คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 434 บังคับซื้อบังคับขาย

บทที่ 434 บังคับซื้อบังคับขาย

เงินเข้าบัญชีทันที ใบหน้าของพี่จางก็เต็มไปด้วยความยินดี เขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็วจากระเบียงเข้าสู่ห้องนั่งเล่น แล้วตะโกนว่า

“เถ้าแก่หยวน เงินเข้าบัญชีแล้ว เรามาเริ่มทำการค้ากันเลยดีกว่า เราจ่ายเงินพร้อมรับของ!”

“อะไรนะ? จะให้คุณวันนี้เลยหรือ?”

หยวนซิ่งหวังได้ยินข่าวนี้ แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีความยินดีมากนัก เขาจ้องมองใบหน้าที่ตื่นเต้นของพี่จางด้วยดวงตาระแวดระวัง ขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงทุ้มว่า

“คุณจะโอนเงินให้ผมตอนนี้เลยหรือ?”

“แน่นอนสิ! ผมไม่ได้บอกหรือว่าจ่ายเงินพร้อมรับของน่ะ!”

พี่จางอารมณ์ดีมาก เสียงดังเป็นพิเศษ

“มา ให้เบอร์บัญชีผมหน่อย ผมจะให้พวกน้อง ๆ เริ่มทำธุรกรรมออนไลน์ โอนเงินให้คุณเลย! หกแสนห้าหมื่น ไม่ขาดแม้แต่บาทเดียว!”

พี่จางทำอะไรก็ชอบให้รวดเร็ว เสร็จเร็วสบายใจเร็ว!

แต่ไม่คาดคิดว่า หยวนซิ่งหวังกลับไม่รู้สึกว่าแบบนี้รวดเร็วดี เขาขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่ได้!”

“ทำไมถึงไม่ได้?”

พี่จางชะงัก เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ถามกลับไปว่า

“เถ้าแก่หยวน คุณไม่ได้กำลังจะเปลี่ยนใจอีกใช่ไหม? ตอนแรกเราตกลงกันแล้วนะ หกแสนห้าหมื่น ราคาเดียว!”

“ราคานี้ผมให้อย่างยุติธรรมแล้วนะ? ผู้ชายคนก่อนหน้านั้น เสนอราคาสูงสุดแค่ห้าแสนหนึ่งหมื่นเท่านั้นนะ?”

ราวกับกลัวว่าหยวนซิ่งหวังจะเปลี่ยนใจ พี่จางรีบพูดอย่างร้อนรน

“ตอนนั้นเขายังขู่คุณด้วยว่า ถ้าคุณไม่ขายให้เขา เขาจะทำให้แหวนของคุณขายไม่ออก นั่นไม่ใช่การล้อเล่นกับคุณนะ ความสามารถของคนคนนั้น พวกเราต่างก็รู้กันดี เขาบอกว่าจะทำให้คุณขายไม่ออก คุณก็จะขายไม่ออกแน่นอน ไม่เหมือนตอนนี้ที่คุณขายให้ผม แล้วเขาก็จะไม่มาหาเรื่องคุณอีก ไม่ใช่หรือ?”

“ผมไม่ได้มีความคิดจะเปลี่ยนใจ แหวนวงนี้ผมจะขายให้คุณแน่นอน ไม่ขายให้อวิ๋นโม่เทียนคนนั้นแน่!” หยวนซิ่งหวังโบกมือ ขัดจังหวะคำพูดของพี่จาง

แต่สีหน้าของเขาเคร่งเครียด พูดเปลี่ยนเรื่อง

“แต่วันนี้ไม่ได้ ผมอายุมากแล้ว ไม่เข้าใจเรื่องการโอนเงินออนไลน์พวกนี้ และวันนี้แหวนก็ไม่ได้อยู่กับผม คุณมาใหม่พรุ่งนี้เถอะ!”

“ทำแบบนั้นไม่ได้!” พี่จางเบิกตากว้าง

เขาพยายามอย่างมากกว่าจะต่อรองราคากับหยวนซิ่งหวังคนนี้ได้ ก็เพื่อที่จะซื้อแหวนวงนี้ก่อนที่อวิ๋นโม่เทียนจะเปลี่ยนใจ

แต่ตอนนี้เขาตกลงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หยวนซิ่งหวังคนนี้กลับเริ่มหาข้ออ้าง ไม่เข้าใจการโอนเงินบ้างละ แหวนไม่ได้อยู่กับเขาบ้างละ หยวนซิ่งหวังกำลังจะกลับคำพูดชัด ๆ !

“บอกแล้วว่าวันนี้ก็คือวันนี้ ตกลงกันแล้วว่าหกแสนห้าหมื่นก็คือหกแสนห้าหมื่น!”

พี่จางตะโกนด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไม่มีความสุภาพเหมือนเมื่อครู่แล้ว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้ท่าทางข่มขู่

“ไอ้แก่ ผมบอกให้นะ อย่ามาเล่นลูกไม้อะไรกับผม! วันนี้คุณจะขายก็ต้องขาย ไม่ขายก็ต้องขาย! รีบเอาของออกมา จ่ายเงินพร้อมรับของ!”

“แหวนไม่ได้อยู่กับผมจริง ๆ นะ!” หยวนซิ่งหวังร้อนรน

เขามองชายร่างใหญ่ที่เดินมาหาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่สบายใจ

“ไม่ได้อยู่กับคุณ? คุณคิดว่าผมโง่หรือไง?”

พี่จางโกรธจนกัดฟันตะโกน

“อวิ๋นโม่เทียนเป็นคนที่จะถูกหลอกง่าย ๆ หรือ? ถ้าเขาไม่เห็นแหวน เขาจะมาต่อรองราคากับคุณหรือ? ไอ้แก่ ผมเตือนคุณนะ อย่ามาเล่นลูกไม้อะไร นอกจากผมแล้ว ก็ไม่มีใครจะซื้อแหวนของคุณอีกแล้ว คุณยังหวังว่าอวิ๋นโม่เทียนจะมาซื้อแหวนของคุณอีกหรือ? โลภมากลาภหาย!”

“ผม ผมไม่ขายแล้ว!”

หยวนซิ่งหวังดูเหมือนจะตกใจจริง ๆ เขาโบกมือไปมา

“พวกคุณไปเถอะ ผมไม่ขายให้ใครทั้งนั้น!”

“ตอนนี้บอกว่าไม่ขายแล้ว? สายไปแล้ว!”

ดวงตาทั้งสองข้างของพี่จางแดงก่ำ ตะโกนอย่างดุร้าย

“ไอ้หัวโต จับไอ้แก่นี่ไว้ พวกนาย เข้าไปค้น! ต้องค้นหาแหวนให้เจอ!”

หยวนซิ่งหวังถูกกดลงบนเก้าอี้ด้วยเสียงดังตุบ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองพี่จาง ตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร

แต่พี่จางกลับมีใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

“วันนี้การซื้อขายครั้งนี้ ผมจะทำให้ได้!”

กล่องเล็ก ๆ ที่ประณีตถูกค้นพบอย่างรวดเร็ว พี่จางเปิดดูแวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี จากนั้นก็รีบเรียกลูกน้องให้เปิดคอมพิวเตอร์ บังคับโอนเงินให้หยวนซิ่งหวัง