คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมาเพื่อแก้แค้น - บทที่ 431 นี่มันเรียกว่าเชือดเอาตายชัด ๆ
บทที่ 431 นี่มันเรียกว่าเชือดเอาตายชัด ๆ
“อาเฉิน มันเป็นแบบนี้นะ ไอ้เฒ่านั่นนิสัยแปลกประหลาดมาก ฉันเพิ่งพูดดี ๆ เกลี้ยกล่อมอยู่ตั้งนาน เขาถึงยอมให้แหวนวงนี้กับพวกเรานะ!”
เสียงของพี่จางทางโทรศัพท์ฟังดูเร่งรีบ
“ให้เหรอ?”
เสิ่นจงเฉินได้ยินความผิดปกติในคำพูดนั้น
เขาขมวดคิ้วแน่น ถามเสียงเครียด
“พี่จาง หรือว่ามีคนอื่นอยากซื้อแหวนวงนี้ด้วย?”
“ฉันตามรอยอวิ๋นโม่เทียนมาถึงบ้านของหยวนซิ่งหวังนี่แหละ!”
พี่จางทางปลายสายตะโกนขึ้น
“ไม่งั้นฉันจะหาที่อยู่ของหยวนซิ่งหวังเจอเร็วขนาดนี้ได้ยังไง! ฉันแค่ตามรอยเท้าของเขามาเท่านั้นเอง!”
เขาถอนหายใจ แล้วเริ่มพูดเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น
“อาเฉินนะ อย่างที่เขาว่า ไม่ยอมเสียลูกก็จับหมาป่าไม่ได้ ไอ้อวิ๋นโม่เทียนนั่นมันขี้เหนียวเกินไป รวม ๆ แล้วยอมให้แค่ห้าแสน ตอนที่โดนไอ้เฒ่าไล่ออกมา มันยังต่อราคาว่าจะเพิ่มให้แค่หนึ่งหมื่นหยวน ผลคือไอ้เฒ่าหยวนซิ่งหวังโกรธจนกระอักเลือด ประกาศว่าจะไม่ขายให้พวกเขาแล้ว!”
“อวิ๋นโม่เทียนยอมให้แค่ห้าแสนเหรอ?”
เสิ่นจงเฉินอุทานด้วยความตกใจ
“แล้วทำไมพี่ถึงอ้าปากเพิ่มราคาเป็นแปดแสนล่ะ!”
อวิ๋นโม่เทียนขาดเงินเหรอ? แค่สะบัดตัวนิดหน่อย เงินที่ตกจากรอยตะเข็บเสื้อของเขาก็ยังมีมากกว่าห้าแสนเลยนะ!
แต่คนที่รวยขนาดนั้นยังไม่ยอมเพิ่มราคาเป็นแปดแสน นั่นแสดงว่าแหวนมรกตวงนั้นมันไม่มีค่าขนาดนั้นหรอก!
เสิ่นจงเฉินได้ตรวจสอบล่วงหน้าแล้ว ราคาตลาดของแหวนมรกตในตอนนี้จริง ๆ แล้วไม่ถึงห้าแสน อวิ๋นโม่เทียนให้ห้าแสนนี้คงรวมค่าน้ำใจไปแล้วแน่ ๆ เพราะเขาเป็นแฟนของเสิ่นเมิ่งต้องช่วยเสิ่นเมิ่งเอาแหวนมรกตมาให้ได้
แต่เขาบวกค่าน้ำใจแล้วยังให้แค่ห้าแสน ยิ่งแสดงให้เห็นว่าแหวนวงนั้นไม่มีค่าขนาดนั้น แค่นี้พี่จางยังเพิ่มราคาเป็นแปดแสนในคราวเดียว! นี่มันเชือดแกะชัด ๆ !
“น้องชายเอ๋ย ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอนะ! แปดแสนนี้ฉันไม่ได้หักสักบาทเดียว ทั้งหมดเป็นราคาที่เจ้าของหยวนเรียกเองทั้งนั้น! เธอคงไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นฉันที่ปั่นราคาขึ้นมาหรอกนะ?”
พี่จางทางปลายสายได้ยินนัยแฝงในคำพูดของเสิ่นจงเฉินจึงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เสิ่นจงเฉินขมวดคิ้ว
“พี่จาง ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่รู้สึกว่าราคานี้มันแพงเกินไป”
พี่จางเป็นคนแบบไหน เสิ่นจงเฉินรู้ดีที่สุด ถ้าบอกว่าแปดแสนนี้พี่จางไม่ได้หักเปอร์เซ็นต์ ต่อให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ!
พี่จางอยู่ในวงการมานาน มีลูกไม้อะไรที่ไม่รู้? เขาจะพลาดโอกาสหักเปอร์เซ็นต์ดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
เสิ่นจงเฉินไม่ได้ห้ามพี่จางหักเปอร์เซ็นต์ แต่หักก็หักไป หักสักหมื่นเขาก็เข้าใจได้ แต่นี่อ้าปากปุ๊บเป็นแปดแสนเลย พี่จางต้องหักไปสักแสนกว่าแน่ ๆ !
โหดเกินไปแล้ว!
ยังบอกว่าเป็นพี่น้องกัน นี่มันยิ่งสนิทยิ่งเชือดเอาตายชัด ๆ !
เขาไม่ได้รวยเหมือนน้องชายเสิ่นจงเฉิงที่มีทรัพย์สินหลายพันล้าน ที่ใครจะเชือดยังไงก็ได้! ตอนนี้เขากลายเป็นคนจนไปแล้ว พี่จางยังใจร้ายเชือดเขาแบบนี้ เกินไปแล้วนะ!
“ได้! อาเฉินเอ๋ย เมื่อเธอคิดว่าราคานี้มันเกินไป งั้นฉันจะไปบอกเจ้าของหยวนเดี๋ยวนี้เลย บอกว่าพวกเราไม่มีเงินซื้อ แหวนวงนี้เราไม่เอาแล้ว”
พี่จางดูเหมือนจะโกรธด้วย
น้ำเสียงของเขาฟังดูสงบมาก แต่คำพูดนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบายใจเลย เสิ่นจงเฉินหน้าบึ้งลง แต่เขายังคำนึงถึงความสัมพันธ์เก่าแก่ของทั้งสอง จึงไม่พูดอะไรต่อ
แต่คำพูดของพี่จางกลับยิ่งเกินไปกว่าเดิม
“ปล่อยให้เจ้าของหยวนขายแหวนให้อวิ๋นโม่เทียนในราคาถูก ๆ ก็แล้วกัน ยังไงเขาก็ต้องซื้อแหวนวงนี้อยู่แล้ว!”
จะพูดว่าอวิ๋นโม่เทียนอยากซื้อแหวนวงนี้ก็ไม่เชิง ที่จริงแล้วเขาต้องการใช้แหวนวงนี้เอาใจเสิ่นเมิ่งต่างหาก ตราบใดที่เสิ่นเมิ่งต้องการแหวนวงนี้ อวิ๋นโม่เทียนก็ต้องซื้อแน่นอน!
พี่จางพูดจบก็จะวางสาย แต่เสิ่นจงเฉินกลับอดทนไม่ไหว เขารีบร้องเรียกออกมา
“พี่จาง รอก่อน!”
แหวนมีเพียงวงเดียว ถ้าถูกอวิ๋นโม่เทียนซื้อไปแล้ว เขาก็จะแย่งไม่ได้แล้ว!
Comments for chapter "บทที่ 431 นี่มันเรียกว่าเชือดเอาตายชัด ๆ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
