คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 399 ฉันเป็นคนของคุณหรือ

บทที่ 399 ฉันเป็นคนของคุณหรือ

“ได้แน่นอน”

อวิ๋นโม่เทียนตอบพลางตั้งหน้าตั้งตากินข้าว

นิ้วมือเรียวยาวได้สัดส่วนของเขากำลังคีบตะเกียบไม้สีดำแกะก้างปลา ท่าทางสง่างามยิ่งนัก เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง เสียงพูดก็นุ่มนวลเช่นเดียวกับท่าทาง

“สามีของคุณอย่างฉันอยู่ในวงการมาหลายปี ถึงจะไม่มีความสามารถอื่น แต่เรื่องตามหาคนนี่เป็นอันดับหนึ่งเลยนะ”

“ดีจังเลย!”

ดวงตาของเสิ่นเมิ่งสว่างวาบขึ้นมาทันที ในใจพลุ่งพล่านราวกับดอกไม้ผลิบานเต็มพื้น เธอคว้าแขนชายหนุ่มไว้แน่น ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

“งั้นคุณต้องช่วยฉันตามหาร่องรอยของคนคนนี้ได้แน่ ๆ ใช่ไหม?”

เธอช่างโง่จริง ๆ มีเครื่องมือที่ดีแบบนี้อยู่ข้างกายแท้ ๆ แต่กลับนึกไม่ถึง เสียเวลากังวลมาตั้งนาน!

“ฉันหาตัวคนคนนี้ได้แน่นอน”

อวิ๋นโม่เทียนยิ้มบาง ๆ ส่งเนื้อปลาเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้า ๆ

“โรงรับจำนำหยวนที่คุณพูดถึงฉันรู้จัก เจ้าของชื่อหยวนซิ่งหวัง เป็นกิจการที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ มีกินมีใช้ไปชั่วชีวิต น่าเสียดายที่เขาติดการพนัน เป็นหนี้ท่วมหัว ภายหลังถูกเจ้าหนี้ไล่ตาม ก็เลยทิ้งร้านหนีไปทางใต้ ตอนนี้นับจากปีที่เขาหนีไปก็ครบสิบห้าปีพอดี”

“ใช่ ๆ ๆ ครบสิบห้าปีพอดี!”

เสิ่นเมิ่งพยักหน้าหงึก ๆ ดวงตาทั้งคู่ฉายแววชื่นชม

“ว้าว ไม่นึกเลยว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ ฉันแค่พูดถึงคนคนหนึ่ง คุณก็สามารถท่องข้อมูลของเขาได้ครบถ้วน ดูแบบนี้แล้วคุณต้องช่วยฉันหาร่องรอยของคนคนนี้ได้แน่ ๆ !”

เธอไม่สงสัยในความสามารถของอวิ๋นโม่เทียนเลยแม้แต่น้อย เพราะใน A ซิตี้ อวิ๋นโม่เทียนมีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งและครอบคลุม พวกเขามีข้อมูลที่ครบถ้วนมาก!

อีกอย่าง อวิ๋นโม่เทียนสามารถพูดข้อมูลของเจ้าของร้านคนนั้นได้ครบถ้วน แสดงว่าเขาต้องมีเบาะแสของเจ้าของร้านคนนั้นแน่ ๆ เขาต้องช่วยเธอหาคนคนนั้นได้

เธอช่างขอพรถูกคนจริง ๆ !

“ฉันทำได้จริง ๆ ”

อวิ๋นโม่เทียนเงยหน้าขึ้นทันใด มองใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความยินดีของเธอนิ่ง ๆ ยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่ทำไมฉันต้องช่วยคุณล่ะ?”

“คุณ…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเมิ่งชะงักกึก จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอเม้มริมฝีปาก

“คุณไม่ได้บอกหรือว่าพวกเราเป็นพวกเดียวกัน?”

เขาเพิ่งพูดเองว่าถือว่าเธอเป็นคนของเขา หรือว่าเขาลืมไปเร็วขนาดนั้น?

หรือว่าเขาพูดไม่จริง คำพูดเมื่อครู่แค่พูดไปงั้น ๆ ?

“อ้อ? ใช่ ฉันเพิ่งพูดไปว่าถือว่าคุณเป็นคนของฉัน”

อวิ๋นโม่เทียนวางตะเกียบลงช้า ๆ พยักหน้าเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น

“แล้วคุณล่ะ คุณถือว่าฉันเป็นคนของคุณไหม?”

“ฉัน!”

เสิ่นเมิ่งถึงกับพูดไม่ออก เธอบีบนิ้วแน่น แต่ลำคอกลับเหมือนมีอะไรมาติดอยู่ ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ ที่จริงแล้วเธอถือว่าเขาเป็นคนของเธอหรือเปล่า?

เธอก็ไม่รู้

ความจริงแล้ว สำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา เธอไม่สามารถนิยามในใจได้ พวกเขาตกลงกันว่าในนามเป็นเพื่อนกัน แต่ความจริงแล้ว ทุกอย่างก็เกิดขึ้นหมดแล้ว

สุดท้ายแล้วเธอถือว่าผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกันแน่?

เป็นเพื่อน? คนรัก? หรือว่า…

แค่คนรักที่ต้องซ่อนไว้ใต้ดิน?

“อวิ๋นโม่เทียนมองใบหน้าของเสิ่นเมิ่งที่แสดงสีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด พลางขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “แค่คำถามง่าย ๆ แบบนี้ เธอกลับตอบไม่ได้? หรือว่าในสายตาเธอ ฉันยังเป็นคนนอกอยู่อีกหรือ? เธอนี่มันช่างไร้น้ำใจจริง ๆ !”

ช่างไร้น้ำใจจริง ๆ !

มีแต่ตอนที่ต้องการเขาถึงจะทำตัวอ่อนแอให้เห็น มีแต่ตอนที่จะใช้งานเขาถึงจะยอมสนใจเขา

เวลาที่ไม่ต้องการเขา ไม่มีอะไรจะใช้งานเขา เด็กคนนี้ก็หายเงียบไปเลย ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความในแชท กว่าจะได้รับข้อความตอบกลับมาสักที ก็เป็นการปฏิเสธคำขอของเขา ไม่ยอมเจอหน้าเขา!

อวิ๋นโม่เทียนรู้สึกน้อยใจมาก เขาขมวดคิ้วพลางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด

“ไร้น้ำใจ! ฉันทำอะไรให้เธอตั้งมากมาย แต่เธอกลับไม่เคยคิดว่าฉันเป็นคนสนิทเลย! เรื่องวันนี้! ถ้าไม่ได้จุ๊บสองที อย่าหวังว่าจะผ่านไปได้!”