คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 432 ยอมโดนเชือด

บทที่ 432 ยอมโดนเชือด

“เป็นอะไร? คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

พี่จางยังคงเก็บความโกรธไว้ในใจ แม้จะรู้ว่าเสิ่นจงเฉินมีความคิดที่จะเปลี่ยนใจ แต่ก็ยังจงใจถามกลับไป

เสิ่นจงเฉินแอบสูดลมหายใจลึก ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจได้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแล้ว น้ำเสียงอ่อนโยนมาก

“พี่จาง เมื่อกี้ผมคิดไม่รอบคอบ พูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบโดยไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของคุณ ถ้ามีอะไรที่ทำให้คุณไม่พอใจ ขอพี่จางโปรดให้อภัยด้วย”

“ผมยังคงมีประสบการณ์น้อย ไม่มีความคิดอ่านเท่าพี่จาง”

เขายิ้มประจบและพูดต่อ

“ตอนนี้คิดดูแล้ว พี่จางพูดถูกจริง ๆ และคิดเพื่อน้องชายอย่างผมจริง ๆ แหวนวงนี้แม้จะแพงถึงแปดแสน แต่มีพี่จางช่วยดูให้ ก็น่าจะคุ้มค่า!”

“ผมก็บอกแล้วไง! ถ้าคุณไม่ซื้อแหวน อวิ๋นโม่เทียนก็ต้องซื้อแน่นอน ถ้าเขารู้ว่าพวกเรากำลังแย่งแหวนวงนี้กับเขา ไม่ต้องพูดถึงแปดแสน แม้แต่หนึ่งล้านเขาก็คงไม่ลังเลที่จะจ่าย!” พี่จางจึงหายโกรธ

เขาพูดอย่างจริงจัง

“น้องชาย พี่ใหญ่อย่างผมทำทุกอย่างเพื่อคุณจริง ๆ แปดแสนไม่แพง ความกตัญญูต่อแม่ต่างหากที่มีค่า! น้องชายคุณมีเงินมากมาย ปกติก็คงเลี้ยงดูแม่ของคุณไม่น้อย แม่ของคุณคงมีเงินไม่น้อยในมือ ขอเพียงคุณทำให้แม่ของคุณมีความสุข แปดแสนจะนับเป็นเงินด้วยหรือ? คุณเป็นคนฉลาด บัญชีนี้คุณยังคิดไม่ออกหรือ?”

“ใช่ครับ พี่จางพูดถูกทั้งหมด!”

เสิ่นจงเฉินพยักหน้าหนัก ๆ และรีบพูด

“งั้นพี่จางรีบไปเจรจากับเถ้าแก่หยวนให้เรียบร้อย ผมจะรีบหาทางโอนเงินให้คุณทันที!”

“ดี!” พี่จางจึงเปลี่ยนจากโกรธเป็นยิ้ม และวางสายอย่างมีความสุข

ในใจเขารู้สึกดีใจมาก เพราะในแปดแสนนี้ เขาได้ค่าคอมมิชชั่นสิบห้าหมื่น ความจริงราคาที่เขาให้หยวนซิ่งหวังคือหกแสนห้าหมื่น

สิบห้าหมื่นนี้ได้มาฟรี ๆ และได้มาง่ายมากด้วย!

เสิ่นจงเฉินเพิ่งวางสาย ลวี่ซินก็เข้ามาใกล้ และร้องอย่างร้อนรน

“คุณลุง ทำไมพี่จางถึงเรียกร้องแปดแสนทันที ราคาที่เขาเสนอสูงเกินไปแล้ว!”

เธอยืนอยู่ข้าง ๆ และได้ยินทั้งหมด แหวนมรกตนั่นมีราคาถึงแปดแสน ทำให้เธอตกใจมาก และจากน้ำเสียงของลุง ดูเหมือนเขาสงสัยว่าพี่จางได้หักเปอร์เซ็นต์ไป

“ฮึ! เขารู้ว่าผมต้องจ่ายเงินก้อนนี้แน่นอน จึงบีบให้ผมจ่ายราคาสูง!”

เสิ่นจงเฉินเพิ่งวางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที ใบหน้าบึ้งตึง

“ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ !”

“แล้วเราจะปล่อยให้เขาเชือดเราอย่างนั้นหรือ? แปดแสนนี้สำหรับเราก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย จะจ่ายทั้งหมดจริง ๆ หรือ?” ลวี่ซินขมวดคิ้วแน่น

ลุงของเธอมักเป็นฝ่ายคิดเล่นงานคนอื่นเสมอ เมื่อไหร่ที่จะให้คนอื่นมาเล่นงานเขา? แปดแสนนี้ ลุงของเธอคงไม่ยอมให้ใครมาเชือดแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม เสิ่นจงเฉินครุ่นคิดเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง “ช่างเถอะ แปดแสนก็แปดแสน ขอเพียงทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ เงินที่ควรใช้ก็ต้องใช้”

“แต่…”

ลวี่ซินตกใจ อยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ถ้าจ่ายแปดแสนออกไป พวกเขาก็จะเหลือเงินไม่มากแล้ว ดวงตาของเธอหมุนไปมา นึกถึงความคิดอีกอย่าง จึงเข้าไปใกล้เสิ่นจงเฉินและพูดเสียงเบา

“คุณลุง เงินในมือเราอาจไม่พอ เราจะให้… ให้เธอช่วยออกเงินบ้างได้ไหม? ถึงอย่างไร ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ คุณยายมีความสุข เธอก็จะได้ประโยชน์ไม่น้อยเช่นกัน”

ลวี่ซินพูดถึงภรรยาของเสิ่นจงเฉินเฟิงชิงอวี๋ ที่คอยดูแลคุณยายเสิ่น

แต่ทันทีที่เธอพูดจบ สีหน้าของเสิ่นจงเฉินก็ยิ่งบึ้งตึงขึ้น

เขามองเธอเรียบ ๆ และพูดเสียงเรียบ

“ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ก็จะสามารถโค่นเสิ่นเมิ่งได้ ฉันและเธอก็จะกลับเข้าบริษัทได้อย่างราบรื่น เธอคิดว่าใครจะได้ประโยชน์มากกว่ากันในเรื่องนี้? ตอนนี้ครอบครัวเราต้องพึ่งเงินเล็กน้อยของภรรยาฉัน แล้วเธอยังคิดจะเอาเงินของเธออีกหรือ?”