จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 832 ไม่รักษาคำพูด

บทที่ 832 ไม่รักษาคำพูด

โจวอี้พอใจกับเรื่องนี้มาก และตั้งหน้าตั้งตารอการฝึกฝนที่กำลังจะมาถึง

ทว่าตอนนี้เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องกลับไป ภรรยาและลูกของเขายังอยู่ในเซินเจิ้น และเขายังใช้เวลาในการเข้าร่วมการทดสอบบันไดสวรรค์ครั้งนี้มานานเกินไป

อย่างไรก็ตาม จูเก่อฉิวซึ่งเดิมทีได้วางแผนที่จะไปจินหลิงกับเขานั้นได้ตัดสินใจในเรื่องที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจ

“นายจะอยู่ที่นี่?” โจวอี้ถามขึ้น

“ใช่ ผมอยู่ที่นี่ จะไม่ก้าวออกจากภูเขาชางหลางนี้แม้แต่ก้าวเดียวจนกว่าจะได้เรียนรู้ทักษะทั้งหมดของปรมาจารย์เหล่านั้นในหมู่บ้าน” จูเก่อฉิวกล่าวอย่างมุ่งมั่น

“ก็ได้! ถ้านายอยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ไป ตราบใดที่ผู้อาวุโสในหมู่บ้านไม่ไล่นายออกไป ฉันก็ไม่ขัดข้อง” โจวอี้หัวเราะ

“พี่ใหญ่ ผมจะไปช่วยพี่ถ้าเรียนรู้จนเสร็จสิ้นแล้ว” จูเก่อฉิวหัวเราะเบา ๆ

“ไม่จำเป็น นายมีชีวิตของนาย ส่วนฉันก็มีชีวิตของฉัน ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย” โจวอี้ปฏิเสธไปเพราะยังไม่รู้จุดมุ่งหมายที่แท้จริงของอีกฝ่ายมากนัก

“ผมว่าง ไม่มีอะไรทำ” จูเก่อฉิวดูเหมือนจะไม่รู้ว่าโจวอี้คิดอะไร เขายังคงดูกระตือรือร้นมาก

“เฮ้อ”

สุดท้ายโจวอี้ก็กลับไปแบบหายห่วง เขาและจ้านหลิงอวิ๋นกลับไปที่เมืองจินหลิง พวกเขาอยู่เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะขึ้นเครื่องไปเซินเจิ้น

เขาไม่คาดคิดว่าเพียงไม่กี่วันมานี้ ชื่อเสียงของเขาได้แพร่กระจายไปทั่วโลกผู้ฝึกยุทธ์

ณ เยี่ยเฉิง

ภายในคฤหาสน์หรูหราที่อู๋ซินเยว่อาศัยอยู่ เซี่ยหลู่ยังคงแต่งกายด้วยชุดเซ็กซี่ ขาที่เรียวยาวและงดงามของเธอแกว่งไปมาขณะนั่งบนขอบหน้าต่าง เธอเล่าเรื่องของโจวอี้ที่สร้างชื่อในคุนหลุนให้อู๋ซินเยว่ฟังราวกับว่าเธอได้เห็นมันด้วยตัวเอง

อู๋ซินเยว่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แม้ว่าเธอจะรู้ทุกอย่างมาแล้วเมื่อสองวันก่อน แต่เธอก็ยังยินดีที่จะฟังเรื่องราวจากเซี่ยหลู่

พ่อของลูกชายเธอโดดเด่นมาก การฟังเรื่องของเขาทำให้เธอรู้สึกดี

“ซินเยว่ ฉันรับรองได้ว่าหลี่ชิงเฉิงมีเจตนาร้าย” จู่ ๆ เซี่ยหลู่ก็เปลี่ยนน้ำเสียง ความตื่นเต้นของเธอค่อย ๆ จางหายไปและพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด “เยว่หลี่จงเซียงเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง เขาบอกว่าหลี่ชิงเฉิงต้องการมอบขลุ่ยหยกให้โจวอี้ ไม่บอกก็รู้ว่ามันเป็นของมีค่าแน่นอน เธอใช้ขลุ่ยหยกดับวิญญาณพยายามล่อลวงผู้ชายของเรา”

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ หลี่ชิงเฉิงเป็นผู้คลั่งไคล้การฝึกฝน ทุกคนในโลกผู้ฝึกยุทธ์รู้ดี เธอไม่มีเวลาไปจีบผู้ชายหรอก!” อู๋ซินเยว่กล่าวกึ่งหัวเราะกึ่งร้องไห้

“ใครบอก! สาว ๆ ทุกคนมีความรู้สึกเป็นธรรมดา ถ้าโจวอี้ด้อยกว่าเธอ เธออาจจะไม่หวั่นไหว แต่ความเก่งกาจของโจวอี้ที่คุนหลุนน่ะทำให้แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งยังตกใจ นับประสาอะไรกับหลี่ชิงเฉิงที่เป็นแค่สาวน้อยธรรมดา ๆ ล่ะ เธอจะไม่ตื่นตากับแสงที่เจิดจรัสของโจวอี้ได้เหรอ” เซี่ยหลู่อธิบายอย่างจริงจัง

“อืม…”

แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับ แต่อู๋ซินเยว่ก็พบว่าสิ่งที่เซี่ยหลู่พูดมานั้นฟังดูมีเหตุผล

ผู้หญิงชอบผู้ชายที่กล้าหาญ ผลงานของโจวอี้ในคุนหลุนนั้นช่างน่าตื่นตาอย่างแท้จริง เป็นการยากที่จะรับประกันว่าหลี่ชิงเฉิงจะไม่ตกหลุมรักเขา

เธอรู้สึกกังวล

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าการมีผู้ชายที่โดดเด่นนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ดีนัก เพราะยิ่งเขาดีเท่าไหร่ ผู้หญิงก็จะยิ่งจับตามองมากขึ้นเท่านั้น

อู๋ซินเยว่ไม่กลัวผู้หญิงคนอื่นที่คิดจะอยากได้ผู้ชายของเธอ แต่เธอกลัวจริง ๆ ว่าหลี่ชิงเฉิงอาจจะสนใจโจวอี้ ผู้หญิงคนนั้นสวยมากจนดูไม่เหมือนมนุษย์ นอกจากนี้อีกฝ่ายยังยอดเยี่ยมในทุกด้าน จะเป็นอย่างไรหากอีกฝ่ายล่อลวงโจวอี้ขึ้นมาจริง ๆ…

“นี่ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย?”

“ทำไมฉันถึงต้องคิดมากถ้าโจวอี้จะโดนคนอื่นล่อลวง?”

“อย่างมากที่สุด เขาก็เป็นแค่พ่อของลูกในท้องฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะครอบครองเขาทั้งหมด”

อู๋ซินเยว่จมอยู่ในห้วงความคิด ขณะที่เซี่ยหลู่ซึ่งคอยคุ้มกันก็เกิดความคิดที่ไม่ดีขึ้นมา เธอตัดสินใจว่าครั้งต่อไปที่เธอเห็นโจวอี้ เธอจะแนะนำให้เขาอยู่ห่างจากหลี่ชิงเฉิงผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น

ณ เซินเจิ้น เขตเทียนชิน เบย์ วิลล่า

ถังหว่านกำลังฟังเพลง สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่โน้ตเพลง และตัวโน้ตก็หมุนวนอยู่ในใจ

ก่อนหน้านี้เธอได้รับแรงบันดาลใจบางอย่าง ดังนั้นในเวลาเพียงหนึ่งเดือน เธอก็สามารถเขียนเพลงที่เธอเชื่อว่ามันจะออกมายอดเยี่ยม และเพลงที่สองของเธอก็อยู่ระหว่างการสร้างสรรค์

ในขณะเดียวกันด้านนอกนั้น โจวเหมียวเหมี่ยวกำลังเพลิดเพลินกับอมยิ้มพลางท่องบทกวีโบราณอยู่ในใจ

เธอมีความสุขมากเพราะเธอชอบชีวิตสบาย ๆ ที่นี่ แต่เธอรู้สึกเสียใจที่พ่อของเธอไม่ได้อยู่ด้วย และยังไม่มีพี่เสี่ยวรุ่ยอยู่เคียงข้างเธอ

“คุณหนูคะ ฉันถามบางครอบครัวมาแล้ว ลูก ๆ ของพวกเขาเรียนโรงเรียนกวดวิชากันหมด และคงจะไม่กลับมาจนกว่าจะถึงคืนนี้” เถิงเฉียนเหลียนเดินมาหาโจวเหมียวเหมี่ยวพลางหัวเราะ

“ไม่เป็นไร หนูจะตั้งใจเรียนต่อ” โจวเหมียวเหมี่ยวพูดอย่างเฉยเมย

“ได้ค่ะ!” เถิงเฉียนเหลียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หลังจากใช้เวลาด้วยกันหนึ่งเดือน เธอก็พบว่าเธอตกหลุมรักสาวน้อยผู้ไร้เดียงสาและน่ารักคนนี้ ซึ่งฉลาด ใจดี มีความสามารถ และมีความเร็วในการเรียนรู้ที่ทำให้คนพูดไม่ออก

เถิงเฉียนเหลียนเชื่อว่าความสำเร็จในอนาคตของสาวน้อยคนนี้จะเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป

“ฮะ?”

โจวเหมียวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูหลักของคฤหาสน์ เธอเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามายังประตูที่เปิดออกช้า ๆ

“คุณหนูคะ คุณพ่อกลับมาแล้วค่ะ” เถิงเฉียนเหลียนยิ้ม

“พ่อกลับมาแล้วเหรอ?” โจวเหมียวเหมี่ยวผงะก่อนจะรีบพุ่งออกไป

รถเก๋งสีดำยังจอดไม่สนิทดีนัก ทว่าประตูรถบานหนึ่งกลับถูกเปิดออก

หลังจากที่โจวเหมียวเหมี่ยวรีบเข้าไปในรถ เธอก็กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของโจวอี้

“พ่อไม่รักษาคำพูด!” โจวเหมียวเหมี่ยวพูดด้วยความสุขระคนตื่นเต้น

“ลูกสาวที่รัก ทำไมลูกมากล่าวหาว่าพ่อไม่รักษาคำพูดล่ะ?” โจวอี้อุ้มลูกสาวด้วยรอยยิ้มกว้าง และหอมแก้มเธอเบา ๆ

“พ่อบอกว่าจะอยู่กับเหมียวเหมี่ยวตลอด แต่พ่อไปข้างนอกตั้งนานแล้ว หนูคิดถึงพ่อ อยากกินอาหารที่พ่อทำ” ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“ใช่ ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ พ่อยุ่งมากจนไม่ได้ใช้เวลากับเหมียวเหมี่ยวเลย” โจวอี้ยอมรับความผิดทันที เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างระมัดระวัง “พ่อจะอยู่กับเหมียวเหมี่ยวจนกว่าเราจะกลับไปที่จินหลิงเลย ตกลงไหม?”

“จริงเหรอคะ?”

“แน่นอนสิ”

“ถ้าอย่างนั้น เรามาทำสัญญาและประทับตราด้วยตราประทับ”

“ไม่มีปัญหา ทุกอย่างเป็นไปตามที่ลูกสาวสุดที่รักของพ่อบอก”

พ่อและลูกสาวกลับมาพบกันอีกครั้ง

โจวอี้ไม่รีบลงจากรถ แต่อุ้มลูกสาวของเขามาถามเกี่ยวกับชีวิตของเธอและถังหว่านระหว่างที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ก่อนจะเล่าเรื่องที่น่าสนใจให้เธอฟังอย่างอารมณ์ดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวเหมียวเหมี่ยวก็หลับไปในอ้อมแขนของโจวอี้

โจวอี้อุ้มเธอออกจากรถและเข้าไปในบ้าน

ตอนนี้ถังหว่านรู้แล้วว่าโจวอี้กลับมา แต่เธอไม่ได้ออกไปทักทาย ทว่ากลับนั่งเงียบ ๆ รอที่โซฟาในห้องโถง

ดังคำกล่าวที่ว่า การจากกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้การกลับมาพบกันใหม่เป็นไปอย่างหวานชื่น

การกลับมาของโจวอี้จึงได้สร้างเสียงหัวเราะและความสุขให้กับคฤหาสน์บนยอดเขานี้มากขึ้น