คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 424 ของถูกขายไปแล้ว

บทที่ 424 ของถูกขายไปแล้ว

อาคารที่พักอาศัยหลังนี้เก่ามากจริง ๆ สร้างตั้งแต่ยุค 80 ของศตวรรษที่แล้ว ในห้องไม่มีแม้แต่กระเบื้องปูพื้น ยังเป็นพื้นปูนเรียบ แต่ถึงห้องจะไม่ใหญ่ เจ้าของก็จัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่รักการใช้ชีวิต

สายตาของลู่หมิงมองไปรอบ ๆ เห็นน้ำเต้าที่แขวนอยู่บนผนัง พัด และภาพวาดโบราณที่เหลืองซีด เขาอดไม่ได้ที่จะเดินไปดูใกล้ ๆ พลางพยักหน้าอย่างจริงจัง

“อืม เป็นของแท้! แต่ว่า หยวนตงเฉิงคนนี้เป็นจิตรกรสมัยไหนนะ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินชื่อเลย?”

“ไม่เคยได้ยินชื่อ แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าภาพนี้เป็นของแท้?”

อวิ๋นโม่เทียนมองเขาอย่างเรียบ ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณนี่กล้าพูดเหลวไหลจริง ๆ !”

“ฮ่า ๆ !”

ลู่หมิงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วรีบหันกลับมา ยิ้มกว้างพูดว่า

“ก็แกล้งทำเป็นรู้น่ะ แบบนี้จะได้ดูหรูหน่อยไง! ถึงยังไงพวกนี้ก็เป็นของโบราณกับภาพวาด ฟังแล้วดูไฮโซมากเลย!”

อวิ๋นโม่เทียนไม่พูดอะไร เพียงแค่กลอกตาใส่เขาเงียบ ๆ

“เชิญดื่มชาครับ!”

ชายวัยกลางคนที่อายุเกินห้าสิบปีถือชาร้อนสองถ้วยเดินเข้ามา ส่งชาให้แขกอย่างสุภาพ แล้วจึงหันไปยิ้มให้ลู่หมิง

“หยวนตงเฉิงเป็นชื่อของบิดาผม ภาพนั้นเป็นของแท้จริง ๆ แต่ไม่ได้วาดโดยจิตรกรคนไหน เป็นผลงานที่พ่อผมทิ้งไว้”

เขามองสิ่งของที่แขวนอยู่บนผนัง ดวงตาฉายแววเศร้าสร้อยจาง ๆ

“พวกนี้ก็ไม่ใช่ของโบราณหรอก เป็นของที่ผมซื้อมาจากแผงลอย แขวนไว้ดูเล่นเท่านั้น”

“คุณหยวน คุณเคยเปิดโรงรับจำนำ น่าจะไม่ขาดของโบราณหรือภาพวาดที่ลูกค้าจำนำทิ้งไว้นี่ ทำไมถึงต้องแขวนของปลอมพวกนี้บนผนังด้วย?”

อวิ๋นโม่เทียนดวงตากะพริบเล็กน้อย จิบชาแล้วถามเสียงเบา

“เฮ้อ…”

หยวนซิ่งหวังที่ผมขมับขาวโพลนถอนหายใจยาว เสียงถอนหายใจหนักอึ้ง ทำให้คนฟังรู้สึกหดหู่ตามไปด้วย

เขายิ้มขื่น พูดเสียงแผ่วเบา

“คุณหยวน เมื่อคุณสืบได้ว่าผมอยู่ที่นี่ คุณน่าจะรู้อดีตของผมแล้ว ตอนหนุ่ม ๆ ผมคบเพื่อนผิด ติดการพนัน เป็นหนี้ท่วมหัว ร้านปิดตัวลง ผมเอาเงินจากการโอนร้านมาใช้หนี้ก็ยังไม่พอ ดังนั้น…”

“คุณเอาของพวกนั้นไปขายเพื่อใช้หนี้เหรอ?”

ลู่หมิงที่อยู่ข้าง ๆ วางพัดที่กำลังเล่นอยู่ในมือลง ร้องถาม หยวนซิ่งหวังพยักหน้าหนัก ๆ อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้วแน่น ในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดี เขาวางถ้วยในมือลงบนโต๊ะ ถามเสียงเร่งรีบ

“แล้วของที่ไม่ใช่ของจำนำตายล่ะ? คุณขายไปด้วยหรือเปล่า?”

“ใช่…”

หยวนซิ่งหวังตอบอย่างยากลำบาก เขาถอนหายใจยาวอีกครั้ง พูดเสียงต่ำ

“หนี้พนันเป็นดอกเบี้ยทบต้น ถ้าผมจ่ายช้าไปวันเดียว ก็จะเป็นหนี้เพิ่มอีกหลายหมื่น และคนพวกนั้นก็ไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยง่าย ๆ ถึงผมอยากโกงก็โกงไม่ได้! ดังนั้นเพื่อใช้หนี้ให้เร็วที่สุด ผมเลยขายของทุกอย่างในร้าน!”

ทุกอย่าง รวมถึงสิ่งของที่ลูกค้านำมาจำนำไว้ชั่วคราว

เครื่องประดับอัญมณีมีค่า ของโบราณ ภาพวาด ทั้งหมดถูกเขาขายเพื่อนำเงินมาอุดหลุมใหญ่นั้น

หลุมถูกอุด แต่เขาไม่มีหน้าไปพบลูกค้าอีก เขาจึงหนีไปอยู่ที่ไกล ๆ จนกระทั่งหลังจากนั้นค่อย ๆ แอบกลับมาที่เมือง A ใช้ชีวิตปิดบังตัวตนในอพาร์ตเมนต์เก่าแคบ ๆ หลังนี้

สีหน้าของอวิ๋นโม่เทียนหม่นลง ดวงตาสีดำลึกของเขาจ้องมองใบหน้าหย่อนคล้อยของหยวนซิ่งหวัง ถามเสียงต่ำ

“คุณหยวน ผมอยากถามว่าคุณจำแหวนมรกตวงหนึ่งได้ไหม?”

“แหวนมรกต?”

หยวนซิ่งหวังชะงัก เขาขมวดคิ้ว ราวกับกำลังค้นความทรงจำ

“เป็นแหวนที่หญิงม่ายตระกูลเฉินคนหนึ่งนำมาจำนำที่ร้านคุณ!”

อวิ๋นโม่เทียนเตือนความจำ

“ตระกูลเฉิน?”

ดวงตาของหยวนซิ่งหวังสว่างวาบขึ้นทันที