จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 874 สุสานมังกรโบราณ

เพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างในสุสานมังกรอันมืดสลัวคือสายรุ้งที่ลอยตัวเหนือขึ้นไป

ลึกเข้าไปในเทือกเขาทอดยาว เสียงร้องของสัตว์ประหลาดต่างโลกดังลอดออกมาราวกับเสียงดนตรีที่บรรเลงอยู่ระหว่างช่องเขา

กลุ่มคนนับสิบแหวกโค่นดงหนาม[1] และมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสุสานมังกร ซึ่งเป็นทิศทางที่โจวอี้นำทางไปตามที่ลั่วเทียนอี้บอกไว้ก่อนหน้านี้

เขาหินดำสูงเกือบพันเมตรดูราวกับดาบคมปักเมฆ

ระหว่างทางขึ้นเขา

ยอดหลังคาสุสานแตกจนเปิดออกกว้างมากกว่าเมตร ภายในมีแสงทองส่องลอดออกมา

ลั่วเทียนอี้นั่งขัดสมาธิรวบรวมพลังอย่างเงียบเชียบ

ท่ามกลางทิวทัศน์งดงามของฤดูใบไม้ เธอสวมเสื้อตัวนอกที่ทำขึ้นจากใบหญ้าเพราะชุดดำของเธอได้ขาดไปแล้ว

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลำแสงจากใครบางคนพุ่งมาจากระยะไกล เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงตัวเธอ

คนเกือบสามสิบคนแผ่ปราณทรงพลังออกมาเสียจนคนที่อ่อนกำลังจากการสู้กับสัตว์ประหลาดรับรู้ได้และรีบหนีออกห่าง

“ผู้อาวุโสลั่ว…” โจวอี้เอ่ยขึ้น

“ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลั่วเทียนอี้ที่สวมหน้ากากกลับไปเอ่ยขัดคำพูดของเขา

“เอ่อ…”

โจวอี้หน้าเสียก่อนจะขำเจื่อน “ผู้อาวุโสลั่วครับ ที่นี่คือสุสานมังกรโบราณที่ถูกทำลายเหรอครับ?”

“ใช่!” เธอลอยตัวขึ้น

“แล้วไม่เข้าไปเหรอครับ?”

“ฉันอยู่ตัวคนเดียวนี่”

“งั้นก็เข้าไปด้วยกันสิครับ” โจวอี้หัวเราะ

ก่อนหน้านี้เขารู้พิกัดของที่แห่งนี้จากลั่วเทียนอี้ และเขาเองก็ไม่ได้ปิดบังกับผู้แข็งแกร่งคนอื่น เพราะเขารู้ดีว่าในสุสานมังกรโบราณอาจมีสมบัติมากมาย แต่ก็มีอันตรายมากเช่นกัน ยิ่งมีคนร่วมสำรวจที่นี่มากเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

ในขณะนี้เอง

ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ราวยี่สิบคนที่ติดตามโจวอี้มาก็นึกตื่นเต้นขึ้นมา

สุสานมังกรโบราณเชียวนะ!

พวกเขาเข้ามาในสุสานมังกรแล้วก็จริง แต่สมบัติอยู่ในสุสานมังกรโบราณ!

“โจวอี้ นายเป็นคนดีจริง ๆ” ชายชราผมขาวซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ต่างชาติระดับสูงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงมองโจวอี้ด้วยความปลาบปลื้มก่อนจะเอ่ยสำทับว่า “รู้จักแบ่งปันไม่เห็นแก่ตัว ฉันชอบคนแบบนี้”

แม้ว่าคนอื่นจะไม่ได้กล่าวชื่นชม แต่พวกเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนี้พร้อมรอยยิ้ม

“ผู้อาวุโสชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่ใจเสาะกลัวตายก็เลยพาทุกคนมาช่วยปกป้องผมแค่นั้นเอง” โจวอี้หัวเราะ

“ฮ่า ๆ…”

ทุกคนต่างหัวเราะออกมา

โจวอี้กลัวตายอย่างนั้นหรือ?

มันเป็นเรื่องตลกชัด ๆ

หากคนแบบนี้กลัวตาย ก็คงไม่มีผู้ฝึกยุทธ์ที่กล้าหาญในโลกผู้ฝึกยุทธ์แล้ว

ถึงอย่างไรก่อนที่โจวอี้จะมาช่วยผู้ฝึกยุทธ์สู้กับสัตว์ประหลาดต่างโลก เจ้าตัวก็กล้าโจมตีเจ้าลิงยักษ์อย่างไม่เกรงกลัวไม่ใช่หรือ?

“ก่อนจะเข้าไปในสุสานมังกรโบราณ ฉันมีบางอย่างจะบอก” เจ้าหน้าที่ต่างชาติระดับสูงของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงเอ่ยขณะกวาดสายตามองหน้าทุกคน “เมื่อเข้าไปด้านในแล้วแต่ละคนจะมีโชคชะตาและโอกาสเป็นของตัวเอง ถ้าใครกล้าดีโจมตีคนอื่นเพื่อชิงสมบัติ ฉันหวังว่าทุกคนจะช่วยกันเล่นงานคนคนนั้น คิดว่าไง?”

“ตกลงครับ” โจวอี้เป็นคนแรกที่ขานรับ

“ไม่มีปัญหาครับ”

“ผมเองก็เห็นด้วย”

“อาตมาเองก็คิดว่าดีเหมือนกัน”

“ได้สิ”

ทุกคนค่อย ๆ ทยอยกันรับคำ

อันที่จริงทุกคนรู้ดีว่าสุสานมังกรโบราณอันตรายมาก หากผู้ฝึกยุทธ์ฆ่ากันเอง คนที่รอดชีวิตออกมาคงมีไม่มาก

แม้สมบัติจะล้ำค่า แต่ชีวิตก็มีค่าเช่นกัน

การทำข้อตกลงกันก่อนเข้าไปในสุสานมังกรโบราณจึงเป็นการดีที่สุด

“ในเมื่อทุกคนตกลงกันตามนี้ งั้นเราก็มาร่วมมือกันสำรวจสุสานมังกรโบราณ” ชายชราเอ่ยจบก็ส่งสัญญาณมือให้ทุกคน

หลังจากนั้น

พวกเขาแต่ละคนได้เดินเข้าไปด้านในและหายไปในแสงทองริบหรี่นั้น

โจวอี้รอจนคนจากกองกำลังอื่นเดินเข้าไปทั้งหมดเสียก่อน

ณ บริเวณใต้ดิน

ภายในดูคล้ายถ้ำทั่วไป

เถาวัลย์เลื้อยไต่ตามกำแพง เศษหินกระจัดกระจายอยู่ทั่วทั่งบริเวณ

ทางเดินกว้างราวสี่ห้าเมตรและสูงราวเจ็ดแปดเมตรทอดยาวไปอีกฟากหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดลงที่ใด

กลุ่มคนทั้งหมดสามสิบคนรวมถึงลั่วเทียนอี้เดินทิ้งระยะห่างกันราวสี่ห้าเมตร และค่อยก้าวไปข้างหน้าตามทาง แสงทองพลันส่องสว่างมาจากกำแพงหินจนพวกเขาตกใจ ทุกคนใช้อาวุธฟันเถาวัลย์และแทงไปตามกำแพง ก่อนจะพบว่ามันเป็นเพียงโคลนเท่านั้นไม่ใช่ทองคำ

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงดูไม่ออกว่าแสงทองนั้นลอดออกมาจากโคลนดำได้อย่างไร

มันไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์

พวกเขาเดินหน้าไปได้อีกราวสี่ห้ากิโลเมตร ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์สองคนที่อยู่ด้านหน้าก็ชะงักฝีเท้า

เมื่อทุกคนที่อยู่ด้านหลังเดินตามมาก็เห็นว่าทางเดินตรงหน้ามีเปลวไฟห้าลูกลอยอยู่ราวกับเปลวไฟปริศนาที่ไม่ได้มีใครสร้างขึ้นและไม่ยอมหายไปไหน

“ลูกไฟพวกนั้นดูผิดปกตินะ” หลินหมิงถังกระซิบบอกเมื่อเดินมาหาโจวอี้

“ครับ ผิดปกติมาก คอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น น่าจะมีใครบางคนลองดูว่ามันจะเป็นอันตรายกับเราทุกคนไหม” โจวอี้พยักหน้า

ตอนนี้เองที่ชายชราผมขาวคนหนึ่งก้าวออกมาด้านหน้าและบอกเสียงเข้ม “ฉันจะลองเองว่าไฟนี้คืออะไรกันแน่”

ว่าแล้วไง!

เจ้าตัวปามีดบินสองเล่มในมือไปยังลูกไฟสองลูก

ตู้ม! ตู้ม!

ลูกไฟทั้งสองระเบิดออกราวดอกไม้ไฟในทันที ทำให้ทางข้างหน้าสว่างไสว

ทว่าเปลวไฟอีกสามลูกกลับพุ่งมาหาชายชราผมขาวอย่างรวดเร็วเสียจนเจ้าตัวถอยหลบไม่ทัน มันโจมตีเข้าที่ไหล่และศีรษะของเขาทันที

ทันใดนั้น ร่างของชายชราก็ลุกไหม้ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เขาถูกเผาเป็นเถ้าถ่านภายในไม่กี่วินาที

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ทุกคนพากันล่าถอย

“ศิษย์พี่ซ่งตายทั้งอย่างนั้นเหรอ?” ชายชราอีกคนจากตำหนักหมื่นประดิษฐ์เอ่ยด้วยแววตาเจ็บปวด

“เร็วเกินไปแล้ว เราไม่ทันมีเวลาป้องกันตัวเลย” ชายชราอีกคนจากตำหนักหมื่นประดิษฐ์บอกอย่างเศร้าสลด

ใช่แล้ว!

มันเร็วมาก!

เปลวไฟสองลูกจากห้าลูกถูกทำลายแล้ว ในขณะที่อีกสามลูกที่เหลือออกอาละวาด

ทุกคนต่างนึกขอบคุณและหวาดกลัวไปในเวลาเดียวกัน

พวกเขาจินตนาการไม่ออกว่าอานุภาพการทำลายล้างของลูกไฟนี้จะร้ายแรงเพียงใด ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายถึงได้ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านภายในไม่กี่วินาทีแบบนี้!

อีกทั้งทุกอย่างบนตัวเขา รวมถึงอาวุธและไข่มุกแก่นชีพระดับสองยังถูกมอดไหม้ไปด้วย

“ผมติดค้างแก่นวิญญาณศิษย์พี่ซ่งไว้สามพันสี่ร้อยแก่น พอออกจากสุสานมังกรแล้วผมจะเอาให้ผู้อาวุโสของตำหนักหมื่นประดิษฐ์ ฝากเอาไปให้ครอบครัวของศิษย์พี่ซ่งทีนะครับ” เสียงทุ้มของโจวอี้ดังมาจากด้านหลัง

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองเขา

ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์จากตำหนักหมื่นประดิษฐ์กล้ำกลืนความโศกเศร้าและพยักหน้าให้โจวอี้

“ไปต่อกันเถอะ!” เจ้าหน้าที่ต่างชาติระดับสูงจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงเอ่ยขึ้น

ในจังหวะนี้นี่เอง

เจ้าตัวก็ก้าวขึ้นมาด้านหน้าด้วยท่าทีแน่วแน่

ทว่าขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินผ่านทางและมาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่ตรงหน้า เกล็ดมังกรทองขนาดเท่าฝาหม้อก็พุ่งออกมาจากทั้งสองด้านโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เกิดกระแสลมราวสายลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดพาใบไม้ที่ร่วงหล่น มันเฉือนร่างของผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายคนที่อยู่ด้านหน้า ก่อนจะกลับไปอยู่บนผนังถ้ำสองด้าน

มันเป็นกลไกของกับดัก

เพียงแค่ไม่มั่นใจว่ามีใครไปแตะต้องตัวกระตุ้นส่วนไหน

ทว่าการโจมตีกะทันหันนี้ก็ทำให้ทุกคนขนหัวลุก

ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์เชียวนะ!

ทุกคนต่างเป็นผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์!

ทว่าเมื่อตกเป็นเหยื่อกับดักที่นี่ พวกเขากลับดูเปราะบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ การประมาทเพียงนิดเดียวทำให้พวกเขาตายอย่างน่าอนาถ

แล้วจะทำอย่างไรต่อ?

ตอนนี้ยังไม่ทันอยู่ด้านในสุดของสุสานมังกรโบราณ แต่กลับมีคนตายไปสี่คนจากทั้งหมดสามสิบคน

หากเดินหน้าต่อไปจะต้องตายอีกมากมายแค่ไหนกัน

[1] แหวกโค่นดงหนาม หมายถึง การขจัดปัญหานานาประการที่อยู่ข้างหน้าและกล้าที่จะก้าวเดินต่อไป