จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 873 เสริมกำลัง

ร่างของพรรคพวกคนอื่น ๆ ที่เหลือสว่างวาบราวกับสายฟ้าแลบ พวกเขาพุ่งไปอยู่ตรงหน้าโจวอี้ทันที

จ้านเฟิงและเกาหานจ้องมองไปที่โจวอี้อย่างแน่วแน่ จากนั้นหันไปจ้องหลินหมิงถังและลั่วเทียนอี้

ดาบดาราทั้งสี่กุมกระชับด้ามดาบไว้มั่นด้วยความกังวลและเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ

โจวอี้จะต้องไม่ตาย

อีกทั้งมันยังเป็นหน้าที่และภารกิจของพวกเขา

“ตอนนี้ผมสบายดีครับ” เสียงของโจวอี้ค่อนข้างแหบแห้ง

พูดจบ เขาก็นั่งขัดสมาธิแล้วหลับตาลงช้า ๆ

จิตมารยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ เขาจำเป็นต้องต่อต้านมันเพื่อไม่ให้ถูกครอบงำอีกต่อไป

เมื่อเห็นท่าทางของจ้านเฟิงและคนอื่น ๆ ที่มีต่อโจวอี้ หลินหมิงถังไม่โกรธ และยังค่อนข้างพอใจ เขาพบว่าคนเหล่านี้ดูแลหลานชายของเขาได้จริง ๆ

เวลาผ่านไป

กลิ่นเลือดที่ลอยอยู่ในอากาศค่อย ๆ จางหายไป

สัตว์ประหลาดต่างโลกปรากฏตัวขึ้นในบริเวณใกล้เคียง พวกมันสองตัวตามมาจากกลิ่นเลือด

มันค่อย ๆ ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ

โจวอี้ยังคงไม่ตื่น ในขณะที่หลินหมิงถังยังไม่ขยับ

แต่จ้านเฟิง เกาหาน รวมถึงดาบดาราทั้งสี่ได้สังหารพวกมันไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา บริเวณรอบ ๆ นี้ก็เต็มไปด้วยซากของพวกมัน

สองชั่วโมงต่อมา ร่างของพวกมันก็เหมือนเนินเขาเล็ก ๆ

ลั่วเทียนอี้ก็เคลื่อนไหวเช่นกัน เมื่อกลิ่นเลือดแรงขึ้นและมีสัตว์ประหลาดต่างโลกเข้ามามากขึ้น ดูเหมือนว่าเธอจะกลายร่างเป็นเทพีแห่งการเข่นฆ่าไปแล้วในยามนี้ ดาบของเธอบางเบาเหมือนปีกจักจั่น เคลื่อนที่ได้ไวราวกับแสง เลือดสาดกระเซ็นไปพร้อม ๆ กับร่างที่ร่างปลิวว่อน

หลังจากนั้นสองชั่วโมงครึ่ง ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์สี่คนจากตำหนักหมื่นประดิษฐ์ก็มาถึงและเข้าร่วมการต่อสู้

สามชั่วโมงกับอีกยี่สิบนาที ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์เจ็ดคนจากตระกูลหยางกับตระกูลซูก็มาถึงและเข้าร่วมการต่อสู้

สี่ชั่วโมงต่อมา ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์หกคนจากคณะกำกับดูแลเถิงหลง และนักบวชทั้งสี่จากวัดจินชานก็มาถึงและเข้าร่วมการต่อสู้อย่างดุเดือด

เวลานี้โจวอี้ตื่นขึ้นมาแล้ว

เขาระงับจิตสังหารทั้งหมดได้สำเร็จ และพลังวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติก่อนหน้านี้ นอกจากนี้ พลังแห่งดวงดาวที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ก็ได้รับการฟื้นฟูเช่นกัน

“โจวอี้ รู้สึกยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นโจวอี้ลืมตาขึ้น หลินหมิงถังก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ผมสบายดี”

ขณะที่โจวอี้พูด ความรู้สึกกตัญญูก็ปรากฏขึ้นผ่านแววตา

ใช่!

ความกตัญญู!

หากไม่ใช่เพราะเสียงตะโกนเรียกสติของอีกฝ่ายก่อนหน้านี้ เขาอาจตกอยู่ในการควบคุมของปีศาจ

หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาจะสูญเสียสติและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่รู้จักแต่การเข่นฆ่า

“สบายดีก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ!” หลินหมิงถังถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โจวอี้คว้าไม้เท้าหัวมังกรที่วางอยู่ข้าง ๆ และลอยขึ้นไปสำรวจดูรอบ ๆ

“สัตว์แปลก ๆ พวกนั้นมาจากไหน?” โจวอี้ถามด้วยความสับสน

“ตอนแรกพวกมันตามกลิ่นเลือดมา ยิ่งเราฆ่า กลิ่นเลือดก็ยิ่งแรง ทีนี้พวกมันก็เข้ามามากขึ้น แค่สี่ชั่วโมงก็มาเป็นพัน ๆ ตัวแล้ว” หลินหมิงถังกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“ฆ่ามันซะ! ถือว่าเป็นการสะสมความมั่งคั่ง” โจวอี้กล่าว

“นายจะฆ่าพวกมันไม่ได้” หลินหมิงถังคว้าแขนของโจวอี้ไว้ด้วยแววตาจริงจัง

“ทำไมครับ?”

“ความแค้นในใจนายหนักหนาเกินไป การฆ่ามีแต่จะเพิ่มความแค้นในจิตใจ หลังจากนั้นนายจะไม่สามารถระงับมันได้อีก”

โจวอี้เงียบไป

เขาเข้าใจแล้ว

แต่ในเวลานี้ ทุกคนกำลังต่อสู้เพื่อปกป้องเขา จะให้เขาอยู่เฉย ๆ ก็คงไม่ได้

“ตาครับ… เอ่อ ผู้อาวุโสจี้ มันเหลือแค่ไม่กี่ร้อยตัว ถ้าเราไปช่วย เราจะสามารถฆ่าได้ไวขึ้น จากนั้นเราก็เก็บไข่มุกแก่นชีพแล้วรีบออกไป ไม่ต้องห่วง ผมจะพยายามไม่ฆ่าใครอีก” โจวอี้กล่าว

“นาย…”

“พวกเขากำลังต่อสู้เพื่อปกป้องผม” โจวอี้ชี้ไปยังผู้คนที่กำลังต่อสู้อยู่รอบตัวเขา

“ก็ได้! แต่ต้องระวังอารมณ์ของตัวเองด้วย” หลินหมิงถังเตือน

“ผมรู้ครับ!”

หลังจากที่โจวอี้พูดจบ เขาก็พุ่งขึ้นไปในอากาศทันทีพร้อมกับไม้เท้าหัวมังกร

“ขอบคุณผู้อาวุโสทุกคน รีบไปกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากแล้วออกไปจากที่นี่กันเถอะครับ!” โจวอี้ตะโกนหลังจากที่จัดการสัตว์ประหลาดสองตัวจนกระเด็นออกไป

“ได้!”

“รีบลงมือ!”

“ฆ่าพวกมันซะ!”

การโจมตีของทุกคนรุนแรงยิ่งขึ้น

สัตว์ประหลาดต่างโลกมีความฉลาด แม้ว่าจะไม่มากนัก แต่เมื่อพวกมันเห็นว่าตนเป็นฝ่ายที่ล้มตายไปมาก ในที่สุดพวกมันบางตัวก็ล่าถอยไปท่ามกลางการต่อสู้

สัตว์ประหลาดต่างโลกต่างวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนก

“ฟู่…”

จ้านเฟิงมาหาโจวอี้ด้วยบาดแผลเต็มตัว เขามองดูสัตว์ประหลาดต่างโลกที่กำลังหลบหนี และร่างของสัตว์ประหลาดต่างโลกที่กองสุมอยู่ใกล้ ๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้มอันขมขื่นว่า “ในที่สุดนายก็ตื่นขึ้นสักทีนะ ถ้ามันยังเป็นแบบก่อนหน้านี้ต่อไป ฉันคงอยู่ได้อีกไม่เกินสองชั่วโมงเท่านั้น”

“ท่านอา ลำบากคุณแล้วครับ” โจวอี้กล่าว

“ไม่เป็นไร ตราบใดที่เราไม่ตาย ฉันก็ไม่ต้องการอยู่เป็นเพื่อนกับฝูงมังกรที่นี่หรอกนะ” จ้านเฟิงหัวเราะ

“อย่าห่วงเลยครับ เรามีโชคเข้าข้าง เราจะไม่อยู่ที่นี่กับพวกมันแน่” โจวอี้หยิบโอสถรักษาออกมาส่งให้จ้านเฟิง

จากนั้นเขาก็แจกจ่ายโอสถรักษาให้กับผู้ฝึกยุทธ์ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ทุกคนที่เข้าร่วมในการต่อสู้

“น้องโจว ครั้งนี้นายไม่เก็บแก่นวิญญาณจากเราเหรอ?” ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์จากตระกูลซูยิ้มขณะถาม

“จะไม่มีการเก็บแก่นวิญญาณ โอสถนี้แทนคำขอบคุณของผม” โจวอี้ยิ้ม

“ไม่เลว ไม่เลว!” ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์จากตระกูลหวังยกย่องด้วยรอยยิ้ม

“ผู้อาวุโสทุกคนรีบรักษาตัวให้หายดีเถอะครับ จากนั้นไปขุดหาไข่มุกแก่นชีพจากสัตว์ประหลาดต่างโลกเหล่านี้ ผมจะยังคงรอซื้อมันอยู่ที่นี่ ทุกคนคงรู้ราคาแล้ว” โจวอี้ยิ้ม

“ใครจะสนเรื่องการรักษาตัวอีกล่ะในเมื่อเราสร้างโชคลาภได้!” ผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์จาก ตำหนักหมื่นประดิษฐ์หัวเราะเสียงดัง เขาแยกร่างของสัตว์ประหลาดต่างโลกที่อยู่ถัดจากเขาออกและขุดเอาไข่มุกแก่นชีพออกมา

คนอื่น ๆ ต่างก็หัวเราะและเริ่มรวบรวมไข่มุกแก่นชีพ

“อมิตาพุทธ” นักบวชชราในชุดคลุมเดินมาหาโจวอี้ เขาหยิบยาเม็ดสีขาวน้ำนมออกมาและส่งให้โจวอี้ “โยมโจว นี่คือยาเม็ดสงบใจ มันสามารถละลายความแค้นในใจโยมได้ และมีผลทำให้จิตใจสงบ หวังว่าคงจะพอช่วยได้บ้าง”

“ขอบคุณครับผู้อาวุโส” โจวอี้รับมันมาและรีบประสานมือด้วยความขอบคุณ

“ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เพราะเราก็ได้รับโอสถรักษาที่โยมให้มาเช่นกัน” นักบวชชรายิ้ม จากนั้นจึงหันกลับมาและเริ่มเก็บไข่มุกแก่นชีพ

การต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนได้ฆ่าสัตว์ประหลาดต่างโลกไปห้าถึงหกร้อยตัว แต่ไม่มีใครตายในสนามรบ มีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หลังจากรับโอสถรักษาที่โจวอี้จัดเตรียมให้ อาการบาดเจ็บของพวกเขาก็ฟื้นตัวขึ้นบ้าง

หลังจากนั้น ทุกคนก็ออกจากสถานที่แห่งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นเลือดที่ดึงดูดสัตว์ประหลาดต่างโลก

เวลานี้โจวอี้ไม่เห็นลั่วเทียนอี้แล้ว เขาจึงสันนิษฐานว่าเธอคงจะจากไปอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้ ลั่วเทียนอี้จะเข้าใจหรือไม่

เขาเป็นเพียงคนที่ผ่านมา แถมเกือบจะเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อปลอบใจลั่วเทียนอี้ ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือตายในอนาคต และชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้ว