คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 400 จูบของเธอช่างดุดัน
บทที่ 400 จูบของเธอช่างดุดัน
“หา?”
เสิ่นเมิ่งชะงักไป
“อะไรนะ?”
เธอได้ยินอะไรเมื่อกี้ เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม ชายคนนี้หน้าบึ้งตึงแต่สิ่งที่เขาต้องการกลับเป็น…
จูบสองครั้ง?
อุตส่าห์งอนกันทีหนึ่ง แต่กลับเป็นเพราะจูบสองครั้ง?
แค่จูบสองครั้ง ต้องถึงขั้นงอนกันด้วยเหรอ?
ผู้ชายคนนี้ ยิ่งอยู่ยิ่งเหมือนเด็กขึ้นทุกที ตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็กน้อยไปทุกที!
เสิ่นเมิ่งส่ายหน้าอย่างจนปัญญา อดบ่นไม่ได้
“โตป่านนี้แล้ว ยังจะมางอนแบบนี้อีก มันจำเป็นด้วยเหรอ พวกเราเป็นผู้ใหญ่กันแล้วนะ…”
“ทำไมจะไม่จำเป็น!”
อวิ๋นโม่เทียนเสียงดังขึ้นทันที เขาจ้องด้วยดวงตาเรียวยาวสีดำสนิท เต็มไปด้วยความน้อยใจ “คุณเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดของผม คุณเป็นคนที่ผมใส่ใจที่สุด แต่ผมกลับไม่ใช่คนของคุณ…”
“คุณเป็นสิ! ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ!”
เสิ่นเมิ่งตัดบทความน้อยใจของเขา ตะโกนเสียงดัง เธอมองดวงตาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความน้อยใจคู่นั้น เป็นครั้งแรกที่เธอเห็น…
ความเปราะบาง
ใช่แล้วมันคือความเปราะบาง ไม่เพียงแต่เปราะบาง ยังมีความไร้ที่พึ่ง เขาเป็นคนที่ทั้งเย็นชาและอ่อนไหว ทั้งแข็งแกร่งและเปราะบาง ทั้งเผด็จการและไร้ที่พึ่ง…
เขาไม่ใช่ปีศาจ เขาเป็นมนุษย์ เป็นมนุษย์ที่แท้จริง
เสิ่นเมิ่งรู้สึกอึดอัดในอก มีความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูกพลุ่งพล่านในใจ เธอมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและเปราะบางคู่นั้น จู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไป ประคองใบหน้าที่มีสันกรามชัดเจนนั้น แล้วประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางที่สั่นระริกนั้น
จูบนี้ทั้งเก้อเขินและดุดัน
เสิ่นเมิ่งดูเหมือนมือใหม่หัดขับ เคลื่อนไหวอย่างแข็งทื่อเพื่อปลอบประโลมชายผู้เศร้าโศกคนนี้ ฟันของเธอกระทบกับฟันของเขา แล้วยังกัดโดนลิ้นของเขาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ชายหนุ่มครางในลำคออยู่หลายครั้ง
อวิ๋นโม่เทียนลืมตากว้างเล็กน้อย เขามองหญิงสาวที่หลับตาจูบเขาอย่างบ้าคลั่งด้วยความตกใจ หัวใจปั่นป่วน
เจ็บ
นี่มันไม่ใช่จูบ นี่มันกัดชัด ๆ !
ก่อนหน้านี้เขาจูบเธอมาตั้งหลายครั้ง ถึงแม้จะเป็นฝ่ายรับ เธอก็ควรจะเข้าใจพื้นฐานและเทคนิคบ้างแล้วไม่ใช่หรือ?
ทำไมยัยนี่ยังเก้อเขินขนาดนี้ จูบแบบนี้ เหมือนกับกำลังแทะแตงโมเลย!
แถมยังเป็นการแทะแตงโมอย่างดุดันอีกต่างหาก แม้จะรู้สึกขัดเขินและเจ็บปวด แต่อวิ๋นโม่เทียนกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ในใจของเขาเอ่อล้นไปด้วยความสุข ความสุขนี้แผ่ซ่านจากหัวใจไปทั่วร่าง ย้อมสีที่ปลายคิ้ว แทรกซึมเข้าสู่ดวงตา เขายื่นแขนออกไปโอบเอวบางของหญิงสาวเบา ๆ แล้วออกแรงกระชับร่างบอบบางนั้นแนบชิดอก
หากเก็บเธอไว้ในหัวใจ ให้เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย อย่างนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่ต้องกลัวการสูญเสียเธออีกใช่ไหม?
พวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีวันแยกจาก ไม่มีใครสามารถแย่งคนที่เขารักไปได้ ไม่มีใครทำให้พวกเขาต้องพรากจากกัน เขาจะต้องปกป้องเธอให้ดี ปกป้องเธออย่างดีที่สุด ไม่ให้ใครมาทำร้ายเธอได้!
เดินทางมาครึ่งชีวิต ในที่สุดเขาก็ได้พบคนที่เป็นครอบครัวของตัวเองอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองพลาดโอกาสนี้อีก!
เพราะเมื่อครู่เธอบอกว่า เขาเป็นคนของเธอ! เป็นครอบครัวของเธอ!
ความสุขและความรู้สึกปลอดภัยอันไร้ขอบเขตห่อหุ้มตัวเขา ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็กที่ไร้กังวล กลับไปสู่ช่วงเวลาแห่งความสุขที่มีครอบครัว
แม่…
อวิ๋นโม่เทียนหลับตาลง พึมพำในใจเบา ๆ
“แม่เห็นไหม? แม่ดีใจกับผมไหม? ตอนนี้แม่สบายใจแล้วใช่ไหม?”
รอบข้างเงียบสงัดมาก เขาเหมือนได้เห็นใบหน้าอ่อนโยนที่ยิ้มแย้มของแม่อีกครั้ง ได้ยินเสียงเพลงนุ่มนวลไพเราะของแม่ราวกับมือน้อย ๆ ที่อ่อนนุ่ม ปลอบประโลมหัวใจของผู้ฟัง
ทว่า ในท่วงทำนองอันไพเราะนั้นกลับมีโน้ตที่ไม่ประสานเสียงแทรกเข้ามา เสียงนั้นฟังดูแสบหู ขัดแย้งกับบทเพลง และเสียงนั้นก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลบเสียงเพลงในไม่ช้า
อวิ๋นโม่เทียนลืมตาขึ้นทันที หูของเขากระดิกเบา ๆ สายตามองไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ห้องทำงานของเสิ่นเมิ่งนี้ไม่สะอาด! มีคนวางหูสอดแนมไว้ที่นี่!
Comments for chapter "บทที่ 400 จูบของเธอช่างดุดัน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
