จากหมอเทวดาสู่ป๊ะป๋าสายเปย์ - บทที่ 917 แรงระเบิด

สนามรบจองจำวิญญาณเคยเป็นดินแดนที่มนุษย์ครอบครอง และผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งของสำนักโอสถได้ปกป้องสถานที่นี้มานานหลายทศวรรษหรือหลายร้อยปี พวกเขาจึงคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของสนามรบจองจำวิญญาณเป็นอย่างดี

เหลียงเหล่ยและเวิงหลิวกุ้ยกำลังวิ่งนำหน้า ตามมาด้วยหม่านเทียนหลงและหลินเยียนจื่อ พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ทั้งนี้ก็เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอุบัติเหตุใดเกิดขึ้นระหว่างการที่พวกเขาพากันล่าถอย

“ระวังข้างบน!”

โจวอี้ตะโกนลั่นขณะถอยหนี

“ฉันเห็นแล้ว!” สีหน้าของจ้านหลิงอวิ๋นดูเคร่งขรึมขณะกล่าว

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงสัตว์ล่าสังหารมากกว่าหนึ่งโหลที่บินอยู่เหนือศีรษะผ่านกิ่งไม้และใบไม้อันหนาทึบ รวมถึงกลิ่นอายของพวกมนุษย์ต่างดาวบนหลังของพวกสัตว์ล่าสังหาร!

“โจวอี้ ใช้ยาพิษ!” จ้านหลิงอวิ๋นสั่งเสียงเข้ม

“ครับ!”

โจวอี้รีบถอยห่างจากทุกคน ก่อนจะดึงจุกขวดหยกสองขวดและโยนมันออกไปทันที

“ทุกคน ช้าลงหน่อย ให้ความสนใจกับทุกอย่างรอบตัว เตรียมต่อสู้กับพวกมนุษย์ต่างดาว!” จ้านหลิงอวิ๋นตะโกนเสียงเคร่งขรึม

“รับทราบ!”

“สังหารมนุษย์ต่างดาว!”

“จัดการมันให้หมดกันเถอะ!”

ทุกคนต่างตะโกนอย่างฮึกเหิมเพื่อปลุกใจ จิตสังหารเผยออกมาผ่านแววตา

“ท่านลุง ผมมีของที่จะช่วยเราได้อีกอย่าง” โจวอี้กล่าวอย่างเคร่งขรึมหลังจากตามจ้านหลิงอวิ๋นมาจนทัน

“อะไร?” จ้านหลิงอวิ๋นถาม

“ระเบิด”

“ไร้สาระ ที่นี่เป็นป่า ถ้าใช้ระเบิดเมื่อไหร่ ที่นี่จะกลายเป็นทะเลเพลิง และมันคงเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมาแน่ ๆ” จ้านหลิงอวิ๋นตำหนิ

“แล้วถ้าเราวางกับดักใกล้กับพื้นที่ที่มีน้ำล่ะ? หลังจากที่มนุษย์ต่างดาวถูกพิษ พวกมันย่อมได้รับผลกระทบ จากนั้นเราก็ล่อพวกมันเข้าสู่พื้นที่ระเบิด แค่นี้เราก็สามารถฆ่ามนุษย์ต่างดาวได้ในพริบตาแล้ว ก่อนจะใช้แหล่งน้ำที่พบไปดับไฟให้เร็วที่สุด” โจวอี้อธิบายแผนการ

“ก็… ฟังดูน่าสนใจ” จ้านหลิงอวิ๋นกล่าว

“โจวอี้ วิธีการของเจ้าฟังดูดีนะ แต่แม้ว่าอำนาจทำลายล้างของระเบิดจะทรงพลัง พวกมนุษย์ต่างดาวก็ไม่ได้กินหญ้าเสียหน่อย พวกเขาไม่โง่หรอก อย่างมากสุดก็คงฆ่าสัตว์ล่าสังหารที่อ่อนแอได้บางตัวเท่านั้น” เหลียงเหล่ยกล่าว

“แต่อย่างน้อยเราก็ควรลองดูครับ! แม้ว่าจะฆ่าสัตว์ล่าสังหารได้แค่บางตัว แต่อย่างน้อยแรงกดดันที่ไล่หลังมาก็จะน้อยลง” โจวอี้ยังคงโน้มน้าว

“เอาล่ะ! ถ้าข้าจำไม่ผิด หลังจากที่เราข้ามภูเขาลูกนี้ไปจะมีทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่” เหลียงเหล่ยกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวคิดว่าข้อเสนอที่จะใช้ระเบิดของโจวอี้นั้นเป็นแค่ความคิดล้ม ๆ แล้ง ๆ ไม่มีประโยชน์

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น…

คนอื่น ๆ เองก็ไม่ได้คาดหวังกับระเบิดของโจวอี้มากนัก

สองนาทีต่อมา

ทุกคนข้ามภูเขาไป

โจวอี้รีบฝังระเบิดทีเอ็นที ก่อนจะควบคุมพลังแห่งดวงดาวเพื่อโกยเอาใบไม้ที่ร่วงหล่นจำนวนนับไม่ถ้วนมากลบฝังระเบิด

จากนั้นเขาก็มาปรากฏตัวที่ริมทะเลสาบ ซึ่งมีจ้านหลิงอวิ๋นกำลังรออยู่

ทะเลสาบแห่งนี้ไม่ใหญ่มาก แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน

โจวอี้มองดูผู้คนที่วิ่งผ่านทะเลสาบไป จากนั้นหันมาถามจ้านหลิงอวิ๋นว่า “ท่านลุง จำได้ไหมครับว่าผมฝังระเบิดไว้ที่ไหน?”

“จำได้”

“เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกมนุษย์ต่างดาวไปปรากฏตัวที่บริเวณนั้น ให้โจมตีระเบิดนั่นซะ จากนั้นท่านลุงต้องหนีไปอีกฟากของทะเลสาบให้เร็วที่สุด เราจะรออยู่อีกด้าน” โจวอี้ย้ำ

“ไม่ต้องกังวลไปน่า!” จ้านหลิงอวิ๋นโบกมืออย่างไม่แยแส

ผู้นำกองร้อยฝั่งมนุษย์ต่างดาวมีชื่อว่าเก๋อเก๋ออู ซึ่งอยู่ในระดับพลศึก และมีทับทิมฝังอยู่บนหน้าผาก เขาห่างจากการทะลวงสู่ระดับจอมพลเพียงก้าวเดียวเท่านั้น!

ส่วนทหารภายใต้บังคับบัญชาของเขานั้นมีหกคนที่อยู่ระดับพลศึกเช่นเดียวกัน และพวกเขาต่างก็เป็นทหารผ่านศึกที่เคยสู้รบมาแล้วมากมาย

พวกเขาทั้งหมดนี้คือกลุ่มคนที่เก๋อเก๋ออูภาคภูมิใจที่สุด นับเป็นทหารชั้นยอด ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา!

หลายปีก่อน เก๋อเก๋ออูได้พาทหารของเขามายังโลกใบนี้ และได้เข้าสู้รบกับผู้ฝึกยุทธ์ฝั่งมนุษย์มากกว่าสิบครั้ง ผลลัพธ์ที่ออกมาคือพวกเขาได้รับบาดเจ็บน้อยมาก ดังนั้นจนถึงตอนนี้ พวกเขาจึงนับว่ามีกำลังเต็มเปี่ยมเลยทีเดียว

และวันนี้…เก๋อเก๋ออูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะได้สร้างผลงานใหญ่!

คนที่เล็ดลอดเข้ามาได้มีอยู่ประมาณสามสิบถึงสี่สิบคน และคนพวกนี้ก็คือผลงานเดินได้ของเขา!

ก่อนหน้านี้จอมพลเฮอร์เบอร์สันได้สัญญาว่า หากใครฆ่ามนุษย์ได้ คนผู้นั้นจะได้รับหินดาราสิบก้อน และหากเขาสามารถฆ่ามนุษย์ทั้งสามสิบถึงสี่สิบคนนี้ เขาก็จะได้หินดารามามากถึงสามถึงสี่ร้อยก้อนเลยทีเดียว!

“เร่งความเร็วหน่อย! เราต้องฆ่าพวกมันให้หมดภายในสองชั่วโมง!” เก๋อเก๋ออูคำรามเสียงดัง

“รับทราบ!”

เสียงคำรามดังตามมา

พวกเขาข้ามภูเขาสูง นำสัตว์ล่าสังหารหลายร้อยตัวถลาลงมา

ไม่มีมนุษย์ต่างดาวคนใดสังเกตเห็นว่า ขณะนี้สัตว์ล่าสังหารที่อ่อนแอกว่าเล็กน้อยบางตัวได้ชะลอตัวลงแล้ว และพวกมันหลายตัวถึงกับล้มลงกับพื้นพร้อมคำรามเสียงดังลั่น

ณ ริมทะเลสาบ

จ้านหลิงอวิ๋นเฝ้าดูพวกมนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหารวิ่งเข้ามาใกล้ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าข้อเสนอของโจวอี้เรื่องระเบิดนั้นน่าจะไม่ค่อยได้ผลนัก แต่ในมาถึงจุดนี้แล้ว จะเปลี่ยนใจทันหรือไง? อีกอย่าง ถ้าครั้งนี้ล้มเหลว โจวอี้ก็จะได้จดจำมันไว้เป็นบทเรียน เพื่อที่ครั้งหน้าจะได้ไม่คิดใช้ระเบิดเพื่อจัดการกับมนุษย์ต่างดาวอีก

“อีกแค่นิดเดียว”

จ้านหลิงอวิ๋นพบว่าพวกมนุษย์ต่างดาวอยู่ห่างจากจุดวางระเบิดทีเอ็นทีเพียงไม่กี่สิบเมตร ดังนั้นเขาจึงไม่รอช้า รีบโคจรพลังแห่งดวงดาว และส่งลำแสงเข้าโจมตีพื้นดินว่างเปล่าในบริเวณที่โจวอี้เคยฝังระเบิดไว้ทันที!

“ฆ่า!”

พวกมนุษย์ต่างดาวที่อยู่ด้านหน้าตะโกนขึ้นเพื่อปลุกจิตสังหารให้ลุกโชน

ขณะนี้พวกเขาเห็นจ้านหลิงอวิ๋นแล้ว และยังเห็นพวกมนุษย์อีกหลายสิบคนที่ฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบ ซึ่งในสายตาของพวกเขา มนุษย์พวกนี้ต่างก็เป็นเหยื่ออันหอมหวาน และเป็นของรางวัลเดินได้ดี ๆ นี่เอง!

ตูม!

ฉับพลันนั้น เสียงระเบิดได้ดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งยังก่อให้เกิดเมฆรูปเห็ดยักษ์ที่ลอยขึ้นไปบนฟ้า

พลังอันน่าสะพรึงกลัวของแรงระเบิดได้ห่อหุ้มเนินเขาทั้งหมดไว้ทันที และกระจายคลื่นความผันผวนไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว

สมาชิกของทีมมนุษย์ต่างดาวกว่าร้อยตน ยกเว้นบรรดาพลศึกที่แข็งแกร่งซึ่งลอยตัวอยู่กลางอากาศ มนุษย์ต่างดาวตนอื่น ๆ ที่เหลือต่างถูกแรงระเบิดซัดเข้าใส่ บ้างก็ถูกฆ่าตายในทันที หรือหากรอดมาได้ พวกเขาก็บาดเจ็บสาหัสกันถ้วนหน้า!

ส่วนสัตว์ล่าสังหารที่อยู่ด้านหน้า พวกมันหลายร้อยตัวต่างตายทันที หรือไม่ก็บาดเจ็บจากการระเบิด ในขณะที่สัตว์ล่าสังหารตัวอื่น ๆ ถูกกระแทกจนตัวลอยขึ้นจากพื้นด้วยพลังของแรงระเบิด

ในขณะนั้นเอง จ้านหลิงอวิ๋นได้วิ่งไปถึงกลางทะเลสาบแล้ว แต่คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวของแรงระเบิดซึ่งไล่หลังมาก็ทำให้เขาถึงกับหน้าเปลี่ยนสี และยิ่งเห็นสีหน้าของกลุ่มคนที่รออยู่อีกด้านของทะเลสาบ ในหัวของเขาก็ผุดคำถามขึ้นมาสองข้อ

ทำไมทุกคนถึงได้ทำหน้าราวกับเห็นผี?

พลังของระเบิดจะแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

จ้านหลิงอวิ๋นเหลียวไปมองด้านหลัง และเมื่อเห็นเมฆรูปเห็ดยักษ์ลอยขึ้นฟ้า เขาก็ตกตะลึงไปทันที

“สวรรค์! นี่ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่า? นี่คือพลังของระเบิดงั้นเหรอ?”

“ไม่น่าเชื่อ ฉันเข้าร่วมในการสู้รบมาก็หลายครั้ง และอานุภาพของกระสุนปืนใหญ่เหล่านั้น… แม้แต่พลังรวมกันของปืนใหญ่หลายสิบกระบอกก็ยังไม่น่ากลัวเท่านี้เลย!”

“นี่มันน่ากลัวเกินไป ถ้าฉันอยู่ในรัศมีของแรงระเบิด ถึงแม้ว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ก็คงพิการหรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส”

“น… นะ… นี่มัน…”

“มันโหดร้ายมาก!”

กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์หลายสิบคนที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบต่างพากันเบิกตากว้าง พวกเขาเฝ้าดูการระเบิดอันน่าสะพรึงกลัว สายตาจับจ้องดูฉากที่มนุษย์ต่างดาวและสัตว์ล่าสังหารมากมายถูกพัดขึ้นไปบนท้องฟ้าพลางเอ่ยพึมพำด้วยความเหลือเชื่อ