จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 838 เขาเปล่งประกายทุกที่ที่เขาไป

บทที่ 838 เขาเปล่งประกายทุกที่ที่เขาไป

นับตั้งแต่โจวอี้มอบสูตรยาเม็ดสวรรค์เร้นลับให้กับอาจารย์ ฉู่เทียนฮุ่ยก็มุ่งมั่นที่จะสร้างยานี้มาโดยตลอด เธอหวังว่าผู้อาวุโสของสำนักจะหลอมโอสถได้ในไม่ช้า

สำหรับผู้ฝึกฝนที่มาถึงระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อมแล้ว โอสถที่จำเป็นที่สุดคือยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ

เขาเคยเห็นในบันทึกว่า ผู้ที่อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อมที่ใช้ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับนั้น อย่างน้อยหกหรือเจ็ดคนสามารถทะลวงผ่านไปยังระดับผสานเต๋าได้สำเร็จ

“ขอบคุณ อาจารย์ช่างเป็นอาจารย์ที่รักของผมจริง ๆ” โจวอี้ยิ้มแป้น

“ถ้าฉันไม่ให้ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับกับนาย ฉันจะไม่ใช่อาจารย์ที่รักของนายใช่ไหม?” ฉู่เทียนฮุ่ยยิ้ม

“ฮ่า ๆ!”

เมื่อเห็นโจวอี้เก็บขวดหยกไป ฉู่เทียนฮุ่ยจึงถามอย่างเป็นกันเองว่า “จากการทดสอบขึ้นบันไดสวรรค์ที่ผ่านมาทำให้เกือบทุกคนในสำนักรู้เรื่องนี้ นายก็เลยกลายเป็นบุคคลอันดับหนึ่งแม้จะอยู่ต่ำกว่าระดับผสานเต๋า ผู้อาวุโสของสำนักก็เลยขอให้ฉันถามนายว่าเมื่อไหร่นายจะไปที่โลกตงเทียน”

“…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอี้แข็งค้าง

อาจารย์กำลังต้อนให้เขาจนมุม?

“ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของผมจะเหนือกว่าระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง แต่ผมก็ไม่ได้ก้าวไปถึงระดับบรรพจารย์ยุทธ์จริง ๆ สักหน่อย ผม…ยังอยู่ที่ระดับปรมาจารย์”

“ทำไม? นายไม่เต็มใจ?” ฉู่เทียนฮุ่ยถาม

“อาจารย์ ผมยังไม่อยากไปที่โลกตงเทียนจนกว่าจะล้างแค้นเสร็จ”

“นายไม่อยากเข้าสู่โลกตงเทียนภายในระยะเวลาหนึ่งร้อยปีเหรอ?” ฉู่เทียนฮุ่ยเลิกคิ้วขึ้นถาม

“ไม่จำเป็น ผมมั่นใจว่าจะทำทุกอย่างให้เสร็จภายในร้อยปี” เขาพูดอีกครั้งว่า “อาจารย์ไม่คิดเหรอว่าการที่ผมอยู่ข้างนอกน่ะ ผมมีส่วนช่วยสำนักโอสถของเรามากกว่าที่จะเข้าไปในโลกตงเทียน!”

“จริงเหรอ?” ฉู่เทียนฮุ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

โจวอี้หันไปมองจ้านหลิงอวิ๋นทันทีและถามว่า “ท่านลุง โอสถสารีริกธาตุน่ะดีไหมครับ?”

“ไม่เลวเลย” จ้านหลิงอวิ๋นเผยรอยยิ้ม

โจวอี้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นหันไปหาผู้อาวุโสทั้งสี่และถามว่า “ผู้อาวุโส น้ำลายมังกรก็อร่อยดีไม่ใช่เหรอครับ?”

“แค่ก แค่ก แค่ก…”

ทั้งสี่คนพยักหน้าพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ

โจวอี้หันกลับไปที่ฉู่เทียนฮุ่ยและพูดว่า “อาจารย์ ไม่ว่าจะเป็นแม่เฒ่าเทียนจี้ ผู้อาวุโสเหลียง หรือผู้อาวุโสเวิง พวกเขาจะต้องได้โอสถสารีริกธาตุแน่นอน นอกจากนี้ มันยังไม่ใช่โอสถของเราเอง แปลว่าสำนักเรายังขาดแคลน? ผมมีเส้นสาย! ผมมีความมั่งคั่ง! เท่าที่ผมจำได้ มีคลังเก็บสมุนไพรห้าหรือหกแห่งในโกดังที่จินหลิง อาจารย์ต้องการส่งคนไปเอาพวกมันกลับหรือเปล่าครับ?”

“ในเมื่อนายพูดมาแบบนี้ แน่นอนว่าเราควรส่งพวกมันกลับไป” ฉู่เทียนฮุ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่นายรู้ไหมว่าสำนักโอสถของเราขาดอะไรมากที่สุด?”

“อะไรครับ?”

“แก่นวิญญาณ” ฉู่เทียนฮุ่ยตอบ

“หมื่น…ไม่สิ…ห้าหมื่น ผมจะรวบรวมแก่นวิญญาณห้าหมื่นแก่นให้คุณทีหลัง ผมมีหน้าที่ที่ต้องมีส่วนร่วมในสำนักโอสถของเรา” โจวอี้ตบหน้าอกพลางพูดอย่างเด็ดเดี่ยว

“ไม่เลวนี่” ฉู่เทียนฮุ่ยกลั้นขำและหันไปมองผู้อาวุโสทั้งสี่

“เจ้าสำนัก เราคิดว่าให้โจวอี้อยู่ข้างนอกดีกว่าเข้าไปในโลกตงเทียน” ผู้อาวุโสชุดแดงยืนขึ้น

“คุณคิดอย่างนั้นจริงเหรอ? ฉันจำได้ว่าก่อนที่เราจะมา คุณคิดว่าให้เขาแบกรับความรับผิดชอบของเขาในโลกตงเทียนน่าจะดีกว่า!” ฉู่เทียนฮุ่ยหัวเราะ

“แค่ก แค่ก แค่ก นั่นเป็นเพราะเรายังไม่เข้าใจสถานการณ์ โจวอี้โดดเด่นเกินไป เขาสามารถเปล่งประกายได้ทุกที่ที่เขาอยู่” ผู้อาวุโสชุดแดงกล่าวอย่างเคอะเขิน

“เอาล่ะ! ในเมื่อพวกคุณคิดว่ามันดี งั้นก็ปล่อยให้เขาอยู่ข้างนอกไปก่อน!” ฉู่เทียนฮุ่ยหันไปมองโจวอี้อีกครั้งและยิ้มออกมา “ได้ยินแล้วนะ จงตั้งใจให้มาก และพยายามจัดหาทรัพยากรการฝึกยุทธ์ให้มากขึ้นเพื่อสำนักโอสถของเรา”

“ไม่มีปัญหาครับ” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย

ทรัพยากร!

ตราบใดที่เขาอยู่ข้างนอก เขาก็สามารถหาวิธีที่จะได้มันมา แต่ถ้าเขาไปที่โลกตงเทียน เขาจะไม่สามารถดูแลลูกสาวและอยู่กับภรรยาของเขาได้

เขาจึงตัดสินใจว่าจะอยู่ที่นั่นเมื่ออู๋ซินเยว่และถังหว่านให้กำเนิดลูก ๆ

เขาจะดูแลเด็ก ๆ และทำหน้าที่พ่อให้สมบูรณ์

นอกจากนี้ การจัดหาทรัพยากรให้กับสำนักโอสถก็เป็นข้อตกลงที่ยุติธรรม! จำนวนโอสถที่สำนักโอสถส่งกลับมาให้เขานั้นเพียงพอแล้ว ตัวอย่างเช่นยาเม็ดสวรรค์เร้นลับสี่เม็ดนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถซื้อได้ด้วยแก่นวิญญาณห้าหมื่นแก่น

ทุกครั้งที่ฉู่เทียนฮุ่ยมาหาโจวอี้ก็มักจะอยู่ได้ไม่นานเสมอ ครั้งนี้เธออยู่เพียงสองชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนจะกลับไปพร้อมกับผู้อาวุโสสำนักโอสถทั้งสี่คน

ณ อาคารเถิงเหมา

โจวหงเย่เพิ่งหลับไปได้ไม่นาน เธอยังไม่ได้เริ่มฝันเลยด้วยซ้ำ เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายจากห้องนั่งเล่นด้านนอก สีหน้าของเธอก็แปลกไป

ทำไมพวกเขาถึงได้มาที่นี่อีก?

พวกเขาเพิ่งออกไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเองไม่ใช่เหรอ?

โจวหงเย่สวมเสื้อคลุมและออกมาที่ห้องนั่งเล่น จากนั้นจึงเห็นโจวอี้กำลังชงชา ในขณะที่จ้านหลิงอวิ๋นยังคงยืนอยู่ด้านข้างราวกับว่าเขาไม่สนใจอะไร

“เจ้าเด็กดื้อ นายมาทำอะไรที่นี่อีก?” โจวหงเย่ถามด้วยรอยยิ้ม

“คุณอา ผมเอาสมบัติมาให้ครับ” โจวอี้หัวเราะ

“สมบัติ? นายเพิ่งให้ฉันเองนี่นา คราวนี้มีสมบัติอะไรอีกล่ะ?” โจวหงเย่สงสัย

เธอรู้จักหลานชายของเธอดีพอที่จะรู้ว่าสิ่งใดที่เขาคิดว่าเป็นสมบัติก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีอย่างแน่นอน

“อย่าเพิ่งใจร้อน ขอผมชงชาให้เสร็จก่อน” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ไม่กี่นาทีต่อมา

โจวอี้ดื่มชาหอมกรุ่นแล้วบ่นขึ้นมาในที่สุด “อาจารย์ของผมมาที่เซินเจิ้น เธอต้องการให้ผมไปที่ โลกตงเทียนเพื่อให้ผมทำหน้าที่ของผมสักที ผมได้ยินมาว่าโลกตงเทียนเต็มไปด้วยวิกฤต ถ้าพลาดก็อาจตายได้ ชีวิตข้างนอกสบายกว่าตั้งเยอะ ผมต้องพูดกับอาจารย์แบบน้ำไหลไฟดับเชียวล่ะกว่าเธอจะยอมอ่อนข้อให้ เล่นซะผมหิวน้ำแทบตาย”

“ฮ่า ๆ!”

โจวหงเย่หัวเราะ

คนเก่งของสำนักโอสถเกือบจะตายเพราะกระหายน้ำเนี่ยนะ?

“อาครับ นี่ครับ” โจวอี้หยิบขวดหยกออกมาส่งให้โจวหงเย่

“มันคืออะไร?” โจวหงเย่ถาม

“ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ”

“ว่าไงนะ! มันคืออะไรนะ?!” ร่างกายของโจวหงเย่สั่นเทาในขณะที่แววตาเป็นประกาย

“ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ! ยาเม็ดระดับวิญญาณที่กลั่นโดยผู้อาวุโสของสำนักโอสถ มีผลอย่างมากต่อการทะลวงผ่านในระดับผสานเต๋า” โจวอี้กล่าว

โจวหงเย่รู้สึกตื่นเต้น การที่โจวอี้มอบโอสถสารีริกธาตุให้เธอ เธอย่อมมีความสุขมาก แต่ยาเม็ดสวรรค์เร้นลับนี้ทำให้เธอมีความสุขมากขึ้นไปอีก

ตอนนี้เธออยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสุดท้ายแล้ว และสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดคือยาเม็ดสวรรค์เร้นลับ

ก่อนหน้านี้เธอไม่มั่นใจว่าจะสามารถทะลวงไปสู่ระดับผสานเต๋าได้ อย่างน้อยก็ในอีกแปดถึงสิบปีข้างหน้านี้

แต่ตอนนี้เธอมีโอกาสแล้ว!

เธอรู้สึกด้วยซ้ำว่าจะใช้เวลาเพียงไม่นาน อาจจะแค่ปีหรือสองปี เธอก็สามารถทะลวงไปสู่ระดับผสานเต๋าได้

“เสี่ยวอี้ เก็บยาเม็ดสวรรค์เร้นลับนี้ไว้เถอะ ฉัน…”

“อาครับ ผมมีอีกสามเม็ด” โจวอี้หัวเราะ