คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 362 ก็คนคนเดิมนั่นแหละ
บทที่ 362 ก็คนคนเดิมนั่นแหละ
“คนที่ถ่ายรูปเป็นเพื่อนของฉัน เขาบังเอิญยืนรออยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่คิดว่าจะได้เห็นเหมิงเหมิงจูบกับผู้ชายคนหนึ่งโดยบังเอิญ เขาตกใจมากเลยถ่ายรูปส่งมาให้ฉันดู”
เสิ่นจงเฉินพูดเล่าเรื่องราวอย่างดูเหมือนไม่ใส่ใจ พลางแอบสังเกตปฏิกิริยาของเสิ่นจงเฉิง
เมื่อพบว่าน้องชายไม่ได้สงสัยในคำพูดของตน น้ำเสียงของเขาก็ผ่อนคลายมากขึ้น
“ตอนที่ฉันเห็นครั้งแรกก็ตกใจมากเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกไม่อยากเชื่อ หลังจากนั้นฉันก็ให้เขาถ่ายรูปเพิ่มมาให้ดูอีกหลายรูปเพื่อยืนยัน สุดท้ายก็ยืนยันได้ว่าเป็นเหมิงเหมิงจริง ๆ …”
“ไอ้ตัวไร้ยางอาย!”
เสิ่นจงเฉิงฟังมาถึงตรงนี้ก็ทนไม่ไหว กำปั้นของเขาฟาดลงบนโต๊ะดังตึง ทำให้แก้วและถาดบนโต๊ะส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
ในใจของเขานอกจากความโกรธแล้ว ยังมีความอับอายและรู้สึกถูกดูหมิ่น!
ลูกสาวของตนทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าแบบนี้ แต่เขาที่เป็นพ่อกลับเป็นคนสุดท้ายที่รู้! ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ เธอยังกล้าไปจูบกับผู้ชายคนนั้นที่หน้าบริษัทอีก!
“อาเฉิง อย่าโกรธไปเลย เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว พวกเราที่เป็นผู้ปกครองโกรธไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
เสิ่นจงเฉินรีบห้ามปราม เขาเงยหน้ามองหน้าเสิ่นจงเฉิงแล้วพูดอย่างจริงจัง
“ตอนนี้พวกเราต้องคิดหาวิธีก่อน หาให้รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”
“จะต้องหาอะไรอีก ไม่ชัดเจนอยู่แล้วหรือ?”
เสิ่นจงเฉิงยังโกรธไม่หาย พูดอย่างฉุนเฉียว “ฉันไว้ใจยายเด็กบ้านี่มากเกินไป ถึงได้ถูกหลอกได้ง่าย ๆ แบบนี้!”
อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง ขมับเต้นตุบ ๆ ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า
“ฉันจะโทรหามันเดี๋ยวนี้ ไอ้ลูกอกตัญญู ดูซิว่ามันจะมีข้ออ้างอะไรมาพูด!”
“อาเฉิง!”
เสิ่นจงเฉินตกใจ รีบคว้ามือเสิ่นจงเฉิงไว้พลางร้องบอก
“นายควบคุมอารมณ์ก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะ! ถ้าเหมิงเหมิงคบกับลูกชายตระกูลรวยทั่วไปก็ไม่เป็นไร แต่นี่เธอไปยุ่งกับคนแบบนั้น นายจะไปเอาเรื่องกับเธอโดยที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไปได้ยังไง! ถ้าเด็กใจร้อนทำอะไรโง่ ๆ ลงไป นายรับผิดชอบไหวหรือ?”
“คะ…คนแบบไหน?”
เสิ่นจงเฉิงใจหายวาบ
เขามองหน้าพี่ใหญ่ที่ดูร้อนใจ คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“พี่ใหญ่พูดว่าเหมิงเหมิงไปอยู่กับคนแบบไหน?”
“หา?”
เสิ่นจงเฉินชะงักไปเล็กน้อย เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ
“นายดูไม่ออกหรือว่าเธออยู่กับใคร? แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงอารมณ์เดือดดาลขนาดนั้น ฉันนึกว่านาย…”
หัวใจของเสิ่นจงเฉิงเต้นแรงขึ้นทันที เต้นตึงในอก
“ฉัน…ฉันดูไม่ออก”
เขารีบก้มลงดูรูปบนโต๊ะ หยิบรูปที่คมชัดที่สุดขึ้นมาพิจารณาใบหน้าของชายในภาพอย่างละเอียด แต่ก็ยังจำไม่ได้ว่าคนนั้นเป็นใคร
เสิ่นจงเฉินเห็นท่าทางของเขาแบบนั้น ดวงตาวาบไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา แต่รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าประหลาดใจยิ่งขึ้น
“น้องรอง เมื่อกี้นายดูไม่ออกหรอ? ลองดูใบหน้านี้อีกที รู้สึกคุ้น ๆ ไหม? พวกนายเคยเจอกันมาก่อนนะ!”
“เขาเป็นใครกัน พี่ใหญ่!”
เสิ่นจงเฉิงนั่งไม่ติด
“บอกฉันมาตรง ๆ เลย!”
ลำคอของเขาแห้งผาก ทั้งตัวเริ่มกระวนกระวาย พร้อมกันนั้นความรู้สึกไม่ดีก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ในใจเหมือนมีคำตอบอยู่แล้ว แต่เสิ่นจงเฉิงไม่อยากมองคำตอบนั้น เป็นไปไม่ได้ เหมิงเหมิงจะคบใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คนคนนั้น!
อย่างไรก็ตาม หลายเรื่องในโลกนี้มักจะเป็นสิ่งที่เรากลัวอะไรก็มักจะได้เจอสิ่งนั้น
เสิ่นจงเฉินลังเลเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา
“เป็นอวิ๋นโม่เทียน”
โครม!
ร่างของเสิ่นจงเฉิงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เหมือนศีรษะของเขาถูกค้อนวิเศษฟาดเข้าอย่างจัง สมองมึนงงไปหมด ความโกรธพุ่งขึ้นมาจากอก รวมตัวเป็นเส้นตรงพุ่งขึ้นสู่ศีรษะอย่างรวดเร็ว จนร่างกายของเขาสั่นสะเทือนอีกครั้ง
เป็นเขา! สุดท้ายก็เป็นเขาจริง ๆ !
หมุนไปหมุนมา กลัวไปกลัวมา สุดท้ายก็มาจนได้ และก็เป็นคนคนนั้นจริง ๆ ใช่แล้ว เป็นคนคนนั้นจริง ๆ ด้วย!
Comments for chapter "บทที่ 362 ก็คนคนเดิมนั่นแหละ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
