จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 831 ออกจากเขตแดนคุนหลุน

บทที่ 831 ออกจากเขตแดนคุนหลุน

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสได้ยินคำทักทายของโจวอี้ก็พากันยิ้มรับ ส่วนคนที่แพ้พนันโจวอี้เดิมทีนึกชื่นชมในตัวเขาและเฝ้ารอด้วยรอยยิ้ม

ทว่าเมื่อได้ยินคำว่า ‘น้องชาย’ จากปากโจวอี้ พวกเขาก็พากันปวดใจขึ้นมาทันที

“เหอะ!”

“น่าสนใจดีนี่!”

ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์และผสานเต๋าต่างยิ้มแย้ม บรรดายอดฝีมือจากหลายกองกำลังมาที่แขตแดนคุนหลุนเพื่อเข้าร่วมการขึ้นสู่บันไดสวรรค์ จนถึงตอนนี้ก็พบว่ามีข่าวใหญ่สองเรื่อง

ข่าวแรกคือพวกเขาจากหลายสำนัก ตระกูล และองค์กรหลายสิบคนแพ้พนันให้โจวอี้

ข่าวต่อมาคือโจวอี้ขึ้นไปถึงบันไดสวรรค์ที่แปดได้สำเร็จ และกลายเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในงานนี้

ไม่นานหลังจากนั้น โจวอี้ก็ถูกทุกคนรุมล้อม

หลังจากพูดคุยทำความรู้จักกันอยู่เกือบสองชั่วโมง จ้านหลิงอวิ๋นก็ช่วยโจวอี้สลัดเหล่าผู้อาวุโสและผู้แข็งแกร่งในโลกผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ในอาการตื่นเต้นได้สำเร็จ ก่อนจะออกจากเขตแดนคุนหลุนมาพร้อมกับหลันเสวียนและจูเก่อฉิว

ณ เมืองเทียนเหอ

กว่าโจวอี้และพรรคพวกจะกลับมาถึง เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเกือบเที่ยง

เดิมทีเขาอยากจะเปิดห้องเพื่อนอนพักในโรงแรมที่นี่ แต่กลับถูกจ้านหลิงอวิ๋นห้ามไว้ “ตอนที่เรากลับจากเขตแดนคุนหลุน คนจากกองกำลังต่าง ๆ ก็ออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน พอพวกเขามาถึง นายก็จะต้องไปคุยไร้สาระกับพวกเขาอีก”

คุยไร้สาระอย่างนั้นหรือ?

โจวอี้หัวเราะแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“จูเก่อฉิว นายจะไปไหนต่อ?” โจวอี้หันมาถาม

“ผมชินกับการรอนแรมไปทั่วโลกแล้ว จะไปที่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก!” จูเก่อฉิวเอ่ยขำ ๆ

“งั้นตามฉันกลับเมืองจินหลิงด้วยกันไหม?” โจวอี้ถามด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ! รบกวนเรื่องอาหารการกินด้วยได้หรือเปล่า?” จูเก่อฉิวถามพลางกะพริบตาปริบ ๆ

“ได้เลย!”

“โอ้ ถ้างั้นก็ไปกัน”

โจวอี้มองหลันเสวียนด้วยสีหน้าลังเล

“ฉันจะกลับเขาเมิ่งหลาน” เธอบอกเสียงเรียบ

“เราจะไปส่งเธอกลับก่อนแล้วค่อยไปจินหลิง” โจวอี้กล่าว

“ไม่ต้องหรอก ฉัน…”

“ต้องไปส่งสิ”

“ก็ได้!”

หลันเสวียนไม่ค่อยได้เห็นเขามีท่าทีหนักแน่นต่อหน้าเธอเช่นนี้จึงยอมทำตาม ลึก ๆ ในใจยังรู้สึกดี ถึงแม้เขาจะเก่งกาจล้ำหน้าไปแล้ว แต่ก็ยังปฏิบัติกับเธอไม่ต่างจากเดิม มันทำให้เธอมีความสุขและปลาบปลื้ม

เที่ยงคืน

โจวอี้กับพรรคพวกมาถึงหมู่บ้านโจวเมี่ยวบนเขาชางหลาง

เขาให้จ้านหลิงอวิ๋นและจูเก่อฉิวพักในบ้านที่เขากับอาจารย์ฉู่เทียนฮุ่ยเคยอยู่ ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังเขาเมิ่งหลานพร้อมหลันเสวียน

รถขับข้ามลำธารบนเขา

หลันเสวียนไม่ได้กลับหมู่บ้านเฟิงหวงทันที แต่ลากโจวอี้มาที่รังรักของพวกเขาในถ้ำใต้หน้าผา

ชายหญิงรักมั่นต่อกันย่อมมีความต้องการเป็นธรรมดา

เที่ยงวันต่อมา

โจวอี้ออกมาจากถ้ำพร้อมสองขาที่ยังสั่นเทา ทำให้เขานึกบางอย่างขึ้นมาได้

ณ หมู่บ้านโจวเมี่ยว

บรรยากาศและผู้คนที่นี่ยังคงคุ้นเคย

หลังจากกลับมาถึงบ้านเดิมของตน โจวอี้ก็พบจ้านหลิงอวิ๋นยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวพร้อมดาบยาวในมือ กลิ่นของเนื้อย่างหอมฟุ้งมาจากด้านใน

“โอ้ ทำได้ดีมาก เจ้าอ้วนน้อย!” ชายหนุ่มเดินเข้าไปในครัวขณะกล่าวชมพลางมองเนื้อแกะย่างที่เหลืองทองบนกองไฟ

“ฮ่า ๆ ผมชินกับการเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ อยู่ในป่าลึกบนเขาหลายวันก็หาอาหารกินได้ไม่ต่างจากอยู่ข้างนอก เคล็ดลับย่างเนื้อนี่ก็ได้มาจากการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน” จูเก่อฉิวหัวเราะ

ฟิ้ว!

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าประตูห้องครัว

“เคล็ดลับย่างเนื้อสุดยอดมาก ว่าแต่การที่ข้าเสียแกะไปตัวหนึ่งควรทำยังไงดีล่ะ” เสียงเศร้าสร้อยดังเข้ามาในห้องครัวลอยมาถึงหูจูเก่อฉิว

ทันใดนั้น เจ้าตัวก็เบิกตากว้าง

เขารับรู้ได้ถึงปราณอันน่าเกรงขามจากอีกฝ่าย มันน่ากลัวจนฉี่แทบราด

ผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าหรือ?

จะมีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

อีกฝ่ายแต่งกายในชุดซอมซ่อและดูเหมือนคนเลี้ยงแกะ คนคนนี้จะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าไปได้อย่างไรกัน

“มาขโมยแกะไปแบบนี้จะไม่รับผิดชอบหน่อยเหรอ?” ชายแก่ที่ยืนยันไม้เท้ามองโจวอี้พลางยิ้มเย้ย “ออกไปเริงร่ากับแสงสีข้างนอกพอแล้วเหรอ? ถ้าพอแล้วก็รีบกลับมาทำงานในโลกตงเทียนได้แล้ว ที่นี่สถานการณ์ไม่ได้สงบนักหรอกนะ”

“ท่านปู่หยางกวน ตอนนี้ผมยังอ่อนแอ รออีกหน่อยแล้วกันนะครับ เอาไว้ผมแข็งแกร่งกว่านี้แล้วจะไม่ไว้หน้าใครในโลกตงเทียนเลยดีไหมครับ” โจวอี้หัวเราะก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่างท่านปู่คงไม่อยากเห็นคนหนุ่มกว่าตายก่อนตัวเองใช่ไหมครับ?”

“เจ้าเด็กแสบ” ชายชราหัวเราะพลางต่อว่า ก่อนจะเหลือบมองจูเก่อฉิวอีกครั้ง

“พี่ใหญ่ ช่วยผมด้วย ผมไม่รู้จักคนเลี้ยงแกะเฒ่าระดับผสานเต๋าคนนี้! แล้วผมก็ไม่ได้ขโมยแกะมานะ ไม่สิ ขโมยมาแต่ก็ให้เงินไปสองพันหยวนที่คอกแล้วตอนที่ถูกจับได้น่ะ” จูเก่อฉิวบอกด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

“เจ้าอ้วนน้อย ฉันช่วยเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ แกะของคนอื่นราคาแค่พันหรือแปดร้อยหยวน แต่แกะที่เขาเลี้ยงน่ะแปดพันยังซื้อไม่ได้เลย ถ้าให้เงินไปไม่พอก็ถือว่าขโมยมา!” โจวอี้หัวเราะ

“หือ? แต่แกะของเขาก็ไม่ได้มีสามหัวหกขานะ” อีกฝ่ายถามด้วยความงุนงง

“แกะที่บ้านเขากินโอสถวิเศษเป็นอาหารน่ะ”

“แล้ว… ที่บ้านไม่มีแกะเหลือแล้วเหรอครับ ผมไม่รู้จะชดใช้ยังไง” จูเก่อฉิวบอก

“วอนหาเรื่องหรือไง?”

“พี่ใหญ่ ช่วยผมด้วย”

โจวอี้มองเรื่องตลกตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโบกมือพลางหัวเราะ “เจ้าอ้วนน้อย แกะที่บ้านตาแก่น่ะแพงมาก นายออกไปซื้อข้าวของจำเป็นในชีวิตประจำวันกลับมาให้เขาสิ แค่นี้ก็จบแล้ว”

“ได้เลย เอาไว้ผมกินเสร็จแล้วจะไปซื้อมาให้ครับ” จูเก่อฉิวรีบพยักหน้ารับก่อนเลียปากและถามว่า “ผู้อาวุโสอยากจะลองทานด้วยกันไหมครับ ให้ฟรี ๆ เลย”

“ข้าไม่กินแกะ” ชายชราบอก แต่ในมือถือมีดหั่นขาแกะมาสองชิ้นและคว้าหยิบมาก่อนจะเดินจากไป

จูเก่อฉิวนั่งงง

แบบนี้เรียกว่าไม่กินเหรอ?

ถ้าไม่กินแล้วหั่นขาแกะไปทำไมกันล่ะ?

หลายวันผ่านไป

โจวอี้ยังไม่ได้รีบร้อนเดินทางกลับ เขาอยู่ที่หมู่บ้านโจวเมี่ยวกับชาวบ้านอยู่หลายวัน และถือโอกาสนี้ฟื้นฟูพลังวิญญาณและพลังดวงดาวที่สูญเสียไป

มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาแปลกใจ นั่นคือเรื่องที่เขาไม่ได้รางวัลสักอย่างหลังจากขึ้นบันไดสวรรค์ที่แปดบนเขามาได้

ทว่าหลังจากฝึกวิชาอยู่หลายวัน เขาก็รู้ว่าตนเองคิดผิด

พลังดวงดาวในร่างกายไม่เพียงแต่กลับมาสมบูรณ์เท่านั้น แต่ยังเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า ส่วนพลังปราณก็เพิ่มขึ้นมาถึงห้าเท่าเช่นเดียวกัน

ณ บริเวณลานบ้าน

โจวอี้เล่าเรื่องนี้ให้จ้านหลิงอวิ๋นฟังและได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจ

“ขึ้นบันไดสวรรค์ที่แปดบนเขาสำเร็จก็อาจไม่ได้รางวัลอะไรตรง ๆ หรอก แต่การผ่านภาพลวงตามาได้ไม่เพียงแต่จะทำให้ร่างกายอึดขึ้นเท่านั้น แต่ยังพัฒนาศักยภาพของนายด้วย ตอนนั้นนายยังไม่รู้สึก แต่อีกหน่อยก็จะรับรู้ได้เอง”

“ตอนนี้ผ่านมาแค่ไม่กี่วัน คงไม่เห็นผลชัดเท่าไหร่ รอดูไปก่อน!”

“รออีกสิบวันครึ่ง เดี๋ยวก็จะรู้ว่าตัวเองได้ประโยชน์จากการขึ้นบันไดสวรรค์ที่แปดบนเขาสำเร็จมามากแค่ไหน”