คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 408 ดูว่าเธอจะพลิกดำให้เป็นขาวได้อย่างไร
บทที่ 408 ดูว่าเธอจะพลิกดำให้เป็นขาวได้อย่างไร
แม้ว่าภาพถ่ายนั้นอาจจะเป็นเพราะคนถ่ายมองไม่ชัด ดูผิด หรือถ่ายผิด แต่เรื่องที่เสิ่นเมิ่งนัดพบกับอวิ๋นโม่เทียนในออฟฟิศตอนเที่ยงวันนี้เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว ไม่เพียงแต่มีพยานบุคคล แต่ยังมีพยานมากกว่าหนึ่งคนด้วย!
เสิ่นจงเฉิงอยากจะดูว่าเสิ่นเมิ่งจะแก้ตัวเรื่องนี้อย่างไร
“วันนี้ตอนเที่ยงฉันทำอะไรเหรอ?”
เสิ่นเมิ่งมองไปที่เสิ่นจงเฉิงอย่างงุนงง แล้วหันไปมองลู่ผิง พูดเสียงเบา
“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันกับอวิ๋นโม่เทียนเป็นเพื่อนกัน เขาแค่มาส่งอาหารให้ฉันเท่านั้น แต่เพราะเขามีตำแหน่งพิเศษ ไม่อยากดึงความสนใจจากคนอื่น เลยปลอมตัวเป็นพนักงานส่งอาหารน่ะ”
“เพื่อนงั้นเหรอ?” เสิ่นจงเฉิงหัวเราะเยาะ
“เมื่อไม่นานมานี้เธอยังโกรธแค้นอวิ๋นโม่เทียนมากนักหนา เขาทำเรื่องแย่ ๆ กับเธอตั้งมากมาย แล้วทำไมพวกเธอถึงกลายเป็นเพื่อนกันได้อย่างกะทันหัน?”
สำหรับคำอธิบายของเสิ่นเมิ่งเสิ่นจงเฉิงไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว เขาเชื่อมั่นว่าเสิ่นเมิ่งกำลังแก้ตัว
ในฐานะคนที่ผ่านช่วงวัยหนุ่มสาวมาแล้ว เสิ่นจงเฉิงมั่นใจว่าตัวเองเข้าใจเรื่องชายหญิงดี เขาไม่เชื่อเลยว่าเสิ่นเมิ่งกับอวิ๋นโม่เทียนจะมีความสัมพันธ์แค่เพื่อนธรรมดา
“แน่นอนว่าต้องมีเหตุผล บางทีอาจมีคนช่วยไกล่เกลี่ยก็ได้”
ลู่ผิงพูดแทรกขึ้นมาเพื่อช่วยเสิ่นเมิ่งเธอลูบมือลูกสาวเบา ๆ
“เมิ่งเมิ่ง เป็นอย่างนั้นใช่ไหม?”
ไม่ว่าเสิ่นเมิ่งกับอวิ๋นโม่เทียนจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับการจับคู่ของป้าหวัง
แต่เดิมลู่ผิงคิดว่าป้าหวังจับคู่สำเร็จแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่! เมิ่งเมิ่งยังคงใจเย็นมาก ไม่ได้ถูกชักจูงด้วยคำพูดของป้าหวังง่าย ๆ แม้ว่าจะผ่อนคลายความเป็นศัตรูกับอวิ๋นโม่เทียนแต่ก็ไม่ได้โง่ขนาดเชื่อทุกอย่างที่ป้าหวังพูด!
“ถูกต้อง ป้าหวังเป็นคนไกล่เกลี่ยความสัมพันธ์ของเรา”
เสิ่นเมิ่งตอบทันทีโดยไม่ลังเล พยักหน้า
“ก็เพราะเรื่องของป้าหวังนี่แหละ ฉันถึงได้กลายเป็นเพื่อนกับอวิ๋นโม่เทียน”
สีหน้าของเสิ่นจงเฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง
เธอยอมรับเสียแล้ว เขานึกว่าเธอจะไม่กล้าพูดเรื่องพวกนี้ออกมาเสียอีก
“เป็นเพราะป้าหวังจริง ๆ ด้วย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าคนคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเองก็ทำได้ทุกอย่าง!” ลู่ผิงทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว กัดฟันพูด
“เธอพยายามจับคู่เธอกับอวิ๋นโม่เทียนใช่ไหม?”
โชคดีที่เมิ่งเมิ่งยังมีวิจารณญาณของตัวเอง ไม่ได้ถูกป้าหวังควบคุมทั้งหมด ไม่อย่างนั้นคงแย่กว่านี้!
“แม่คะ ป้าหวังไม่เคยพูดแบบนั้น”
เสิ่นเมิ่งรีบส่ายหน้า พูดอย่างจริงจัง
“ที่ฉันบอกว่าความสัมพันธ์ของฉันกับอวิ๋นโม่เทียนดีขึ้นเพราะป้าหวัง ก็เพราะว่าอวิ๋นโม่เทียนช่วยรับป้าหวังไว้และปกป้องเธอ”
“รับไว้และปกป้อง?” ลู่ผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าป้าหวังทำอาหารอร่อย เลยถูกเพื่อนของเธอจ้างไปสอนทำอาหาร? ทำไมตอนนี้กลายเป็นรับไว้และปกป้องล่ะ?”
เสิ่นจงเฉิงนั่งกลับลงบนเก้าอี้ หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาจิบเบา ๆ มองสองคนตรงหน้าเงียบ ๆ ตอนนี้เขาไม่อยากพูดอะไรแล้ว แค่อยากฟังว่าเสิ่นเมิ่งจะแก้ตัวอย่างไร
เขาอยากดูว่าเธอจะพลิกดำให้เป็นขาวได้อย่างไร
“ถูกต้อง ป้าหวังถูกเพื่อนฉันจ้างไปทำอาหารจริง ๆ และเพื่อนคนนั้นก็คืออวิ๋นโม่เทียน”
เสิ่นเมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง อธิบายอย่างใจเย็น
“แต่เธอก็หลบภัยอยู่ที่บ้านอวิ๋นโม่เทียนด้วย เพราะตั้งแต่เธอออกจากบ้านเรา เธอก็ถูกจับตามอง มีคนตามล่าเธอ ต้องการชีวิตเธอ”
“ตามล่าเธอ?”
ลู่ผิงอุทานด้วยความตกใจ เชื่อยาก
“เป็นไปได้ยังไง ป้าหวังก็แค่แม่บ้านคนหนึ่งเท่านั้น มีใครจะว่างมากขนาดอยากตามล่าเธอ?”
“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันนะคะ ป้าหวังก็แค่แม่บ้านคนหนึ่ง ทำไมถึงมีคนไม่ยอมปล่อยเธอ? ลักพาตัวเธอ ใช้รถชนเธอ เธอเป็นขนาดนั้นแล้ว ยังไม่ยอมปล่อยเธอ ยังจะหาคนมาลอบสังหารเธออีก!”
เสิ่นเมิ่งพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับจ้องมองไปที่เสิ่นจงเฉิงที่นั่งเงียบอยู่
เธอพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอไม่เชื่อว่าเสิ่นจงเฉิงจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
และแล้ว สีหน้าของเสิ่นจงเฉิงก็เคร่งเครียดขึ้น เขาขมวดคิ้วแน่น นิ้วที่กำแก้วน้ำกระชับแน่นขึ้นทันที
ครั้งก่อนที่ป้าหวังถูกลักพาตัว เป็นฝีมือของเมิ่งเจียงอวี่แต่ตอนนี้เมิ่งเจียงอวี่ถูกขังอยู่ในคุกแล้ว แล้วใครกันที่ตามล่าป้าหวังอยู่ตอนนี้?