คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 425 เสนอราคาหนึ่งล้าน

บทที่ 425 เสนอราคาหนึ่งล้าน

ดวงตาของอวิ๋นโม่เทียนเปล่งประกายความหวัง เขาจ้องมองหยวนซิ่งหวังอย่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เป็นหญิงม่ายที่มีลูกชายสองคนใช่ไหม?”

หยวนซิ่งหวังดูเหมือนจะนึกออกแล้วว่าเป็นลูกค้าคนไหน เขาหรี่ตาเล็กน้อย

“เธอนำของมาจำนำที่ร้านผมหลายอย่าง สุดท้ายก็คือแหวนมรกตนั่น ผมจำได้ว่าตอนนั้นลูกชายคนเล็กของเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่รวบรวมค่าเล่าเรียนไม่พอ เธอเลยมาจำนำแหวนวงนั้น…”

“ถูกต้อง เป็นคุณยายตระกูลเสิ่น แหวนวงนั้นเป็นของที่ตระกูลเสิ่นมอบให้ลูกสะใภ้”

อวิ๋นโม่เทียนพยักหน้าพลางพูดเบา ๆ

“ใช่ ถูกต้องแล้ว แหวนวงนั้นจำนำไว้ที่ร้านผมหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน”

หยวนซิ่งหวังนึกเรื่องทั้งหมดออกแล้ว พูดต่อว่า

“ตอนนั้นเธอเลือกจำนำแบบไถ่คืนได้ ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่สามารถให้ถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นได้ แต่เราถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกันมานาน ผมเลยเพิ่มราคาให้เธอเป็นหนึ่งแสนแปดหมื่น”

ที่เป็นเช่นนั้นส่วนหนึ่งเพราะแหวนมรกตนั้นเป็นของดีจริง ๆ เป็นหยกเก่าแก่ มีความใสสวยมาก อีกส่วนหนึ่งเพราะเขานับถือผู้หญิงคนนี้ที่เป็นม่ายเลี้ยงลูกชายสองคนตามลำพัง รู้ว่าเธอลำบาก จึงให้เงินมากกว่าปกติ

เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องเก่าแล้ว แต่เมื่อหยวนซิ่งหวังนึกถึงผู้หญิงคนนั้น เขายังรู้สึกนับถือเธอมาก

ดวงตาของอวิ๋นโม่เทียนวาบขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าเป็นการจำนำแบบไถ่คืนได้ ใบหน้าของเขาแสดงความเร่งรีบออกมาทันที เขาบีบแก้วน้ำในมือแน่น พูดเสียงเบา

“คุณหยวน คุณยายเสิ่นจำนำแบบไถ่คืนได้ใช่ไหมครับ? ถ้าอย่างนั้น ช่วยคำนวณให้หน่อยได้ไหมว่า หนึ่งล้านหยวนพอจะไถ่แหวนวงนั้นคืนได้ไหม?”

หนึ่งแสนแปดหมื่นเมื่อสิบห้าปีก่อนมีค่ามากจริง ๆ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ อวิ๋นโม่เทียนคิดว่าหนึ่งล้านน่าจะเพียงพอที่จะไถ่แหวนวงนั้นคืนแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อหยวนซิ่งหวังได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเขาแสดงความตกใจก่อน แล้วจึงถอนหายใจอย่างหมดอาลัยและค่อย ๆ ส่ายหัว

“เกิดอะไรขึ้นคุณหยวน?”

อวิ๋นโม่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตสีหน้าของหยวนซิ่งหวังอย่างกังวล แล้วรีบเปลี่ยนคำพูด

“ถ้าราคาไม่เป็นที่พอใจ คุณหยวนสามารถเพิ่มราคาได้นะครับ”

ขอเพียงได้แหวนมรกตวงนั้นคืนมา เขายินดีจ่ายเท่าไหร่ก็ได้

ส่วนลู่หมิงที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มทนไม่ไหวแล้ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที แกล้งทำเป็นมาหยิบแก้วน้ำ ยืนข้างอวิ๋นโม่เทียนแล้วดึงแขนเสื้อของเขา พยายามส่งสัญญาณทางสายตาอย่างแรง

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นโม่เทียนทำเหมือนไม่เห็นสัญญาณตาของเขา นิ้วที่จับแก้วน้ำกระชับแน่นขึ้น ยิ้มพูดว่า

“ถ้าคุณหยวนยอมขายให้ หนึ่งล้านห้าแสนก็พิจารณาได้ครับ”

“อะไรนะ…” ลู่หมิงถึงกับตาโตขึ้น

พี่ใหญ่บ้าไปแล้วหรือไง ถึงแม้มรกตจะมีค่า แต่มันก็แค่แหวนวงเดียวเท่านั้น มรกตบนแหวนจะมีขนาดใหญ่แค่ไหน? สิบห้าปีก่อนหยวนซิ่งหวังคนนี้ก็ให้แค่หนึ่งแสนแปดหมื่นเท่านั้น แม้จะคำนวณเงินเฟ้อในช่วงสิบห้าปีนี้ หนึ่งล้านสำหรับแหวนมรกตวงนั้นก็ถือว่าแพงมากแล้ว

พี่ใหญ่โง่คนนี้ยังกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ขาย รีบเพิ่มราคาอีกห้าแสนทันที!

ตอนนี้พี่ใหญ่ดูเหมือนลูกคนโง่ของเศรษฐีชนบทไปเลย หน้าตาเหมือนคนโง่ที่มีเงินเยอะ!

ลู่หมิงทนฟังไม่ไหวแล้ว เขารีบกระแอมเบา ๆ แล้วพูดแทรกก่อนที่หยวนซิ่งหวังจะเอ่ยปาก

“คุณหยวนครับ เมื่อกี้คุณบอกว่าแหวนมรกตนั้นคุณยายเสิ่นจำนำแบบไถ่คืนได้ใช่ไหม? เมื่อเป็นการจำนำแบบนั้น ก็หมายความว่าเธอสามารถไถ่คืนได้ตลอดเวลา ตามราคาตลาดปัจจุบัน หนึ่งล้านก็น่าจะเพียงพอที่จะไถ่แหวนวงนั้นคืนแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ เป็นอย่างนั้นจริง ๆ แหวนมรกตวงนั้นถึงแม้จะมีความใสสวยดี แต่ถ้าวางขายในตลาดปัจจุบัน ห้าแสนก็ถือว่าราคาสูงแล้ว”

หยวนซิ่งหวังแน่นอนว่าสังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ ของลู่หมิงที่มีต่ออวิ๋นโม่เทียนเขารีบพูด เสียงเบา

“ดูเหมือนคุณหยวนจะต้องการแหวนมรกตวงนั้นอย่างจริงใจ”

“แน่นอนอยู่แล้ว พี่ใหญ่ของผมเสนอราคาสูงตั้งแต่แรก ย่อมต้องการอย่างจริงใจแน่นอน”

ลู่หมิงตาโตกลมเป็นไข่

หนึ่งล้านห้าแสน พอให้หยวนซิ่งหวังคนนี้ซื้อบ้านใหม่ได้แล้ว ความจริงใจของพี่ใหญ่ของเขา มีน้ำหนักมากพอแล้ว

“แต่ผมไม่สามารถขายแหวนวงนั้นให้พวกคุณได้!”

หยวนซิ่งหวังถอนหายใจอย่างลำบากใจ