จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 879 เจ้าเด็กแปลก

การรวมตัวกันของสัตว์ประหลาดต่างโลกทำให้บรรดาผู้แข็งแกร่งในโลกผู้ฝึกยุทธ์หวั่นใจ

พวกเขาต่างบุกป่าฝ่าดงเข้ามาด้านในสุสานมังกรคราวนี้ได้ผลประโยชน์ไปไม่น้อย

ก่อนหน้านี้พวกเขาได้ไขมุกแก่นชีพมาจำนวนมาก รวมถึงสมบัติสวรรค์อีกมากมาย ทว่าเพราะไม่สามารถแบกติดตัวไปได้ จึงฝังซ่อนเอาไว้ตามที่ต่าง ๆ และเตรียมกลับไปเอาออกมา

ทว่าเมื่อฝูงสัตว์ประหลาดต่างโลกมาถึงที่นี่…

แล้วจะทำอย่างไรดี?

รีบหนีอย่างนั้นหรือ?

ยอมทิ้งสมบัติที่ได้มาอย่างนั้นหรือ?

“ฉันหวังว่าพวกมันจะไม่มาถึงที่นี่ ขอแค่มาไม่ถึง ฉันเชื่อว่าไม่นานเดี๋ยวพวกมันก็ถอยกลับไปอยู่ในสุสานมังกรตามเดิมเอง” ชายชราที่อยู่ในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ใช่แล้ว! ฉันหวังว่าอีกไม่นานสัตว์ประหลาดต่างโลกพวกนั้นจะถอยไปเหมือนกัน” อีกคนบอก

พวกเขาทำได้เพียงเฝ้ารอดูผลลัพธ์

ขอเพียงพวกมันถอยไป พวกเขาก็มีโอกาสกลับไปเอาไข่มุกแก่นชีพและสมบัติสวรรค์เหล่านั้น

“โจวอี้ รีบออกจากที่นี่กันเถอะ” หลินหมิงถังกระซิบบอก

“ครับ!”

โจวอี้พยักหน้าพลางกวาดสายตามองและเอ่ยว่า “ทุกคนครับ แก่นวิญญาณที่ผมติดค้างทุกคนเอาไว้ เดี๋ยวผู้แข็งแกร่งจากสำนักโอสถจะเอาไปมอบให้ทีหลัง ถ้าผู้อาวุโสคนไหนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งก็มาหาผมที่เมืองจินหลิงได้ครับ ผมจะเอาแก่นวิญญาณที่ติดค้างเอาไว้ให้ ตอนนี้ผมขอตัวก่อน”

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ก็เผยท่าทีตกใจ

หลายคนอยากจะรั้งโจวอี้ กระทั่งหวังให้เจ้าตัวรอให้สัตว์ประหลาดต่างโลกถอยไปก่อนแล้วค่อยตามพวกเขาไปเอาไข่มุกแก่นชีพและสมบัติสวรรค์ โดยให้โจวอี้ช่วยพวกเขาเอาพวกมันออกมา

ทว่าพวกเขารู้ว่าแม้มันจะเป็นความคิดที่ดี แต่โจวอี้คงไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

อย่างไรเสียแค่มีสมบัติมิติก็ทำให้คนมากมายจ้องอยากจะแย่งชิงแล้ว

อีกทั้งในสมบัติมิติที่โจวอี้มีนั้นยังบรรจุไข่มุกแก่นชีพไว้จำนวนมาก

สุดท้ายทุกคนจึงทำได้เพียงมองโจวอี้และพรรคพวกเหาะหายขึ้นไปยังทางออกด้านบน

ณ นอกป่าบนเขา

ผู้ฝึกยุทธ์จากหลายกองกำลังหลายร้อยคนกำลังเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ

ในกลุ่มพวกเขามีผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋าอยู่ไม่น้อย

“มีคนออกมาแล้ว!” เสียงตะโกนหนึ่งดังขึ้น เรียกให้ทุกคนหันไปยังทางเข้า

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

หลังจากโจวอี้และคนอื่น ๆ ทะยานออกมา สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือรีบไปหาจ้านหลิงอวิ๋น

“ท่านลุง” เมื่อโจวอี้เห็นจ้านหลิงอวิ๋นแล้ว แทนที่จะโล่งใจกลับรีบร้อน

“ออกมาแล้วเหรอ ไม่เลวนี่” จ้านหลิงอวิ๋นไม่ได้ถามว่าได้อะไรมาจากสุสานมังกร เจ้าตัวแค่ยินดีที่โจวอี้กับพรรคพวกเอาชีวิตรอดออกมาได้

“ท่านลุงครับ เอาไว้ค่อยคุยกันเถอะครับ ตอนนี้ไปจากที่นี่กันเถอะครับ” โจวอี้กระซิบบอก

“ได้สิ!” อีกฝ่ายรีบตอบเหมือนรับรู้บางอย่างได้

“โจวอี้” เสียงหนึ่งดังขึ้น

เป็นเหลียงชิงไห่ผู้เป็นประธานคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงนั่นเอง

“ผู้อาวุโสเหลียง ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายและต้องขอตัวไปพักผ่อนก่อน เอาไว้กลับไปแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ” โจวอี้ประสานมือบอกอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรีบเข้ามาหาตนเอง ก่อนจะตามจ้านหลิงอวิ๋นออกไปในทันที

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ท่าทางอย่างกับกำลังหลบหนีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ไม่ค่อยสบายเหรอ?

มีพละกำลังเทียบเท่ากับผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นสมบูรณ์พร้อมแบบนั้นจะไม่สบายได้อย่างไร ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

เหลียงชิงไห่ชะงักฝีเท้าและมองไปทางป่าบนเขาที่โจวอี้และพรรคพวกลับหายไป

เขาขมวดคิ้วแน่น

หรือว่าโจวอี้จะได้สมบัติบางอย่างมาจากสุสานมังกร?

กลัวว่าคนอื่นจะมาขโมยไปหรอกหรือ?

เพราะแบบนี้ถึงได้รีบตามจ้านหลิงอวิ๋นหนีไปอย่างนั้นหรือ?

ทว่าจ้านหลิงอวิ๋นกับผู้แข็งแกร่งจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงก็อยู่ที่นี่ ใครจะกล้าปล้นกันล่ะ?

ณ เมืองเยี่ยเฉิง ภายในคฤหาสน์บนยอดเขา

ภายในห้องหรูแสนโอ่อ่า อู๋ซินเยว่มองขวดนมที่แตกกระจายด้วยสายตาเหนื่อยใจ ส่วนทางด้านลูกชายใช้ดวงตากลมโตจ้องมองมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ทำเอามุมปากของเธออดกระตุกขึ้นมาด้วยความโมโหไม่ได้

“นี่มันกี่ครั้งกันแล้ว ขวดนมแตกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว เจ้าเด็กคนนี้ยังดูเหมือนทารกเกิดใหม่อยู่หรือไง เคยเห็นเด็กคนไหนลุกนั่งได้หลังจากเกิดมาได้แค่สิบวันไหม เคยเห็นเด็กคนไหนต่อยฉันจนตาดำเป็นแพนด้าได้ภายในหมัดเดียวไหม!”

เซี่ยหลู่ตะโกนขึ้นขณะมองค้อนเด็กน้อยที่ตัวโตกว่าทารกเกิดใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์

โจวหงเย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็จนปัญญาเช่นกัน

เกิดมาได้เพียงสิบสามวัน พัฒนาการของเจ้าเด็กคนนี้ก็ทำให้เธอยากที่จะทำใจยอมรับได้

ลืมตาดูโลกวันแรกก็ฉีกผ้าห่อตัว

วันที่สองก็ทำผ้าห่มขาดไปหลายผืน

เข้าวันที่สี่ก็ทุบขวดนมแตกด้วยกำปั้นน้อย ๆ

เมื่อถึงวันที่เจ็ดก็ยกเท้าถีบจนเตียงเด็กพัง

วันที่สิบสองก็มาต่อยเซี่ยหลู่ที่กำลังอุ้มอยู่จนตาช้ำเป็นแพนด้า

ล่วงเลยมาถึงวันที่สิบสามซึ่งก็คือวันนี้ เขาก็ทำขวดนมแตกไปแปดขวดแล้ว

และสิ่งที่ชวนงุนงงที่สุดคือพัฒนาการทางร่างกายที่แปลกประหลาดมาก

เกิดมาได้เพียงสิบสามวันกลับกินและนอนได้เองแล้ว

ตอนเกิดมาน้ำหนักเพียง 4 กิโลกรัม แต่ละวันกลับโตขึ้นพรวดพราด จนผ่านมาสิบสามวัน น้ำหนักปาเข้าไปราว 7 กิโลกรัมได้แล้ว และแม้แต่ความสูงก็ยังเพิ่มขึ้นหลายเซนติเมตร

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันทำความสะอาดเอง” โจวหงเย่เอ่ยพลางยกยิ้มเหนื่อยใจ

อู๋ซินเยว่มองลูกชายที่ตนเองคลอดออกมา ใบหน้าสวยนั้นฉายแวววิตก

ตอนนี้เธอเริ่มเป็นกังวล หากโจวอี้รู้ว่าเธอคลอดเจ้าเด็กแปลกคนนี้ออกมาจะยอมรับได้หรือ?

ครึ่งวันต่อมา หลังจากเจ้าตัวน้อยกินอิ่มนอนหลับ อู๋ซินเยว่ก็มองหน้าโจวหงเย่ที่กำลังเดินถือผ้าอ้อมออกไป ก่อนจะถามว่า “อาหญิงคะ ยังไม่มีข่าวคราวจากโจวอี้เลยเหรอคะ?”

“ยังเลย ฉันคิดว่าเขาน่าจะยังไม่ออกมาจากสุสานมังกรหรอก” โจวหงเย่ชะงักฝีเท้าและตอบอย่างช่วยไม่ได้

ก๊อก ๆ…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาด้านใน

“เจ้านายคะ มีข่าวค่ะ”

“เรื่องอะไร”? โจวหงเย่ยิ้มและรีบถาม

“ข่าวจากสุสานมังกรค่ะ คุณโจวออกมาแล้วและไปรวมตัวกับจ้านหลิงอวิ๋นอาจารย์ลุงของเขาแล้ว พวกเขาออกไปอย่างรวดเร็วจนคนของเราตามไม่ทันค่ะ”

“ออกมาแล้วเหรอ ดีจังเลย” โจวหงเย่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี

หลายวันมานี้เธอหวั่นใจมาตลอด ในที่สุดก็เบาใจได้สักที

อู๋ซินเยว่กับเซี่ยหลู่ที่ดีใจและคลายกังวลได้ก็ยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน

พวกเธอรู้มาว่าสุสานมังกรอันตรายมาก กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับโจวอี้

ตอนนี้ดูเหมือนว่า…

กริ๊ง ๆ

เสียงโทรศัพท์ของเซี่ยหลู่ดังขึ้น

เธอรีบหยิบมือถือขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใครก็ยกยิ้ม “เขาโทรมาแล้ว”

“รีบรับเร็วเข้า!” อู๋ซินเยว่เอ่ยเร่ง

“อื้ม!”

เซี่ยหลู่จึงกดรับสาย “ว่าไง โทรหาเราได้สักทีสินะ”

“หลู่หลู่ ซินเยว่คลอดแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงร้อนรนของโจวอี้ดังออกมาลอดปลายสาย

“ก็ต้องคลอดแล้วสิ นายไม่ได้ดูว่าตอนนี้มันวันไหนแล้วหรือไง” เธอบอกอย่างอารมณ์ดี

“ดีเลย แล้วซินเยว่อยู่ไหนล่ะ ให้เธอคุยกับผมที” โจวอี้บอก

“แป๊บนะ”

เธอยื่นโทรศัพท์ให้อู๋ซินเยว่

“คะ…” มือที่ถือโทรศัพท์ของอู๋ซินเยว่สั่นเทา แววตาเต็มไปด้วยความวิตก

“ซินเยว่ ลำบากคุณแย่เลย คุณกับลูกแข็งแรงดีใช่ไหมครับ?” โจวอี้ส่งน้ำเสียงเป็นห่วงมาจากปลายสาย

“ค่ะ ฉันไม่เป็นไร แต่ลูกชาย…” เธอพูดไม่ออกเพราะไม่รู้จะอธิบายเรื่องที่ตนเองคลอดเจ้าเด็กแปลกคนนี้ออกมาอย่างไร

“ลูกเป็นอะไรไป ใจเย็น ๆ นะครับ ค่อย ๆ พูด” โจวอี้โพล่งถาม

“ลูกชายเรา เขาแข็งแรงดีค่ะ แค่… มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น เดี๋ยวมาเห็นแล้วจะรู้เอง” เธอละล้าละลังบอก

“แปลกเหรอ แปลกยังไงครับ? ผมออกมาจากสุสานมังกร ตอนนี้กำลังรีบไปเมืองเยี่ยเฉิง” เขารีบบอก

“งั้นรอจนกว่านายจะมาถึงก็แล้วกัน” เธอลังเลครู่อยู่หนึ่งก่อนจะกดวางสายทันที