คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 361 เรื่องที่ทำให้คนอื่นไม่สบายใจ
บทที่ 361 เรื่องที่ทำให้คนอื่นไม่สบายใจ
เมื่อพนักงานเสิร์ฟออกจากห้องไปแล้ว เสิ่นจงเฉิงรีบหันไปมองพี่ใหญ่ของตน แล้วถามอย่างร้อนรน
“พี่ใหญ่ตอนนี้พูดได้แล้วใช่ไหม? มันเรื่องอะไรกันแน่?”
“อืม แต่ก่อนที่ฉันจะบอกเธอ เธอควรเตรียมใจไว้ก่อน”
เสิ่นจงเฉินพยักหน้าในที่สุด แต่เขาก็ยังมีข้อเรียกร้องอีกข้อ
“และเธอต้องสัญญากับฉันก่อนว่า เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว ห้ามโมโห ห้ามใจร้อน และที่สำคัญห้ามทำร้ายหรือด่าใครเด็ดขาด!”
“ได้ ฉันสัญญาทุกอย่าง!”
เสิ่นจงเฉิงรับปากทันที
ตอนนี้ขอแค่พี่ใหญ่เล่าเรื่องนี้ออกมา เขาจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!
แต่ยิ่งพี่ใหญ่พูดแบบนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ สัญชาตญาณบอกว่าเรื่องนี้ต้องสำคัญมาก! ไม่อย่างนั้น
ทำไมพี่ใหญ่ถึงได้จริงจังมาตั้งเงื่อนไขกับเขาขนาดนี้?
หัวใจของเขาเต้นรัว รู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวแน่ ๆ
“พูดเร็ว ๆ สิพี่ใหญ่มันเรื่องอะไรกันแน่! ถ้าพี่ไม่พูดเดี๋ยวนี้ ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ!”
เสิ่นจงเฉิงอดใจรอไม่ไหวแล้ว
เสิ่นจงเฉินในที่สุดก็เลิกทำให้ลุ้น เขาหยิบกระเป๋าหนังสีดำที่วางอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าหยิบซองสีน้ำตาลออกมา
แล้ววางลงตรงหน้าเสิ่นจงเฉิงเบา ๆ พร้อมกับพยักเพยิดให้เปิดดู
“นี่มันอะไร?”
เสิ่นจงเฉิงถามพลางรีบเปิดซองสีน้ำตาลนั้นออก
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาเปิดซองนั้นออก ปากของเขาก็ปิดสนิท ไม่ถามอะไรอีกเลย
มันเป็นภาพถ่ายชุดหนึ่ง คมชัดและขยายใหญ่
ในภาพเป็นรถเบนซ์สีดำ ที่หน้าต่างรถที่เปิดอยู่เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม เสิ่นจงเฉิงแทบไม่ต้องพิจารณาให้ดี
ก็จำได้ว่าหญิงสาวที่ถูกกดติดกับพนักเก้าอี้นั้นคือลูกสาวของเขาเองเสิ่นเมิ่ง
เขาหายใจหอบหนัก!
ในใจเต็มไปด้วยความตกใจที่แทบไม่อยากเชื่อ ตามมาด้วยความเกลียดชังและความโกรธที่ถูกหักหลังหลอกลวง
นิ้วมือของเสิ่นจงเฉิงที่จับภาพถ่ายสั่นระริก เขาบีบภาพแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เป็นเรื่องของเมิ่งเมิ่งจริง ๆ !
เด็กคนนี้ช่างทำให้คนอื่นไม่สบายใจเลย! แอบคบหนุ่มลับหลังเขากับแม่อีกแล้ว! แค่คบกันก็พอแล้ว ยังต้องทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนี้
จูบกับผู้ชายกลางถนนแบบนี้!
แต่เมื่อไม่นานมานี้ยังยืนยันว่าไม่คบใคร ยังบอกว่าถ้าจะคบใครจะต้องขออนุญาตพ่อแม่ก่อน!
ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่? ลืมไปแล้วหรือว่าผู้ชายเคยทำให้เธอเจ็บปวดขนาดไหน? ลืมไปแล้วหรือว่าเมิ่งเจียงอวี่เคยหลอกและทำร้ายเธอยังไง?
“ฮึ!”
ผ่านไปสักพัก เสิ่นจงเฉิงก็ทำให้สมองของตัวเองแจ่มใสขึ้นมาหน่อย เขาเหวี่ยงภาพถ่ายพวกนั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง ใช้ปลายนิ้วนวดหว่างคิ้วแรง
ๆ ปากส่งเสียงหายใจหนัก ๆ !
“น้องรอง ภาพพวกนี้ฉันบังเอิญถ่ายได้ แต่เธอวางใจได้ คนถ่ายภาพฉันจัดการแล้ว เขาจะไม่ส่งภาพพวกนี้ให้สื่อแน่นอน”
เสิ่นจงเฉินคอยสังเกตปฏิกิริยาของน้องชายตัวเองอย่างใกล้ชิด
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนและมั่นคง
“น้องรอง ที่ฉันเรียกเธอมาคุยเรื่องนี้ต่อหน้า ก็เพราะกลัวว่าพอเธอรู้แล้วจะโกรธเกินไป ตอนนี้เธอดีขึ้นหรือยัง?”
“พี่ใหญ่ภาพนี้ถ่ายเมื่อไหร่?”
เสิ่นจงเฉิงสูดหายใจลึก พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงแต่นิ้วมือของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกำแน่นเป็นกำปั้น กำปั้นนั้นกดแน่นลงบนโต๊ะ
ส่งเสียงดังทึบ
“ใจเย็น ๆ อย่าทำแบบนี้ กำปั้นไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหา”
เสิ่นจงเฉินยื่นมือไปตบกำปั้นของเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งขึ้น
“ภาพนี้ถ่ายตอนเที่ยงวันนี้ น่าจะเป็นช่วงบ่ายสองนาฬิกากว่า ๆ ”
สีหน้าของเสิ่นจงเฉิงยิ่งดูแย่ลงกว่าเดิม
“รูปถ่ายวันนี้!”
บ่ายวันนี้เขากลับไปที่บริษัทและตั้งใจไปดูเสิ่นเมิ่งเป็นพิเศษ
ตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่าความสามารถของลูกสาวพัฒนาขึ้นมากกว่าก่อนหน้านี้มาก และยังชมเธออย่างออกรส
ใครจะคิดว่าเธอจะไม่ปล่อยให้เขามีความสุขได้สักพัก!