คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 409 เธอน้อยใจ

บทที่ 409 เธอน้อยใจ

“เป็นอวิ๋นโม่เทียนที่ช่วยป้าหวังเอาไว้ และยังตกลงให้เธออยู่ที่วิลล่าภูเขาตะวันตก อย่างเป็นทางการคือจ้างมาเป็นพ่อครัว แต่ความจริงแล้วก็เพื่อปกป้องป้าหวัง”

เสิ่นเมิ่งละสายตากลับมา ใบหน้าสงบนิ่งพูดต่อไปว่า

“ตอนแรกฉันยังไม่เชื่อว่าอวิ๋นโม่เทียนจะใจดีขนาดนั้น แต่เขาทำตามที่พูดจริง ๆ ปกป้องป้าหวังไว้อย่างดี ก็เพราะเขาช่วยฉัน ฉันถึงได้ค่อย ๆ เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเขา”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง…”

ลู่ผิงพึมพำ แต่ก็รีบได้สติกลับมา

“แล้วใครกันแน่ที่ต้องการไล่ฆ่าป้าหวัง เขาสืบออกมาแล้วหรือยัง?”

ถ้าสิ่งที่เสิ่นเมิ่งพูดเป็นความจริง ตรรกะของเรื่องทั้งหมดก็จะสมเหตุสมผล ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างเสิ่นเมิ่งกับอวิ๋นโม่เทียนที่เปลี่ยนไปก็ถือว่าปกติ

แต่สิ่งที่ลู่ผิงรู้สึกแปลกใจคือ ทำไมถึงมีคนไล่ฆ่าป้าหวัง? นอกจากเธอแล้ว ยังมีคนที่เกลียดป้าหวังขนาดนั้นอีกหรือ?

“สืบออกมาแล้ว”

เสิ่นเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเครียด เธอมองไปที่เสิ่นจงเฉิงที่กำแก้วอยู่เงียบ ๆ อีกครั้ง สีหน้าเคร่งเครียดมาก

“แต่ตอนนี้ฉันยังพูดไม่ได้”

ไม่ใช่พูดไม่ได้ แต่ถ้าพูดออกไปจะต้องถูกพ่อคัดค้านแน่นอน

“หืม? มีอะไรที่เธอพูดไม่ได้? อยากพูดอะไรก็พูดออกมาสิ!”

เสิ่นจงเฉิงพูดพร้อมเสียงหัวเราะเยาะ

“เธอก็แค่อยากจะบอกว่า คนที่ไล่ฆ่าป้าหวังคือลุงใหญ่ของเธอกับเสิ่นเจียใช่ไหม? ไม่ต้องปิดบังอะไรทั้งนั้น พูดออกมาตรง ๆ เลย ฉันอยากดูว่าเธอจะแต่งเรื่องอะไรออกมาได้!”

“พ่อ ดูเหมือนพ่อก็เดาได้แล้วว่าใครเป็นคนร้ายในเรื่องนี้ งั้นฉันก็จะพูดตรง ๆ เลย”

เสิ่นเมิ่งพยักหน้า

สีหน้าของเธอผ่อนคลายลงมาก ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นการเสียดสีของพ่อเลย เธอพูดต่อไปว่า

“ก็เพราะแบบนี้ ฉันถึงได้มาเกี่ยวข้องกับอวิ๋นโม่เทียนแต่ตอนแรกฉันก็ไม่ไว้ใจอวิ๋นโม่เทียนฉันเลยไปเยี่ยมป้าหวังเป็นระยะ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย ช่วงนี้บริษัทมีงานเยอะ ฉันไม่มีเวลาว่าง ป้าหวังเลยทำอาหารแล้วฝากอวิ๋นโม่เทียนมาส่งให้ฉัน เรื่องมันก็ง่าย ๆ แค่นี้เอง”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” ลู่ผิงพยักหน้าช้า ๆ

น้ำเสียงของเสิ่นเมิ่งมั่นใจมาก คำตอบก็มีเหตุผล เธอไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยลูกสาวของตัวเองต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยจริง ๆ !

“ฮึ!”

เสิ่นจงเฉิงหัวเราะเยาะเสียงดัง

“เธอนี่แต่งเรื่องเก่งจริง ๆ เพื่อจะพลิกดำเป็นขาว เธอถึงกับใส่ร้ายลุงใหญ่ของเธอ กล่าวหาว่าเขาไล่ฆ่าป้าหวัง?”

เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้จะมีสภาพจิตใจที่ดีขนาดนี้ ถึงจะถูกจับได้แล้วก็ยังไม่ยอมรับ

เธอกล้าแต่งเรื่องจริง ๆ เรื่องที่แต่งขึ้นมาฟังดูเหมือนเรื่องจริงมาก ถ้าข่าวพวกนี้ไม่ได้มาจากพี่ใหญ่และรู้ว่าพี่ใหญ่ไม่มีทางใช้เรื่องแบบนี้มาหลอกเขา เขาก็คงเชื่อเรื่องที่เด็กคนนี้แต่งขึ้นมาแล้ว

“พ่อ พ่อเอารูปออกมา รูปเป็นของปลอม พ่อถามฉันว่าตอนเที่ยงเกิดอะไรขึ้น ฉันก็อธิบายให้ฟังชัดเจนแล้ว ทำไมพ่อถึงไม่ยอมเชื่อฉันล่ะ?”

เสิ่นเมิ่งอารมณ์เริ่มรุนแรงขึ้น ดวงตาของเธอมีน้ำตาเอ่อคลอ เสียงสะอื้น

“ใครกันที่ใส่ร้ายฉันต่อหน้าพ่อ บอกฉันสิ ฉันอยากเผชิญหน้ากับเขาตรงนี้เลย!”

เรื่องที่ควรพูดให้ชัดเจน เสิ่นเมิ่งก็พูดหมดแล้ว แม้ว่าเสิ่นจงเฉิงจะแสดงออกว่าไม่เชื่อ แต่เขาก็ยอมฟังคำอธิบายของเธอจนจบ คำพูดเหล่านี้แม้เขาจะไม่ได้รับฟังทั้งหมด แต่ก็ต้องรับฟังไปบ้างแล้ว ที่เขาแสดงปฏิกิริยาแบบนี้ ก็เพราะเรื่องนี้เป็นเสิ่นจงเฉินที่บอกเขา

ระหว่างการเชื่อพี่ใหญ่กับเชื่อลูกสาว เขาเลือกที่จะเชื่อพี่ใหญ่

ดังนั้นสิ่งที่เสิ่นเมิ่งต้องทำต่อไปคือ ดึงใจพ่อกลับมา ให้เขาเลือกที่จะเชื่อเธอ

การทำเรื่องนี้ เธอต้องอาศัยความช่วยเหลือจากลู่ผิง ดังนั้นการใช้ไพ่อารมณ์ความรู้สึกยังคงจำเป็น

แน่นอนว่า เมื่อเสิ่นเมิ่งแสดงสีหน้าน้อยใจ น้ำตาคลอเบ้า ก็ทำให้ลู่ผิงรู้สึกสงสาร เธอรีบกอดลูกสาวไว้ แล้วหันไปขมวดคิ้วใส่สามี

“ที่รัก คุณเป็นอะไร? ใครกันแน่ที่บอกคุณว่าเมิ่งเมิ่งคบหากับอวิ๋นโม่เทียน? ทำไมคุณถึงยอมเชื่อคนอื่นแต่ไม่ยอมเชื่อลูกสาวของเรา?”