คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 379 อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!
บทที่ 379 อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!
ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น
ในห้องน้ำของห้องนอนเสิ่นเมิ่ง อวิ๋นโม่เทียนทำความสะอาดอ่างอาบน้ำแล้วปรับอุณหภูมิน้ำ ท่าทางคล่องแคล่วของเขาทำให้เสิ่นเมิ่งขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“คุณเคยมาที่ห้องฉันมาก่อนหรือ? ทำไมถึงคุ้นเคยกับของในห้องฉันมาก ไม่เหมือนคนที่มาเป็นครั้งแรกเลย!”
“เคยสิ!”
อวิ๋นโม่เทียนปรับอุณหภูมิน้ำได้ตามที่ต้องการแล้ว เงยหน้าขยิบตาให้เสิ่นเมิ่ง”ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วยนะ!”
โครม!
สมองของเสิ่นเมิ่งเหมือนระเบิดอย่างรุนแรง เธอจ้องมองชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงหน้า แล้วกรีดร้องออกมาจากลำคอ
“อ๊าาาา!!!”
เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? เขาเคยมาที่ห้องเธอ?
แถมยังมามากกว่าหนึ่งครั้ง!
เขา เขา เขา!
ไอ้คนโรคจิต! เขาแอบดูเธอใช่ไหม! หรือว่าเขาเคยซ่อนตัวใต้เตียงแอบดูเธอเหมือนในหนังด้วย?
น่ากลัวเหลือเกิน ความรู้สึกนี้ทำให้ขนลุกซู่! ในหัวของเสิ่นเมิ่งเหมือนมีเมฆรูปเห็ดระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรู้สึกว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ทั้งตัวแผ่รังสีชั่วร้ายและลามกออกมา!
“เฮ้ ร้องอะไร? ไม่กลัวคนได้ยินหรือไง?”
สีหน้าอวิ๋นโม่เทียนเปลี่ยนไป รีบเข้ามาใกล้แล้วเอามือปิดปากที่กำลังกรีดร้องของเสิ่นเมิ่ง เมื่อกี้เขาแค่ล้อเล่นเท่านั้น ใครใช้ให้เด็กคนนี้น่ารักขนาดนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแกล้งเธอ แต่เขาไม่คิดว่าเด็กน่ารักคนนี้จะเอาเรื่องล้อเล่นของเขามาจริงจัง!
“อื้อ ๆ …ไอ้โรคจิต!”
เสิ่นเมิ่งดิ้นรนแกะมือที่ปิดปากเธอออก ไอ้คนโรคจิต ยังจะเอามือมาปิดปากเธออีก! น่าขยะแขยง!
พอนึกว่าชีวิตของเธอเคยถูกแอบดูทุกด้าน เสิ่นเมิ่งรู้สึกขยะแขยงและทรมานราวกับกินแมลงวันเข้าไป หลังของเธอแนบชิดกำแพง ดวงตาทั้งคู่มองคนตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ พยายามถอยห่างจากเขา
“คุณอย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”
“ตายจริง แย่แล้ว ล้อเล่นเกินไป ทำให้ที่รักของผมตกใจ”
อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือออกไปอีกครั้งหมายจะจับมือเสิ่นเมิ่งแต่นิ้วมือยังไม่ทันแตะปลายนิ้วของหญิงสาว ก็ถูกเสิ่นเมิ่งปัดทิ้ง สีหน้าเธอตื่นตระหนก รีบวิ่งออกไปข้างนอก ปากร้องอย่างร้อนรน
“คุณ คุณอย่ามาแตะตัวฉัน อยู่ให้ห่าง ๆ ห่าง ๆ !”
ตอนนี้อวิ๋นโม่เทียนในสายตาเธอเหมือนแมลงวันตัวใหญ่ที่ส่งกลิ่นเหม็นไปทั้งตัว เธอไม่อยากใกล้ชิดกับเขาอีกแล้ว เธอต้องหนีให้ห่างจากเขา!
“ที่รัก อย่าวิ่ง!”
อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เสิ่นเมิ่งชัดเจนว่าควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว แต่ถ้าเธอวิ่งออกไปทำเสียงอะไรขึ้นมา เขาก็จะไม่มีที่ซ่อนตัวจริง ๆ
การที่เขาไม่สามารถซ่อนความรู้สึกได้เป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าทำให้เธอได้รับผลกระทบที่ไม่ดี นั่นจะแย่มาก!
“เสิ่นเมิ่งอย่าเข้ามานะ!”
อารมณ์ของเธอยิ่งเริ่มรุนแรงขึ้น เธอเดินสะดุดล้มลุกคลุกคลาน ดูเหมือนกำลังจะวิ่งออกจากห้องน้ำ อวิ๋นโม่เทียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะวิ่งออกจากห้องน้ำ มือของเขาโอบรอบเอวของเธอ กอดร่างของหญิงสาวที่กำลังตกใจเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
“ที่ฉันบอกว่าเคยมา ไม่ได้หมายความว่าฉันเคยมาที่ห้องของเธอจริง ๆ ”
เขาพูดอย่างรวดเร็วแต่นิ่งสงบ เสียงดังก้องในหูของหญิงสาวที่กำลังตกใจ
“แต่เป็นในความฝัน ฉันเคยมาในความฝัน นับครั้งไม่ถ้วน”
แขนขาที่กำลังดิ้นรนอย่างรุนแรงของเสิ่นเมิ่งหยุดชะงักทันที หัวใจของเธอสงบลงในทันใด ความตกใจ ความสับสน และความรู้สึกขยะแขยงทั้งหมดหายไป เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาสีดำเป็นประกายของชายหนุ่ม ในใจพลันเกิดความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ที่แท้เขาก็ไม่ใช่คนโรคจิตที่ชอบแอบดู และไม่ใช่คนวิปริตด้วย เขาแค่แกล้งเธออีกแล้ว พูดจาจีบ แต่คำพูดจีบแบบนี้ มันดูบ้าน ๆ เกินไปแล้ว!
“อวิ๋นโม่เทียนนายพูดจีบให้มันมีความเป็นศิลปะหน่อยได้ไหม!”
เสิ่นเมิ่งรู้สึกตัว ยกมือตบที่หน้าผากเขาทันที พลางตะโกนอย่างโกรธ ๆ
“นายจะทำให้ฉันตกใจตายอยู่แล้ว! ไอ้บ้า!”