คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 429 ฉันใจกว้างกว่าเขา
บทที่ 429 ฉันใจกว้างกว่าเขา
ช่างเป็นโชคดีของฉันจริง ๆ
พี่จางมองดูสถานการณ์ข้างบน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ
เขาไม่ได้มองผิด ผู้ชายร่างสูงสองคนข้างบนนั่นคืออวิ๋นโม่เทียนและสมุนคู่ใจของเขาลู่หมิงที่เขากำลังจัดการอยู่เงียบ ๆ !
สองคนนี้มาหาหยวนซิ่งหวังเพื่อซื้อแหวนมรกตจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่หยวนซิ่งหวังไม่ยอมขายให้พวกเขา และไล่พวกเขาออกจากบ้านไปเลย!
สองคนนี้ช่างน่าขันอวิ๋นโม่เทียนถือหุ้นส่วนใหญ่ของเซียนจิ้งมีรายได้สูงน่าตกใจ ยังมีรายได้อื่น ๆ อีก เป็นคนที่ไม่ขาดเงินเลย แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะขี้เหนียวขนาดนี้
แม้ว่าห้าแสนเพื่อซื้อแหวนมรกตจะแพงไปหน่อย แต่ของชิ้นนี้มีชิ้นเดียวในโลก หายากมาก! ถ้าคุณอยากซื้อ ก็ต้องยอมให้เขาตั้งราคาสูง แต่นี่คุณยังต่อรองราคา เพิ่มทีละหมื่น ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกหงุดหงิด
อย่างไรก็ตาม การที่อวิ๋นโม่เทียนซื้อแหวนวงนี้ไม่ได้ กลับเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับเขา!
“เก่งมากหัวโล้น วันนี้ทำงานได้ดีมาก!”
พี่จางตบไหล่หลิวต้าโถวอย่างพอใจ แล้วดึงเขาไปที่ประตูทางเข้าตึก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น
อวิ๋นโม่เทียนและลู่หมิงเดินลงมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาดูเหมือนไม่สังเกตเห็นพี่จางและคนของเขาที่ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า เดินตรงไปที่รถ
ลู่หมิงพูดพึมพำขณะเดิน
“คนแก่คนนี้ช่างดื้อจริง ๆ !พี่ใหญ่ยอมให้เขาห้าแสนก็ถือว่าให้เกียรติเขาแล้ว แต่เขายังเรียกร้องมากกว่านั้น! ตามความเห็นผม คนแบบนี้ควรจะสั่งสอนให้หนัก!”
“คุณพูดถูก เขาควรจะถูกสั่งสอนจริง ๆ !”
สีหน้าของอวิ๋นโม่เทียนไม่ดีเช่นกัน เขากัดฟันพูดว่า
“สั่งพวกน้อง ๆ ให้กลับมาเฝ้าคนแก่คนนี้ เล่นกับเขาให้สนุก จนกว่าเขาจะยอมขายแหวนให้เรา!”
“ครับ พี่ใหญ่!”
ลู่หมิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ผมจะนำแหวนวงนี้กลับมาให้คุณแน่นอน!”
“อืม!”
อวิ๋นโม่เทียนพยักหน้า เปิดประตูรถและนั่งเข้าไป รถออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของพี่จางเบิกบานราวกับดอกไม้บาน เขาหัวเราะเบา ๆ ใส่รถเบนซ์ที่กำลังแล่นห่างออกไป
“คงไม่มีโอกาสมาซื้อแหวนแล้วล่ะ ฮ่า ๆ ๆ !”
เขารีบขึ้นไปบนตึก ยืนอยู่หน้าประตูเหล็กของห้องฝั่งตะวันออกชั้นสาม นิ้วมือเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“ฉันบอกแล้วว่าไม่ขาย! รีบไปได้แล้ว! ตอนนี้ถึงคุณจะเพิ่มราคา ฉันก็ไม่คิดจะขายแล้ว!”
เสียงตะโกนโกรธของคนแก่ดังมาจากในห้อง
พี่จางรีบเคาะประตูอีกสองครั้ง และตะโกนว่า
“คุณหยวน พวกเขาสองคนไปแล้ว ผมไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับพวกเขา คุณช่วยเปิดประตูได้ไหม ผมอยากคุยธุรกิจกับคุณจริง ๆ ”
“ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของธุรกิจมานานแล้ว! คุณมีธุรกิจอะไรจะคุยกับฉัน?”
ประตูไม้ด้านในเปิดออก ใบหน้าของหยวนซิ่งหวังปรากฏที่หน้าต่างเล็กบนประตูเหล็ก มองพี่จางด้วยสายตาระแวง
“คุณก็มาซื้อแหวนใช่ไหม?”
“โอ้ คุยกับคนฉลาดนี่ช่างง่ายจริง ๆ ”
พี่จางยิ้มเต็มหน้า พูดจาประจบ
“คุณหยวนไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา สายตาคุณช่างแม่นยำ ถูกต้อง ผมก็มาซื้อแหวนเหมือนกัน แต่ผมไม่เหมือนสองคนนั้น”
แม้ว่าพี่จางจะเป็นพี่ใหญ่ที่มีลูกน้องมากมาย แต่เขามีใบหน้าที่ดูมีความสุขตามธรรมชาติ เมื่อยิ้มก็ดูเปี่ยมด้วยความสุข ทำให้คนลดความระแวงลงตั้งแต่แรกพบ
ความระแวงบนใบหน้าของหยวนซิ่งหวังลดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยังไม่เปิดประตูเหล็กทันที แต่ถามกลับว่า
“ต่างกันยังไง? ลองบอกมาซิ!”
“ง่ายมาก แค่ประโยคเดียว” พี่จางพูดอย่างมั่นใจและกระชับ
“ฉันใจกว้างกว่าเขา!”
“จริงเหรอ?”
ความระแวงในดวงตาของหยวนซิ่งหวังหายไปในทันที มุมปากแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ
“คุณยินดีจ่ายเท่าไหร่?”