คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 387 กลายเป็นเด็กไม่ดีเสียเอง
บทที่ 387 กลายเป็นเด็กไม่ดีเสียเอง
ในเมื่อจิ้งจอกแก่ตัวนี้ชอบหาเรื่องนักก็ไม่เป็นไร เธอไม่รังเกียจที่จะจัดการกับเขาสักหน่อย!
เสิ่นเมิ่งหุบยิ้มบาง ๆ
“ใช่ค่ะ สิ่งที่พ่อพูดมีเหตุผลมาก ฉันก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง การคบเพื่อนต้องมีการเลือกสรร เพื่อนที่ไม่ดีไม่ควรคบ เพื่อนที่ไม่เดินในทางที่ถูกก็ไม่ควรคบ ส่วนเพื่อนที่มีจิตใจชั่วร้ายยิ่งไม่ควรคบเข้าไปใหญ่ อย่างเช่น เสิ่นเจีย!”
“เสิ่นเจียเป็นอะไร?” สีหน้าของเสิ่นจงเฉิงเปลี่ยนไปทันที
เมื่อครู่เขาพยายามสั่งสอนเสิ่นเมิ่งอ้อม ๆ แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายจะถูกลูกสาวตัวเองย้อนกลับมาสอนเสียเอง
“เสิ่นเจียเป็นคนจิตใจชั่วร้าย ถึงขั้นวางแผนเล่นงานน้องสาวบ้านเดียวกัน คนแบบนี้หมาคาบหัวใจไปกินแล้ว จะคบเป็นเพื่อนได้ยังไง?”
เสิ่นเมิ่งเอียงศีรษะเล็กน้อย ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองหน้าเสิ่นจงเฉิงที่สีหน้าไม่ค่อยดี พูดช้า ๆ ทีละคำ “แล้วพ่อของเธอก็เหมือนกัน ถึงขั้นวางแผนเล่นงานบริษัทของน้องชายแท้ ๆ พ่อคะ ฉันว่าพ่อควรห่างจากเสิ่นจงเฉินไว้หน่อย พ่อลูกคู่นี้ไม่ใช่คนดีเลย!”
แม้ว่าครั้งที่แล้วเสิ่นจงเฉินจะล้มเหลวและถูกไล่ออกจากบริษัท พ่อดูเหมือนจะตัดใจแล้ว แต่ดูจากที่เสิ่นจงเฉินยังสามารถพูดคุยกับพ่อได้ และยังกระซิบยุแยงพ่อได้แบบนี้ แสดงว่าพ่อกับเสิ่นจงเฉินยังมีความสัมพันธ์กันอยู่
ตอนนี้เสิ่นเมิ่งกำลังจงใจเตือนเสิ่นจงเฉิงให้ระวังพี่ใหญ่ของเขา แต่น้ำเสียงของเธอแรงเกินไป จนไปกระทบจุดอ่อนของเสิ่นจงเฉิงเข้า
“เธอพูดอะไรออกมา? นั่นมันอาและพี่สาวของเธอนะ! ถึงพวกเขาจะเคยทำผิดอะไรมา แต่ถ้าแก้ไขได้ก็ดีแล้ว! เธอจำเป็นต้องพูดให้เสียหายขนาดนั้นเลยหรือ!”
เสิ่นจงเฉิงวางแก้วนมในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง
เขาโกรธจัด น้ำเสียงไม่พอใจมาก
“เสิ่นเจียก็ขอโทษเธอต่อหน้าอย่างจริงใจแล้ว เธอก็แกล้งเขาหนักพอแล้ว เป็นพี่น้องกันทำไมต้องรุนแรงขนาดนี้ด้วย? อีกอย่าง เสิ่นเจียยังเด็ก ที่ทำเรื่องแบบนั้นเพราะความหุนหันพลันแล่น เมื่อแก้ไขได้ก็ถือว่าเป็นเด็กดี!”
“ฮึ…”
เสิ่นเมิ่งได้ยินคำพูดเหล่านี้ อดที่จะหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่ได้
“เด็กดี? รู้ผิดแล้วแก้ไขก็เป็นเด็กดี? พ่อคะ พ่อลืมสิ่งที่เธอเคยทำกับฉันไปแล้วหรือ? ถ้าทำผิดแล้วขอโทษก็จบ แล้วจะมีตำรวจไว้ทำไม?”
เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าพ่อจะลืมสิ่งที่เธอเคยประสบมาเร็วขนาดนี้ และให้อภัยเสิ่นเจียเร็วขนาดนี้ ถึงขั้นตอนนี้ในสายตาพ่อ เสิ่นเจียกลับกลายเป็นเด็กดี!
แล้วเธอเสิ่นเมิ่งกลับกลายเป็นเด็กไม่ดีงั้นหรือ?
ลู่ผิงฟังจนตาค้าง เกิดอะไรขึ้นกับพ่อลูกคู่นี้ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้พูดถึงเสิ่นเจียพวกนั้น? แถมดูท่าทางแล้วทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันเพราะเสิ่นเจียอีก!
เสิ่นเมิ่งมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจและโทสะของพ่อ ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?
“เธอเริ่มกล้าแล้วสินะ? กล้าพูดกับพ่อแบบนี้?”
ไม่คาดคิดว่าเสิ่นจงเฉิงจะยิ่งโกรธหนัก เขาตบโต๊ะดังปัง จ้องตาเขม็งแล้วตะโกน
“ระหว่างญาติพี่น้องจะมีอะไรผิดถูก? อีกอย่างเสิ่นเจียก็ยอมลดตัวลงมาขอโทษเธอแล้ว เธอจะไม่จบไม่สิ้นแบบนี้ใช่ไหม?”
“แล้วที่อาวางแผนเล่นงานบริษัทของพ่อ แอบเล่นงานเงินของพ่อ แถมยังจะแย่งบริษัทของพ่อ ถ้าเขามาขอโทษพ่อ พ่อก็จะให้อภัยเขาโดยไม่ลังเลเลยหรือ?”
เสิ่นเมิ่งอารมณ์พลุ่งพล่าน เธอแข็งคอ ตะโกนใส่เสิ่นจงเฉิงอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ ถ้าไม่โดนตบเองก็ไม่รู้หรอกว่าเจ็บแค่ไหน!
เธอไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะให้อภัยเสิ่นจงเฉินได้ทั้งหมด!
“ทำไมจะให้อภัยไม่ได้? นั่นคือพี่ใหญ่ของฉัน! ถึงจะทำผิดยังไง ก็ยังเป็นพี่ใหญ่ของฉัน!”
เสิ่นจงเฉิงตะโกนเสียงดังขึ้น ราวกับจะเอาหลังคาบ้านออก
“ความรู้สึกระหว่างพวกเรา ไม่ได้รับผลกระทบเลย!”
“อะไรนะ?” เสิ่นเมิ่งตกใจ
ลู่ผิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจเช่นกัน “ที่รัก คุณพูดอะไรออกมา?”
Comments for chapter "บทที่ 387 กลายเป็นเด็กไม่ดีเสียเอง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
