คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 397 ผู้ชายน่ารำคาญช่างมีเล่ห์เหลี่ยม

บทที่ 397 ผู้ชายน่ารำคาญช่างมีเล่ห์เหลี่ยม

“ที่รัก ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่กล้าทำแบบนี้อีก!”

อวิ๋นโม่เทียนยกมือทั้งสองข้างทำท่ายอมแพ้ ทำหน้าเศร้าพลางอ้อนวอนขอชีวิต

“ท่านเสิ่น ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“ถ้าครั้งหน้ากล้าทำแบบนี้อีก ฉันจะไม่ยกโทษให้นายแน่!”

เสิ่นเมิ่งปล่อยมือออก แต่ยังทำหน้าดุพลางเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแกล้งเธอแบบนี้! ผู้ชายน่ารำคาญคนนี้ มันเป็นความชอบส่วนตัวของเขาที่ชอบแกล้งเธอ! ดูเธอทุกข์ใจแล้วค่อยเข้ามาประชิดตัว พูดจาไพเราะปลอบใจคน!

ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ ตัวเธอเองก็ดูจะติดใจกับวิธีการของเขา แค่เขาเอ่ยปากปลอบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะยกโทษให้เขา

ชิ ก็เพราะปากหวานของเขานั่นแหละ!

“ครับ ต่อไปจะไม่กล้าทำอีกแล้ว ท่านเสิ่นยิ่งใหญ่!”

อวิ๋นโม่เทียนทำท่านอบน้อม แต่บนใบหน้ากลับยิ้มออกมา

“ที่รัก ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม? ผมถือว่าเธอเป็นคนของผม”

“ฮึ ใครจะอยากเป็นคนของนายกัน!”

เสิ่นเมิ่งแค่นเสียงจมูก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความยินดี เธอตั้งใจทำหน้าบึ้ง

“ทำเหมือนการเป็นคนของนายจะมีผลประโยชน์อะไรอย่างนั้นแหละ! ที่จริงแล้ว! ไม่มีข้อดีอะไรเลย ยังต้องมาคอยกินด้วย นอนด้วย!”

“เอ๊ะ ทำไมถึงไม่มีอะไรเลยล่ะ?”

อวิ๋นโม่เทียนรีบร้อน คว้ามือของเสิ่นเมิ่งไว้ รีบอธิบาย

“เธอเป็นคนของผมแล้ว ต่อไปผมจะเป็นคนคอยกินกับเธอ นอนกับเธอเอง!”

“โอ้โห!”

เสิ่นเมิ่งตกใจสุดขีด “ผลประโยชน์ของนายดีจังนะ ยังจะมาคอยกินกับฉัน นอนกับฉันอีก?”

“ใช่สิ!”

อวิ๋นโม่เทียนตอบอย่างหน้าตาเฉย แถมยังทำทีเหมือนบังเอิญหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา ยัดใส่มือเธอ

“ไม่เพียงเท่านั้น ในฐานะคนของผม ของของผมก็เป็นของเธอ โทรศัพท์ก็ให้ดูได้ตามใจ!”

“ขอบ! คุณ! มาก!”

เสิ่นเมิ่งกัดริมฝีปากพูดทีละคำ แล้วยัดโทรศัพท์คืนให้เขา

“โทรศัพท์ของนายคืนไป ฉันไม่อยากดู แล้วก็ ไม่ต้องมาคอยกินคอยนอนกับฉัน ฉันไม่ต้องการ!”

ที่แท้เขาอ้อมมาตั้งนาน ก็เพื่อจะดูโทรศัพท์ของเธอนี่เอง เหมือนคนเมาไม่ได้สนใจเหล้า เขานี่มีเล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ !

เสิ่นเมิ่งไม่พอใจกับการกระทำแบบนี้ของเขาเลย เธอยิ่งไม่ต้องการให้ผู้ชายคนนี้มาคอยกินคอยนอนด้วย ตอนนี้ เธอแค่อยากให้เขาอยู่ห่าง ๆ เครื่องปรับอากาศในสำนักงานเปิดแรง เธอเพิ่งกินข้าวอย่างรีบร้อน ตัวเหนียวเหนอะหนะ รู้สึกไม่สบายตัวบอกไม่ถูก

แต่ก็มีคนที่ไม่ยอมทำตามความต้องการของเธอ มือของเธอยังไม่ทันได้ดึงออกจากอ้อมกอดของเขา ก็ถูกเขาคว้าข้อมือไว้

อวิ๋นโม่เทียนแค่ออกแรงเล็กน้อย ก็ดึงหญิงสาวร่างเล็กคนนี้เข้ามาในอ้อมกอด ฉวยโอกาสที่เสิ่นเมิ่งพยายามดิ้นรน เขาก็ได้เห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเกือบหมดแล้ว ยิ้มพลางเอ่ยปาก “เธอกำลังเลือกของขวัญวันเกิดอยู่เหรอ? เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 70 ปีของคุณย่าใช่ไหม?”

เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ยังต้องปิดบังด้วยเหรอ เด็กคนนี้ จริง ๆ แล้วไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนของเธอเลย

“เฮ้ย ใครให้นายดูโทรศัพท์ฉันกัน?”

เสิ่นเมิ่งชะงัก พอได้สติก็รีบร้องเสียงดัง

“ก็บอกแล้วไงว่านี่มันความลับส่วนตัวของฉัน!”

“เป็นคนของกันแล้ว ทำไมยังขี้งกแบบนี้?”

อวิ๋นโม่เทียนยิ้มกริ่ม เปลี่ยนเรื่องพูดมาสู่ประเด็นหลัก

“แต่ว่า วันเกิดคุณย่าของเธอดูเหมือนจะใกล้เข้ามาแล้ว เธอยังเลือกของขวัญไม่ได้เหรอ?”

เขาเป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการ รู้ข่าวสารดี โดยเฉพาะเรื่องของเสิ่นเมิ่งยิ่งต้องศึกษาอย่างจริงจัง รู้ว่าเด็กคนนี้กับคุณย่าของเธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะใส่ใจเรื่องของขวัญขนาดนี้ ถึงขั้นไปตั้งกระทู้ถามในเว็บไซต์

“ใครบอกว่าฉันยังเลือกของขวัญไม่ได้ เลือกได้นานแล้ว!”

เสิ่นเมิ่งรีบเก็บโทรศัพท์ จ้องเขม็งไปที่เขาอย่างดุดัน แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แค่ว่า ของขวัญชิ้นนี้ฉันต้องใช้ความพยายามในการหา ยังไม่รู้เลยว่าจะหาเจอไหม ฉันก็เลยกังวลอยู่ เวลาที่เหลือก็ไม่มากแล้ว…”

ใช่แล้ว เธอเลือกของขวัญได้แล้วจริง ๆ เมื่อเช้านี้เอง หลังจากที่เธอตั้งคำถามไม่นาน ก็มีคนให้คำตอบ อีกฝ่ายแนะนำให้เธอลองหาของเก่าที่มีความหมายเป็นที่ระลึกสำหรับผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้างกาย

เสิ่นเมิ่งคิดดูแล้ว ก็นึกถึงสิ่งหนึ่งที่เหมาะสมมาก