คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 386 อีกครั้งกับเสิ่นจงเฉิน

บทที่ 386 อีกครั้งกับเสิ่นจงเฉิน

“จะเชิญเธอกลับมาทำไม? ฉันแค่ถามเล่น ๆ เท่านั้น”

เสิ่นจงเฉิงถูกเสิ่นเมิ่งย้อนถามแบบนั้น จึงหยุดซักถามในที่สุด แน่นอนว่าเขาจะไม่เชิญป้าหวังกลับมา มาถึงตอนนี้ เขาไม่มีความรู้สึกดี ๆ กับป้าหวังเลย แม้แต่จะเห็นหน้าก็ไม่อยากเห็น แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเชิญเธอกลับมา?

“อย่างนั้นเองหรือ”

เสิ่นเมิ่งไม่ปิดบังความผิดหวังของตัวเอง ถอนหายใจเบา ๆ

“หนูนึกว่าพ่อจะเชิญป้าหวังกลับมาเสียอีก จริง ๆ แล้วหนูก็อยากกินอาหารที่เธอทำ…”

ถ้าป้าหวังกลับมาได้ก็คงจะดี เมื่อป้าหวังอยู่ที่บ้าน คนของเสิ่นจงเฉินก็ไม่สามารถแตะต้องเธอได้

อย่างไรก็ตาม เธอยังพูดไม่ทันจบ ลู่ผิงก็ทนไม่ไหวพูดขึ้นมา

“ที่บ้านเรามีเสี่ยวซวี่อยู่แล้ว เธอก็เรียนรู้ฝีมือการทำอาหารของป้าหวังมาหมดแล้ว หนูอยากกินอะไรเธอก็ทำได้ทั้งนั้น ทำไมต้องเชิญป้าหวังกลับมาด้วย? ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ป้าหวังก็ทำงานที่บ้านเพื่อนหนูได้ดีไม่ใช่หรือ ถ้าหนูให้เธอกลับมา จะไปอธิบายกับเพื่อนหนูยังไง? อย่าให้เธอกลับมาเลย ปล่อยไว้แบบนี้แหละ!”

การที่ไม่ได้ขับไล่ป้าหวังออกจากเมืองนี้ก็ทำให้ลู่ผิงรู้สึกล้มเหลวแล้ว ถ้าให้ป้าหวังกลับมาอีก ลู่ผิงคิดว่าตัวเองคงต้องเสียสติแน่ ๆ

“ค่ะ แม่พูดก็มีเหตุผล”

เสิ่นเมิ่งพยักหน้า ก้มหน้าแทะขนมปัง ไม่ยอมพูดอะไรอีก แต่ในใจเธอกลับไม่สงบ สัญชาตญาณบอกเธอว่า เช้านี้พ่อแม่คนหนึ่งแสดงบทโหดร้าย อีกคนแสดงบทใจดี ดูเหมือนกำลังล้วงความลับจากเธอ

แม้ว่าเธอจะใช้เรื่องป้าหวังเบี่ยงเบนประเด็นไป แต่ในใจก็ยังรู้สึกกลัว ถ้าเธอพลั้งปากพูดชื่ออวิ๋นโม่เทียนออกมา นั่นคงจะแย่เลย!

แต่การที่เสิ่นเมิ่งไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะปล่อยเธอไป เสิ่นจงเฉิงกับลู่ผิงสบตากันอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็หน้าบึ้งพูดขึ้นอีก

“ตอนนี้สถานะของหนูไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เพื่อนก็ควรจะเลือกคบ อย่าไปคบเพื่อนแบบไม่เลือกหน้า โดยเฉพาะพวกเพื่อนที่ไม่เป็นโล้เป็นพาย ให้อยู่ห่าง ๆ พวกเขาไว้!”

เมื่อพูดถึงคำว่า ‘ไม่เป็นโล้เป็นพาย’ เขาเน้นเสียงเป็นพิเศษ หัวใจของเสิ่นเมิ่งเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ พ่อดูเหมือนจะมีนัยแอบแฝง บางทีเขาอาจจะได้ยินข่าวลมอะไรมา?

“โธ่ คุณยังไม่รู้จักลูกสาวแก้วของเราอีกหรือ นิสัยดี อารมณ์ดี ใคร ๆ ก็รัก มีเพื่อนเยอะก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่าง เธอใจอ่อนไม่รู้จักปฏิเสธ เมื่อคนอื่นมาขอเป็นเพื่อน เธอก็ไม่สามารถตัดขาดกับเขาได้ทันทีใช่ไหม?”

แต่ลู่ผิงกลับพูดแก้ต่างให้เสิ่นเมิ่ง

แต่เธอก็หันไปมองหน้าเสิ่นเมิ่งพร้อมรอยยิ้ม แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง

“แต่ว่า ที่รัก พ่อพูดก็มีเหตุผลนะ เพื่อนก็ต้องเลือกคบ ต้องคบเพื่อนที่ดี ไม่คบเพื่อนที่ไม่ดี โดยเฉพาะพวกที่ไม่ใช่คนดี ยิ่งอยู่ห่างยิ่งดี”

“ค่ะ”

เสิ่นเมิ่งพยักหน้าหนัก ๆ แต่ในใจรู้สึกหนักอึ้ง อย่าเพิ่งดูว่าคำพูดของแม่ฟังดูเหมือนช่วยพูดแทนเธอ แท้จริงแล้วเธอก็เหมือนพ่อ ต่างก็มีนัยแอบแฝง

เพื่อนที่ไม่เป็นโล้เป็นพาย เพื่อนที่ไม่ใช่คนดี พูดถึงอวิ๋นโม่เทียนนั่นเอง

พวกเขาได้ยินข่าวลมมาจากใครกันแน่? เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอวิ๋นโม่เทียนพวกเขารู้มากแค่ไหน?

เสิ่นเมิ่งก้มหน้า วางขนมปังที่ยังกินไม่หมดลงบนจาน ยกแก้วนมขึ้นจิบ สมองคิดอย่างรวดเร็ว และเดาคำตอบได้แล้ว

เรื่องที่ป้าหวังอาศัยอยู่ที่วิลล่าซีซาน คงเป็นเสิ่นจงเฉินบอกพ่อแน่ ๆ เขาพยายามฆ่าป้าหวังไม่สำเร็จ ก็ต้องติดตามความเคลื่อนไหวของป้าหวังต่อไป แต่พอป้าหวังย้ายเข้าไปอยู่ที่วิลล่าซีซาน เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้ จึงหาทางนำเรื่องนี้มาบอกพ่อ

ช่างแยบยล!

ทำแบบนี้ หนึ่งคือทำให้พ่อสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอวิ๋นโม่เทียนสองคือยังทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับเธอมีช่องว่าง!

เสิ่นจงเฉินจิ้งจอกแก่ตัวนี้! ถ้าไม่กำจัดเขาสักวัน ก็คงไม่มีวันสงบจริง ๆ !