คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 433 ไม่เสียดายลูกก็ล่อหมาป่าไม่ได้
บทที่ 433 ไม่เสียดายลูกก็ล่อหมาป่าไม่ได้
ใบหน้าของลวี่ซินซีดขาวในทันที
เธอรีบเบือนสายตาหนี มองไปทางอื่นอย่างร้อนรน ในใจรู้สึกบอกไม่ถูก
เดิมทีคิดว่าตัวเองทำมากขนาดนี้ เสิ่นจงเฉินคงจะนับเธอเป็นคนของเขาแล้ว ไม่คิดว่าเธอเพิ่งจะเสนอความคิดเห็นไปเท่านั้น ก็ถูกเสิ่นจงเฉินด่าเสียแล้ว
แม้น้ำเสียงของเขาจะไม่หนักไม่เบา แต่คำพูดนั้นชัดเจนว่ากำลังตบหน้าเธอ!
ลวี่ซินกัดริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วเรียวบางบีบเข้าหากัน นิ้วโป้งขยำอยู่ในกำปั้นหลายครั้ง ในที่สุดก็กดความไม่พอใจและความอิจฉาในใจลงไปได้
“คุณลุง หนูแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ทำไมคุณถึงโกรธล่ะคะ?”
เธอก้มหน้า ยื่นมือไปจับแขนเสื้อของเสิ่นจงเฉินแล้วเขย่าเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล มีความออดอ้อนอยู่ในที “หนูแค่คิดว่า ถ้าเธอมีเงินเหลือที่จะช่วยเหลือได้ก็จะดีที่สุด แต่ถ้าเธอช่วยไม่ได้ หนูก็เต็มใจเอากระปุกออมสินทั้งหมดของหนูมาให้คุณลุงรวมเป็นแปดแสนนี่ค่ะ”
“เธอเต็มใจเอากระปุกออมสินทั้งหมดให้ลุงเหรอ?”
น้ำเสียงของเสิ่นจงเฉินอ่อนลงในที่สุด
เขาไม่ได้โกรธอะไรมากนัก และเมื่อลวี่ซินยอมลดตัวลงมาอธิบายขอโทษกับเขาแบบนี้ ความโกรธในใจเขาก็ลดลงไปมาก
ลวี่ซินรีบเงยหน้าขึ้นทันที พยักหน้าอย่างจริงจัง ดวงตาคู่สวยดำขาวชัดเจน ดูจริงใจมาก
“แน่นอนค่ะ! กระปุกออมสินของหนูล้วนเป็นเงินค่าขนมที่คุณลุงให้หนู หนูเก็บไว้ตลอด ก็คิดว่าอยากจะช่วยเหลือคุณลุงได้ ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์แล้ว!”
“เธอ…”
เสิ่นจงเฉินตะลึง
นี่เกินความคาดหมายของเขาจริง ๆ เขาไม่เคยคิดว่า ลวี่ซินจะยอมเอาเงินในกระปุกออมสินทั้งหมดออกมา และที่เกินความคาดหมายยิ่งกว่าคือ กระปุกออมสินของลวี่ซินเก็บสะสมจากเงินพวกนั้น เงินที่เขาให้เด็กคนนี้ตอนที่เลี้ยงดูเธอ เด็กคนนี้ปกติไม่ได้ใช้เงินพวกนั้นเลยหรือ?
ในขณะที่เสิ่นจงเฉินยังตกตะลึง ลวี่ซินก็ไปค้นตู้เสื้อผ้าแล้ว เธอหยิบสมุดบัญชีเงินฝากออกมาจากลิ้นชักล่างสุดของตู้เสื้อผ้า กระโดดโลดเต้นวิ่งกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
“นี่ค่ะ คุณลุงดูสิ ในนี้มีเงินรวมทั้งหมดสิบแปดหมื่น ทั้งหมดเป็นเงินที่คุณให้หนูมาหลายปีนี้!”
เสิ่นจงเฉินรับสมุดบัญชีนั้นมา มองตัวเลขบนนั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เขาเอื้อมมือออกไปทันที รวบเอวของลวี่ซินเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วจูบเธออย่างแรง
เขาจูบแรงมาก จนใบหน้าของลวี่ซินบุ๋มลงไป ปากพึมพำอู้อี้
“เด็กน้อย เธอเป็นสมบัติของลุงจริง ๆ ! ลุงรักเธอจะตายอยู่แล้ว!”
“หนูก็รักคุณลุงค่ะ!”
ลวี่ซินอ่อนระทวยในอ้อมกอดของเสิ่นจงเฉินดวงตาทั้งสองข้างโค้งด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าการเอากระปุกออมสินของตัวเองออกมาบริจาคจะเจ็บใจอยู่บ้าง แต่ไม่เสียดายลูกก็ล่อหมาป่าไม่ได้ สิบแปดหมื่นของเธอคุ้มค่ามาก อัตราผลตอบแทนสูง
นี่ไง เสิ่นจงเฉินถึงกับพูดว่ารักเธอออกมาแล้ว!
ลวี่ซินเชื่อมั่นว่า หากต้องการจับผู้ชายสักคน ต้องจับหัวใจเขาให้ได้ก่อน เมื่อจับหัวใจเขาได้แล้ว เงินของเขาก็จะถูกจับไปด้วย
เพียงแค่เรื่องนี้สำเร็จ วันหน้าเมื่อเสิ่นจงเฉินกลับไปทำงานที่บริษัท ก็จะกลับเป็นผู้จัดการใหญ่เหมือนเดิม ตอนนั้น ไม่ใช่แค่สิบแปดหมื่น แม้แต่สองแสนแปดหมื่น เขาก็ต้องยอมให้เธอแน่นอน!
ถ้าสามารถทำให้ผู้ชายคนนี้รักเธอมากกว่าผู้หญิงแก่คนนั้นและครอบครัว เธอก็จะได้เข้าประตูบ้านอย่างเป็นทางการ กลายเป็นภรรยาตระกูลเสิ่นตัวจริง!
แน่นอน เสิ่นจงเฉินจูบลวี่ซินจนพอใจแล้ว ก็รีบสัญญาทันที
“แม่มารน้อย เงินก้อนนี้ลุงขอยืมใช้ชั่วคราว เดี๋ยวลุงจะให้เธอมากกว่านี้!”
“คุณลุงคะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่แบ่งแยกกันหรอกค่ะ!”
ลวี่ซินรู้สึกภูมิใจในใจ แต่ปากยิ่งพูดอย่างว่าง่าย
นี่ทำให้เสิ่นจงเฉินดีใจอีกครั้ง กอดลวี่ซินจูบไม่หยุด ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันอย่างหวานชื่นสักพัก จึงรีบรวบรวมเงินแปดแสนโอนไปยังบัญชีของพี่จาง
Comments for chapter "บทที่ 433 ไม่เสียดายลูกก็ล่อหมาป่าไม่ได้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
