เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ [九个哥哥团宠小甜包] - บทที่ 1156 ได้เจอคนรู้จัก
บทที่ 1156 ได้เจอคนรู้จัก
บทที่ 1156 ได้เจอคนรู้จัก
คุณย่าซูที่ได้คำชมก็มีความสุขไม่น้อย
“ถ้าหนูชอบก็กินเยอะ ๆ เลย รสหวานก็อร่อยนะ รสเค็มก็ไม่เลว!”
เฉียนเสี่ยวเป่ยกินรสหวานหมดก็ต่อด้วยรสเค็มอย่างไม่เกรงใจ
พอได้ลองกินไปสองชิ้น ความยึดติดในใจหายไปจนหมดสิ้น!
แม้บนโลกนี้จะมีคนไม่ชอบเรา แต่ก็ยังมีคนที่ชอบอยู่ด้วย!
เราต้องอยู่กับปัจจุบัน อย่ายึดติดอดีต
“ขอบคุณมากค่ะ หนูไม่ได้กินมาตั้งหลายปีเลย!”
เธอเข้าไปกอดหญิงชรา
ผู้เรียบเรียง : Novel PDF
คุณย่าซูเป็นคนฉลาด รับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้มีอะไรในใจ
แต่เธอไม่ได้ถาม
“ไว้ถ้าอยากกินอีกก็มาที่บ้านนะ เดี๋ยวย่าทำให้กิน!”
“ได้เลยค่ะ!”
จากนั้นคุณย่าซูก็ห่อกลับไปให้อีกหลายชิ้น บอกให้เอากลับไปกินด้วย
เฉียนเสี่ยวเป่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนรับมันมา
เมื่อรู้ว่าเรานัดคนอื่นไว้ด้วยท่านก็ฝากมาให้อีก
แป้งทอดน้ำมันหมูหม้อใหญ่ไม่เหลือสักชิ้น
คุณปู่ซูถอนหายใจ “หมดแล้วหรือ ฉันเพิ่งกินไปชิ้นเดียวเอง!”
“ดูซิตาแก่ คุณก็ได้กินแล้วไม่ใช่หรือไง?” คุณย่ามองด้วยความโมโห
คุณปู่ซูรีบอธิบายทันที “ไม่ใช่ว่างกหรือตะกละหรอก ก็บ้านเราไม่ได้ทำกินมานานแล้วนี่”
พอได้ยินแบบนั้นก็เห็นด้วย คำนวณดูแล้วล่าสุดทำไปช่วงปีใหม่ ตั้งหลายเดือนแน่ะ
“ไว้ทำเพิ่มอีกแล้วกัน ให้บ้านเหล่าซานกับเจ้าพวกเหลือขอมันได้กินด้วย”
ชายชรามีความสุขมาก ก่อนจะช่วยภรรยาจุดไฟ
สาว ๆ ออกเดินทางแล้วมุ่งไปยังจุดหมายทันที!
เป้าหมายคือซื้อเสื้อ และนัดเจอกับจ้าวหงเหมย
ทว่าเพื่อนไม่ได้มาหาที่บ้าน แต่จะไปเจอที่จุดหมายแทน
ตอนไปถึงเจ้าตัวได้รออยู่ก่อนแล้ว
พอเห็นทั้งสามก็รีบโบกมือให้อย่างแรง
“รีบไปกันเถอะ ไม่งั้นแขนหงเหมยได้หลุดออกมาแน่!” หลี่เจี้ยนหงเห็นท่าทางถึงกับแย้มยิ้มออกมา
“เมื่อครู่ระหว่างรอพวกเธอฉันดื่มน้ำหวานไปถ้วยหนึ่งด้วย อร่อยมาก!”
พอได้พบกันจ้าวหงเหมยรีบแนะนำของดีให้ฟังทันที
“น้ำหวานหรือ? มีอะไรอร่อยกัน? กลับบ้านไปกินไม่อร่อยหรือไง?”
หลี่เจี้ยนหงไม่เข้าใจว่าน้ำหวานที่ว่ามันคืออะไร
“มันไม่ได้ทำจากน้ำตาลทรายขาวน่ะสิ จะว่ายังไงดี งั้น… เดี๋ยวพาไปดู อร่อยจริง ๆ นะ!”
จ้าวหงเหมยอธิบายไม่ถูกเลยจับมือเผื่อแล้วพาไปที่ร้าน
สองคนที่เหลือมองตัวการ ก่อนตามไปด้วย
“มันคือน้ำแข็งถั่วแดงน่ะ ตอนกินคำแรกมันสุดยอดมากเลย ต่างจากพวกซุปถั่วแดงที่เรากินกันบ่อย ๆ ด้วยนะ”
จ้าวหงเหมยขายเต็มที่
ถ้าไม่รู้ก็คิดว่าเป็นนายหน้าด้วยซ้ำ
ซูเสี่ยวเถียนได้ฟังก็เข้าใจ น้ำหวานที่ว่าน่าจะเป็นน้ำหวานของลี่เฉิง
ถ้าจำแนกออกมามันคือขนมหวานของกวางตุ้งน่ะ
คนในลี่เฉิงและหรงเฉิงจัดขนมหวานเป็นน้ำหวานหมดเลย
ตอนไปที่นั่นเคยกินอยู่ อร่อยมาก
แต่ว่าในเมืองหลวงมีอาหารกวางตุ้งไม่เท่าไรเองนี่ ไม่น่าได้กินขนมพื้นเมืองที่นั่นหรือเปล่า?
เพราะรสชาติในแต่ละที่จะต่างกันออกไป ถึงในเมืองหลวงจะมีขาย แต่น้อยมากที่รสชาติจะเหมือนในท้องถิ่นแท้ ๆ!
ไม่รู้ว่าที่หงเหมยได้กินวันนี้เป็นของปลอมหรือเปล่า
ยามไปถึงแผงลอยเป็นต้องตกใจเมื่อพบว่าเจ้าของร้านคือคนรู้จัก!
ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นภรรยาเซี่ยงอิง โอ๊ะ! ไม่สิ หูเสี่ยวเหลียนอดีตภรรยาของเซี่ยงอิง
ผู้หญิงน่าสงสารที่ถูกเซี่ยงอิงและหูอวี้หงรังแกมาครึ่งค่อนชีวิต
ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz
หูเสี่ยวเหลียนก็จำซูเสี่ยวเถียนได้เหมือนกัน
ใบหน้าเธอพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“เจ้านาย ไม่คิดเลยว่าจะได้พบคุณที่นี่ค่ะ”
หูเสี่ยวเหลียนทักทายอย่างอบอุ่น แต่เธอมองออกอีกฝ่ายดูอึดอัดเล็กน้อย
“พี่หู ฉันได้ยินข่าวมาว่าพี่ออกจากลี่เฉิงมาแล้ว ไม่คิดเช่นกันว่าจะได้เจอกันที่นี่นะคะ”
หูเสี่ยวเหลียนตักน้ำหวานให้ลูกค้าไปด้วย คุยกับซูเสี่ยวเถียนไปด้วย
เด็กสาวสำรวจแผงร้าน
มันเป็นแผงลอยเล็ก ๆ แต่รถเข็นกลับมีถังเหล็กขนาดใหญ่ห้าถัง และหูเสี่ยวเหลียนก็กำลังตักน้ำหวานให้กับลูกค้า
ในตะกร้าถัดจากถังเหล็ก มีชามและช้อนกองหนึ่ง
ถัดจากนั้นก็เป็นกะละมังเล็ก ๆ สองใบ เหมือนจะเป็นกะละมังล้างจาน
“เจ้านายชอบน้ำแข็งถั่วแดงหรือเหล้าลิลลี่คะ?”
หลังจากส่งแขกก็หันมาถามเด็กสาว
“พวกเราเอาน้ำแข็งถั่วแดงค่ะ”
หูเสี่ยวเหลียนเห็นสาว ๆ มาด้วยกันจึงตักให้ทุกคน
ถึงจะอร่อย แต่คนในเมืองหลวงไม่รู้จัก ‘น้ำหวาน’ ที่ว่าเลยไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก
ซูเสี่ยวเถียนเลยคุยกับอีกฝ่ายได้
“ทำไมพี่ถึงมาไกลขนาดนี้เลยคะ?”
ทีแรกคิดว่าจะอยู่เมืองใกล้ ๆ เสียอีก
แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอกันในเมืองหลวง
“ตอนนั้นฉันไม่รู้จะไปไหนดีค่ะ รู้ตัวอีกทีก็นั่งรถไฟมาเมืองหลวงแล้ว”
ยามเล่าเรื่องเมื่อตอนนั้นหูเสี่ยวเหลียนดูโล่งใจขึ้นมาก แต่ก็ทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าเจ้าตัวในตอนนี้ไม่ได้ทุกข์แต่ก็ไม่ได้สุข!
Comments for chapter "บทที่ 1156 ได้เจอคนรู้จัก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
