเขาล้มเหลวและร่วงลงมาจากบันได

ความแข็งแกร่งของพวกเขาด้อยกว่า และมันทำให้พวกเขาถึงกับพูดไม่ออก

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงการที่ต้องเรียกโจวอี้ว่า ‘พี่ใหญ่’ ด้วยความเคารพถึงสามครั้งหลังจากนี้ มันก็ชวนให้รู้สึกขนลุก ถ้าพวกเขารู้ว่าผลลัพธ์จะกลายมาเป็นเช่นนี้ พวกเขายอมเสียของมีค่าบางอย่างให้กับโจวอี้ดีกว่าที่จะเรียกโจวอี้ว่า ‘พี่ใหญ่’ ทุกครั้งที่พบหน้า

“เฮ้อ ฉันอารมณ์ไม่ดี!” จูเก่อฉิวถูท้องกลม ๆ ของตัวเองพลางมองไปที่หลิวกวนเฟิงผู้มีสีหน้าเศร้าหมอง

“เป็นอะไรไป ทำไมอารมณ์เสียล่ะ?” อู๋ซานซิ่งถามด้วยรอยยิ้ม

“ก่อนหน้านี้โจวอี้เป็น ‘พี่ใหญ่’ ของฉัน แล้วดูตอนนี้สิ…” จูเก่อฉิวบ่น

คำพูดของเขาทำให้หลายคนที่อยู่รอบ ๆ เริ่มอับอาย

แววตาของฉู่มู่เฟิงเต็มไปด้วยความสับสน เขาถามขึ้นว่า “หมายความว่ายังไง?”

“แค่ก แค่ก…” ถังหลินเฟิงกระแอมไอสองครั้ง กลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองก่อนจะเล่าถึงการแข่งขันครั้งก่อนกับโจวอี้

“ฮ่าฮ่าฮ่า คุณโจวยอดเยี่ยมมาก เกือบครึ่งหนึ่งของผู้มีพรสวรรค์ในทำเนียบวีรบุรุษกลายเป็นผู้ติดตามของเขาไปแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า… น่าสนใจ นี่น่าสนใจจริง ๆ” ฉู่มู่เฟิงหัวเราะลั่นโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง

ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงมองไปที่ถังหลินเฟิงแล้วถามว่า “ทำไมนายไม่แข่งกับเขา?”

“คิดว่าฉันบ้าเหรอ? เราสองคนรวมพลังกันยังแพ้ง่าย ๆ เลย จะให้ฉันแข่งกับเขารึไง?” ถังหลินเฟิงกลอกตาตอบอย่างหงุดหงิด

ทันใดนั้นทุกคนก็ถึงกับตกตะลึง

ถังหลินเฟิงและฉู่มู่เฟิงเคยร่วมมือกัน และยังแพ้โจวอี้?

เคยมีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?

ฉู่มู่เฟิงดูไม่พอใจและดุว่า “นายบ้าหรือเปล่าเนี่ยหลินเฟิง? นายพูดเรื่องนั้นออกมาให้คนอื่นรู้ทำไม?”

“จะไปกลัวอะไร ถึงเราจะแพ้ แต่ก็ไม่ต้องเรียกเขาว่า ‘พี่ใหญ่’ เหมือนคนพวกนั้นนี่!” ถังหลินเฟิงเอ่ยอย่างเริงร่า

“ก็…ก็จริง” ฉู่มู่เฟิงยิ้มออกมาอีกครั้ง

เวลานี้หลิวกวนเฟิงมองไปที่ถังหลินเฟิงด้วยสีหน้ามืดมนและถามด้วยความโกรธว่า “นายรู้ว่าโจวอี้แข็งแกร่งมาก แล้วทำไมนายไม่บอกเราก่อนล่ะ?”

คำพูดของเขาทำให้หลายคนเห็นพ้องต้องกันในทันที

“สมองของนายโดนประตูหนีบหรือเปล่าเนี่ย? โจวอี้เสนอให้มีการแข่งขันกับทุกคน แต่เขาไม่ได้บอกว่าเขาต้องการอะไร นายเป็นคนเสนอที่จะเพิ่มเดิมพันเอง นายลากทุกคนเข้ามาในเรื่องนี้และตอนนี้นายกล้าที่จะมาว่าฉันเนี่ยนะ อายบ้างไหมเนี่ย?” ถังหลินเฟิงตอบโต้

“นาย…”

สีหน้าของหลิวกวนเฟิงกลายเป็นสีดำราวกับก้นหม้อ

ในขณะนี้หากมีรอยแตกบนพื้นดิน เขาก็อยากจะดำลงไปเพื่อซ่อนความอัปยศของเขา

เมื่อคนอื่นได้ยินถังหลินเฟิงกล่าวเช่นนั้น พวกเขาก็เข้าใจความผิดของตัวเองเช่นกัน พวกเขาเป็นคนที่ต้องการโอสถทลายขอบเขตจากโจวอี้ พวกเขาจึงเริ่มเดิมพันกับโจวอี้เสียเอง

พวกเขาควรโทษใคร?

แม้หลิวกวนเฟิงและถังหลินเฟิงจะน่าด่า แต่คนที่น่าด่าที่สุดคือตัวพวกเขาเอง! เพราะทั้งหมดล้วนเกิดจากความโลภ

ในขณะที่หลิวสุยเฟิงที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกโล่งใจ เขาดีใจที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาได้เตือนเขาเรื่องความแข็งแกร่งของโจวอี้ไว้แล้ว ไม่อย่างนั้น เขาแน่ใจว่าเขาจะต้องได้เข้าร่วมการเดิมพันครั้งนี้ และผลการเดิมพันก็คงไม่น่าแปลกใจ เขาจะต้องแพ้โจวอี้และจะต้องเรียกโจวอี้ว่า ‘พี่ใหญ่’ แหง ๆ

หมอนั่นดุดันจริง ๆ! ถึงแม้ว่าหลี่ชิงเฉิง เยว่หลี่จงเซียง และจางไห่โม่จะแข็งแกร่งมาก แต่ฉันว่าพวกเขาคงจะสู้โจวอี้ไม่ได้

คนเกือบครึ่งในทำเนียบวีรบุรุษต้องเรียกโจวอี้ว่า ‘พี่ใหญ่’

ถ้าโจวอี้ไม่ตายก่อนเวลาอันควร เขาอาจจะเป็นบุคคลที่เปล่งประกายที่สุดในรอบหลายสิบปีหรือแม้แต่ร้อยปีก็ได้ จริงไหม?

เอาล่ะ เลิกคิดที่จะชิงผู้หญิงของเขาเถอะ

หลิวสุยเฟิงคิดในใจอย่างเงียบงัน

ทันใดนั้น ทุกคนก็เห็นร่างหนึ่งลอยมาทางพวกเขา

หลันเสวียน?

เธอไม่ได้ผ่านภูเขาที่ห้าไปแล้วหรอกหรือ?

ทำไมเธอไม่ขึ้นบันไดสวรรค์ที่หกต่อไป เธอลงมาทำไมที่นี่?

“พี่สะใภ้ นี่มันอะไรกัน?” จูเก่อฉิวถามเมื่อเธอเข้ามาใกล้

“ถ้าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้อีกครั้ง ฉันจะตัดลิ้นนาย” หลันเสวียนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“แค่ก อืม… งั้นจะให้เรียกคุณว่าอะไรดีล่ะ?” จูเก่อฉิวหดคอถาม

“ชื่อของฉันคือหลันเสวียน ฉันมาจากเทือกเขาเมิ่งหลาน” หลันเสวียนพูดอย่างเย็นชา

“ใช่ ใช่ หลัน… เดี๋ยวนะ คุณคือเทพธิดาจากเทือกเขาเมิ่งหลานใช่ไหม?” จูเก่อฉิวอุทานออกมา

“ฮึ่ม…”

หลันเสวียนมองอีกฝ่ายและพูดอย่างเฉยเมยว่า “ฉันรู้ขีดจำกัดของตัวเอง ฉันไม่สามารถผ่านภูเขาลูกที่หกและบันไดสวรรค์ที่หกได้หรอก ฉันก็เลยเลือกที่จะล้มเลิก นายเองก็ไม่ได้ขึ้นภูเขาลูกที่ห้าไม่ใช่เหรอ? มัวมายืนทำอะไรที่นี่ล่ะ?”

“ฉันจะไป ฉันไปแล้ว พี่สาว… เอ่อ พี่หลัน เราออกไปด้วยกันเถอะ” จูเก่อฉิวพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันเองก็จะไปเหมือนกัน” อู๋ซานซิ่งหัวเราะ

“เดี๋ยว!”

ทันใดนั้น หลันเสวียนก็มองไปยังภูเขาลูกที่สี่

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็หันมองตามและเห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา

“ฮ่าฮ่า ฉันผ่านมันมาแล้ว” เลี่ยหยงป้าพูดด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อยหลังจากมองไปที่ทุกคน ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นหลันเสวียน

“นายน่าประทับใจมาก!” หลันเสวียนประชด

“แน่นอนสิ ฉันผ่านภูเขาลูกที่สี่และบันไดสวรรค์ที่สี่มาได้แล้ว โจวอี้อยู่ไหนล่ะ? ฉันไม่เห็นเขาที่บันไดสวรรค์ที่สี่เลย เขาพลาดตั้งแต่แรกเหรอ พยายามเดิมพันกับทุกคนแต่สุดท้ายก็ต้องหนีด้วยความอับอาย?” เลี่ยหยงป้าเย้ยหยัน จากนั้นชูกำปั้นขึ้นและพูดเสียงดังลั่น “พระหนีได้ แต่วัดหนีไม่ได้! ถ้าเขาไม่ให้โอสถทลายขอบเขต ฉันจะไปที่สำนักโอสถของเขาเพื่อเอามันมา”

“พรืด…”

“แค่ก แค่ก…”

“ฮ่าฮ่า…”

“นี่มันบ้าอะไรกัน”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เลี่ยหยงป้าตกตะลึง จากนั้นสีหน้าของเขาก็ดูพิลึก

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้

เขาพูดอะไรผิดหรือเปล่า?

เขาผ่านการทดสอบบันไดสวรรค์ที่สี่ของภูเขาที่สี่มาได้สำเร็จ เขาชนะแล้วไม่ใช่เหรอ?

จูเก่อฉิวชำเลืองมองหลิวกวนเฟิงและหัวเราะเบา ๆ “หลิวกวนเฟิง ทำไมนายไม่อธิบายให้เขาฟัง? ให้ชายคนนี้รู้ว่าเขาน่าอายแค่ไหน”

“เงียบน่า” หลิวกวนเฟิงสบถ

“ฮ่า ๆๆ…”

จูเก่อฉิวระเบิดเสียงหัวเราะ เขามองไปยังเลี่ยหยงป้าที่ดูสับสนและถามว่า “ในบรรดาทุกคนที่นี่ นายคิดว่านายเก่งกว่าใคร?”

“เอ่อ…” เลี่ยหยงป้ามีท่าทีลังเล

เขารู้ดีว่าผู้ที่ปรากฏตัวที่นี่ได้ผ่านบันไดสวรรค์ที่สี่ของภูเขาที่สี่อมาแล้วและเป็นอัจฉริยะ พวกเขาเหล่านี้มาถึงที่นี่ก่อนเขา แสดงว่าพวกเขาย่อมแข็งแกร่งกว่า

จูเก่อฉิวยิ้มเยาะ “มากกว่าครึ่งหนึ่งของคนที่นี่ได้แข่งขันกับพี่โจวเหมือนกันกับนาย พวกเขากำลังรอดูว่าใครจะผ่านบันไดสวรรค์ที่ห้าของภูเขาที่ห้าก่อนกัน แต่พวกเขาทั้งหมดแพ้ พี่ใหญ่ของฉันผ่านบันไดสวรรค์ที่ห้าไปตั้งนานแล้ว นายคิดว่านายชนะจริง ๆ เหรอ? นายอายบ้างไหมเนี่ย?”

อะไรนะ?

สีหน้าของเลี่ยหยงป้าพลันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“จูเก่อฉิวพูดถูก โจวอี้ผ่านการทดสอบบันไดสวรรค์ที่ห้าของภูเขาที่ห้าไปแล้ว และตอนนี้เขาอยู่ที่เชิงเขาที่หก” ถังหลินเฟิงกล่าว

“…”

เลี่ยหยงป้าถึงกับตกตะลึง

เขาอาจไม่เชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูด แต่เขาเชื่อคำพูดของถังหลินเฟิง

เพราะพวกเขาทั้งคู่เป็นอัจฉริยะจากสำนักดาบซูซัน ถือได้ว่าเป็นพี่น้องกัน ถังหลินเฟิงไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเขา

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไปด้วยท่าทีหยิ่งยโส ใบหน้าของเขาก็พลันกลายเป็นสีแดงราวกับบีตรูต นึกอยากจะหาผ้ามาคลุมหัวด้วยความอับอาย